Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 maart 2011, om 08:34 uur
Bekeken:
586 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
283 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunstenaar Bokito stond op de Dam"


Gisteren heb ik Bokito ontmoet. Een artistieke verschijning!

Gisteren, lieve webloglezers en - essen was ik in Amsterdam voor de jaarlijkse vergadering van de Nederlandse Kring van Tekenaars. Een erbiedwaardig gezelschap. U zegt het! Ik weet het!

Ik had de bus naar het station in Leeuwarden genomen en daar een eerste klas retour Amsterdam gekocht. Gentlemen not only prefer blondes maar reizen als gentle artist nog altijd eerste klas. 

Ik ben me een beetje besodommieterd om tegen natte, zure regenjassen aan te moeten zitten en langzaam weg te schimme len of bij gebrek aan plaats ruimte tegen een dame of heer op te moeten schuren in het gangpad. Voor je het weet ploppen er paddenstoelen uit je oren en kun je champignons plukken uit je liezen. De elysesische velden. Vruchtbare gronden. Besmetbakken alom. Overal werd gerocheld, gesnoten, gerocheld, kelen geschraapt-de kat die krrabt dee krulleen van de trap- en nat geniest in de tweede klas. Het is de tijd van het jaar, meneer.

Het was koud maar droog weer.

Ik liep vanaf het station via de Nieuwendijk naar Arti et Amicitiae en moest denken aaan de vele kunstcollegaatjes die beweren ooit lid van deze gerenommeerde sociëteit te zijn geweest waar in de annalen echter niets over te vinden is.

Artietsen! Gezegend met een rijke fantasie.

Weer een ander collegaatje die Arti lid was en in 1967  heel zeker wist dat hij binnen tien jaar in een kasteel aan de Lorie zou wonen. Ik woon niet ver van de Loire, bezit daar een Grande Maison met vertien kamers, het collegaatje woont in een dorpje in Zeeland en bracht het tot voorzitter van de plaatselijke kunstenaarsvereniging.

Verschuivende panelen. Vervulde ambities.

Een duif wiekte laag over mijn hoofd voorbij. Ik voelde de wiekslag. Een milde bries. Ik knikte goedkeurend. De vogel van de vrede brengt zijn eerbetoon aan de man van de onbegrijpelijke eeuwigdurende lieve vrede die hier aan U voorbij trekt in woord, daad en geschrift, monkelde ik als krasse grijsaard en schoffelde verder. Mooi is dat toch. Het kan aallemaal. In volle vrijheid. Zo zwaar bevochten.

 

Bovenstaande foto nam ik op de Dam en gooide een paar muntstukken in het blikje dat naast hem stond. Een heer in een apenpak.

Bokito.

Hij zwaaide met zijn namaak opgeblazen kunststof kunstknuppel naar me en wees er mee op het blikje voor hem op de grond waar een paar euro in lagen.

Ik raakte met hem in gesprek.

Hij bleek een leerling van de kunstakademie te zijn die er bij werkte om zijn studie te bekos tigen. Als de subsidies ophielden zou hij als kunstenaar zijn hele leven voor aap blijven staan, verzekerde hij mij.

Het was “beste business” en met zelfrespect had het niets te maken. Je moest roeien met die riemen die je had, verklaarde hij wijsgerig. Monkey Business.

Gas, licht en electra kon hij er ruim mee bekostigen en dan bleef er nog genoeg over voor een zak patates, twee Febo kroketten en een portie bitterballen voor toe. Hij zou het allemaal in zijn autobiografie zetten.

“Voor later als ik beroemd ben” voegde hij er veel betekenend aan toe.

Weinig kunstenaars die ik ken staan vrijwillig voor aap.

Nee, toch, busje komt zo… ik ken er tenminste eentje!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.