Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 maart 2011, om 12:56 uur
Bekeken:
542 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
310 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaren na dat bewuste incident… (deel 4)"


Jaren na dat bewuste incident…   (deel 4)

 

We komen binnen tien minuten tot een gentlemans agreement. Handjeklap dus. Heel even flashte ik back in mijn herinneringen naar Leeuwarden. De veemarkt. Ik verman mij echter, slobber mijn dertigste glas Pelforth bier op. Loop onvast naar de counter en smijt een rolletje bankbiljetten op de tap kast. Zeg met dubbele tong tegen de serveerster : ‘Voulez vous coucher avec moi , Moppie? LUL-LUL-LULLEKKER WAAF! jE T'AIME, MOI NON PLUS!’ 

Het enige Frans dat ik kende via de hitparade.

Kreeg een lel voor mijn kop en wankelde moeizaam naar de uitgang, ondersteund door die Sophia Loren van Venezuela. Ik ga met die Venezolaanse mee naar haar huis, stap in haar dure auto en ik laat zoals het behoort onder young lovers mijn hand als lakmoesproef om de zuurgraad te bepalen al gelijk dwalen over haar gladde, strakke meisjesbuik naar om laag, richting de rubriek Kruispunt van de KRO en ik ben net op het kardinale punt aangeland, zegt ze beschroomd tegen me; ik ben eigenlijk een man. ‘Een man’, zegt ze met nadruk, ‘maar wel een ex-man’. ‘Okee,’ zeg ik, ‘geeft niks, ik ben wel wat gewend als kunstenaar, we hebben allemaal zo onze makkes op zijn tijd, maar is alles weg afdoend genomen of rust er nog wat restmateriaal tussen de dijtjes?’ Nee, nog niet alles verwijderd. Je wilt toch weten waar je aan toe bent alvorens een close encounter of the first kind aan te gaan met een tweede of derde. Voor je het weet stuit je op verrassingen in het leven. Ik zeg in het Engels met een glimlach tegen haar :’Life is full of strange suprises !’ Het enige Engels dat ik uit mijn schoolperiode heb over gehouden. Je wilt het doorgaans een beetje gezellig houden als je een engagement bent aangegaan. En toch ben ik toen niet uitgestapt want de chemie tussen ons was optimaal, het borrelde en blubberde als in een moerasdelta. We hadden stante pede een perfecte match! Soul mates. Ja, wat moet je dan? Terug krabbelen met dat legioen vlinders in je buik? Een excuus stamelen ? Daar was mijn Frans niet goed genoeg voor. Ik zei iets van :’Masculin ? Feminin? Ce n’ est pas obligatoire dans notre siecle et niquer est niquer! N’oubliez pas la Marseillaise sur le pont d’ Avignon!’ Toen was het meteen goed en het ijs gebroken, dankzij mijn vlotte babbel die altijd weer zijn utiwerking heeft op de waakzame lezer en lezeres, die ook niet van gisteren is. Na afloop werd het natuurlijk payday, want heel even stond ze op mijn payroll. Ik heb in elk geval een flinke financiële bijdrage geleverd voor de definitieve ombouwvergunning, want je moet toch wat met je poen. Veertig jaar terug ging het er trouwens wel anders aan toe in het Vaderland. Was dat in de zestiger jaren? Ja, toen is er een grote woede in mij opgestaan, dat was in de tijd dat we het moesten maken, en om in kroegen je magis trale meesterwerken te verkopen, daar was echt heel wat moed voor nodig, want je kunt nog beter een heilssoldaat met een rammelende kollektebus zijn, dan heb je meer succes bij dat dronken geteisem in duistere knijpjes rond de Reguliers breestraat waar ik al op mijn zevende van uit de Utrechtse straat zelfstandig naar de Cineac ging en als ik toevallig geen kwartje had gejat glipte ik met mijn vriend jes wel via de toiletten bij de achterdeur naar binnen waar altijd wel een heer was te vinden die wat over had voor een leuke blonde jongen in een korte ribfluwelen broek! Je weet al vroeg dat je kunstgeschiedenis aan het maken bent. Daar hebben jullie als simpele adspirant schoolmeesters allemaal geen idee meer van. Daarom is de generatie van 1942 zo sterk, gewoonweg niet kapot te krijgen! Ik heb de bit terheid van het bestaan leren kennen. De hitte des daags; de koude des nachts en alle schakeringen daar tussen. De hero ïsche jaren! Alles wat daarna komt zijn kuipjes halvarine! Botergeil misschien, maar vooral boterzacht! Er was voor mij maar één mogelijkheid, erop of er onder, hetzij er dwars door heen of alle drie tegelijk, hetzij in successie als U begrijpt wat ik bedoel. Voor die laatste mogelijkheid heb ik altijd gekozen. Ik ben gotzij dank geen lid van een sekte als de Pink ster gemeente waar moreel failliete sukkels, manipulerende misfits, volgevreten losers, laag geschoolde en weke, slappe, laffe sufferds alwaar de super softe voorganger P. c.s. de dienst uit maken. Ach wat; die evangelische en charismatiese beweging is goed voor vrouwen en mannen met een latente identiteitscrisis. Als je iemand bent met guts (spreek uit; kuts) zoals de spijkerharde Fred van der Wal dan heb je daar niets te zoeken, dan stap je daar over heen. De vorige generatie in mijn geval; mijn ouders dus, geboren aan het begin van de roaring twenties, waren slapjanussen, huilebalken, onverantwoordelijke sukkels zonder sokkels en potentiële suicidalen. Mijn moe der? Ik heb haar sinds mijn tweede levensjaar niet meer gezien. Een maupegrientje met knalrood haar als je de foto ziet! Geen voorbeeld voor mij. Om me daarmee te encanailleren, nou seg, wat sulle we nou bele ve…dan kies ik nog liever voor een geslachtsveranderen de operatie en een paar tieten als torpedos met tepelhoven ter grootte van een verkeersrotonde, dan heb je ook waar voor je geld. De mensen uit het vak die er aan onderdoor zijn gegaan zoals de uitgerangeerde illustrator T. die hoor je vanzelf sprekend niet meer, die heeft zijn autistiese wijf op een gegeven moment de deur uitgetrapt en woont als dorpskunstenaar in K. met z’n jonge neukie samen in vrij gevochten buitenhuwelijks sexueel los vrijgemaakt gererormeerd verband en werd got betert voorzitter van de Zeeuwse provinciale kunstenaars vereniging en al die andere, soortgelijke provinciale talentlozen …, die zal je niet willen weten, daar moet je voor bij die auteur Henk Romijn Meijer aan kloppen, want soort zoekt soort! Gotsammekrake! Die knakker van een N. is uitgerangeerd en zit des avonds monkelend een pijpje hasj op een houten bank voor zijn huis te roken. Mag die beker aan mij voor bij gaan? Getverdemme! Als je zo moet leven…! Wat dan? Stopte ik mijn kop gelijk in de gasoven zoals mijn vader in 1950 probeerde waar ik zelf bij stond als 7-jarige en dat is goed voor de jonge mensch zo’n piek ervaring, dan ga je over het leven nadenken en hoe je je dient op te stellen tegen de oudere generatie met zijn goden en geboden, maar zelfs die zelfmoordpoging mislukte hem zoals alles in de onbeduidende leventjes mijner ouders mis ging. Gotzijdank gaven mijn biologiese ouders mij al op 2-jarige leeftijd weg aan de grootouders. Elke dag een goede daad, moeten ze gedacht hebben als ex-padvinders en jeugdstormers! En van de stellige overtuiging van mijn oma dat padvinders gatvinders zijn in de trekkerstent is mij tot op heden niets bekend, maar wil ik toch even vermelden als hopman, die van wanten weet met die groene kwastjes aan zijn zelf gebrejen kousen. 

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.