Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 maart 2011, om 20:27 uur
Bekeken:
826 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
317 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Lauw Loene heeft halve zolen onder zijn schoenen (deel 4)"


Lauw Loene heeft halve zolen onder zijn schoenen (deel 4)

 

‘Ik ben nogal gezegend met bossen gekruld schaamhaar daar blijven die korsten allemaal in hangen. Een heel werk om ze los te weken,’ zei ze, en bestelde twee wijn.

‘Je moet er eens over schrijven. Bloedsport! Een horror story!,’ zei Lauw  lachend. 

“Ja, zei ze, goed idee. Het is eigenlijk meer een actie komedie. Niet ieder wijf heeft gekruld schaamhaar. Ze lopen tegenwoordig overal rond zonder haar op hun kanos. Zijn toch ook net kleuterkutjes? Daar kan je toch niet mee thuis komen met zo'n geval? Nacht op de kale mossel?”

“Gekruld van buiten, gekruld van binnen, gekruld schaam haar, gekrulde zinnen. Geef mij maar krulsla met zuur en zilver uitjes of een hapje Bokitobillen dwars gebakken”, zei hij en zweeg verder.

Lauw Loene hield zijn lippen stijf en zijn dijen dicht bij elkaar.

 

‘Ik schrijf niet alleen voor mijzelf, ik leef niet van de pen en het penseel maar van me wijf en van die uitkering en zal  misschien ook nooit verder komen dan een potje kutbikken. Ken je die drummer Moon The Loon? Een lunatic! Sprong over het balkon met zijn drumsticks zo het zwembad in. Zo wil ik ook leven! Als een rumboon van Jamaïca met een wijf die van twee halve kokosnoten en een klos sisal een kolossale beha heeft gemaakt, die zie je nog niet bij Hunkerbunker Lexis! ’ mijmerde Lauw Loene even later. 

‘Maar dat is een leugen, die rumbonen daar zit helemaal geen rum in die behas van halve kokosnoten . Geef mij maar shag van Drum! Of een zak Tum Tum! Ik heb al weer jeuk aan mijn Pum. Zal die schimmel wel weer we zen. Niet af te dempen. Per dag gooi ik er een liter yoghurt op maar het help geen zak, die schimmels tieren welig tussen mijn flappen, die leven op zure sappen. Mensje van Keulen stortte ook dagelijks een paar liter links draaiende yoghurt in d'r slipje om de schimmeljeuk er onder te houden.  Hou jij ook zo van appelflappen?  Ik kan elke avond de champignons uit mijn liezen plukken. Ik ben daar storm rijp! Bij windkracht tien vliegen de padden stoelen je om de oren bij het beffen!’ zei de vrouw, 

Dan hoef je die niet bij de Aldi van je uitkerinkie te kopen en als je de condooms na gebruik uit wast en aan de was lijn hangt te drogen hou je nog een stoot poen ook over. Kan ik tussen neus en schaamlippen door nog effe een joetje bij je scoren?” vroeg Laauw Loene en lachte smakelijk.

"Ik zag je altijd met een lullig schrijfblokje bezig. Hang je nog steeds de schrijver uit of heb je weer iets anders om handen, behalve de hele dag aan je lul te liggen trekken en de kunstenmaker uit te hangen?" vroeg ze hatelijk

De ober kwam tussenbeide.

‘Wat is de leugen die de waarheid achterhaalt?’ vroeg Lauw aan de ober, die onwillig zijn schouders op haalde

“Daar ben ik niet voor aangenomen, meneer. Wilde me neer nog iets bestellen? En anders is het opzouten gebla zen. Meneer moet niet moeilijk gaan doen. U zit hier al een paar uur op een droogje. We zijn hier niet van dak- en thuislozenopvang, dan gaat meneer maar naar het Leger des Heils. 

"Geef mij maar twee kopstoten om op stoot te komen", zei Lauw vermoeid. Hij had ‘m al aardig om. Die kutwijven ook. Hij moest ze gewoon van zich af slaan als artiest. Het leven was een zakkenbiljart. Overal ballen, zakken op elke hoek en een keu paraat.

‘Nou…, ik denk dat je over mij hebt geschreven, dat je misschien goed moet zoeken, maar…, die tekst is er vast. Zo zit je in elkaar. Al heb ik je meer dan veertig jaar niet gezien, ik denk dat er heus ergens wel een stapeltje papier te vinden is dat over mij gaat". 

‘Ik kan het mij niet herinneren. ’

De vrouw keek met haar half blinde ogen naar buiten, het zonlicht in. Veel was er niet te zien recht tegen het  zonlicht in die regelrecht meedogenloos op hun wankele cafétafel scheen. In de zonnestralen dansten miljoenen stofdeeltjes waartussen zij, hij en het cafémeubilair zich ophielden. Alsof er twee werelden waren, die van het licht en die van de dingen. Atomaire deeltjes. Fotonen. 

De vrouw rook naar schimmelkaaas, haar haar rook naar waterstofperoxyde en als ze een slok wijn dronk, verander de de kleur van haar verlepte gezicht langzaam naar paars.

 Hij zag dat de binnenkant van haaar handen onrustbarend rood was. Leverproblemen, schatte hij in. Op weg naar vadertje Korsakow. Lauw Loene vond het jammer dat ze bij hem was komen zitten met d’r vette lijf. Als ze nog even door vrat had ze een driezits canapé nodig om haar reet op neer te kunnen vleien. Hij wilde nog verder mijmeren over zijn filosofische opvattingen over het leven met een grote el of over het feit dat hij zoveel had geschreven voor de kat zijn kut en de kater zijn kloten… Het viel hem op dat hij zijn cursus filosofie aan de Volkshogeschool niet goed kon toepassen. 

Wat moet ik met een verhaal over haar klittende schaam haar vol geronnen bloed proppen in filosofische zin, vroeg Lauw zich af. 

Als het verhaal al bestond, ergens lag tussen ander verh alen die het leven hem op de huid geschreven had en hij had het haar laten lezen, dan zou ze er vast over vallen van de vliering op haar borstballen…, zo mijmerde hij verder. 

 

(wordt verbolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.