Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 januari 2011, om 09:28 uur
Bekeken:
577 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
150 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Waarom schilderen? (deel 6)"


Waarom schilderen?  (deel 6)

 

Eindigen als een aanbeden langharige pianovirtuoos als Jan V., bejubeld worden als blues gitarist zoals Eric Clapton of wonderschoon blazend met windkracht tien op de mondharmo nica als protest zanger was voor mij niet weg gelegd door de schikgodinnen.Ik was veel te on zeker,verlegen,verward en eenzaam om me op welk terrein dan ook te manifesteren. De zestiger jaren, toen de grootste idioot wereldberoemd kon worden door, zoals de mislukte eerste jaars student Bob Dylan ve woed op een mondharp te spelen, begeleid door slordig getokkelde gitaarakkoorden met het nummer Blowin’in the wind of zoals tientallen abstrakte schilders in navolging van Pollock bekend worden door eveneens in opperste vrijmaking blik ken verf op een doek te smijten, waren nog niet aangebroken. Het enige dat ik altijd echt goed kon was het natuurgetrouw tekenen, een verworvenheid die uit de mode was sinds de dagen van Cezanne en als de tekenleraar de tekenvoorbeelden ophaal de, vergiste de leer kracht zich wel eens door mijn tekening op te halen en het voorbeeld op mijn tafel te laten liggen omdat ik exact kon tekenen tot grote bewondering van mijn medeleerlingen.Ik had al snel door dat ik met mijn tekentalent anderen kon imponeren, maar ik begreep heel goed dat dit niet genoeg was om in De Opregte Haerlemsche Courant, de oudste en saaiste krant van Nederland, die zo gortdroog is dat de NRC daarbij ver geleken een sappig document humain lijkt, jubelend vermeld te worden en ik hoefde al helemaal niet te proberen om met mijn te keningen mijn verzuurde tante en verbitterde grootmoeder waarbij ik in huis woonde, in ver bazing te brengen. Mijn tante schiep er op sadistische wijze genoegen in mijn tekeningen te ver scheuren of met ballpoint er doorheen te krassen.Volgens haar onduidelijke crite ria waren mijn tekeningen zonder enige twijfel het werk van een waanzinnige en zou ze er alles aan doen met een bevrien de psychiater om me achter de tralies van een zenuwinrichting te krijgen.Jammer genoeg voor haar zag deze zenuwarts,aan wie zij buiten mijn medeweten mijn werken toon de, geen enkele aan leiding om aan haar vriendelijke verzoek om een spoed opname tege moet te komen en feliciteerde haar met haar getalenteerde neef. Eén keer gooide zij opzette lijk een kop warme chocolademelk over een akwarel, maar die had ik te leen van de vage akwarelliste Mieke van D. Voor het beeldend resultaat maakte het niet veel uit. Het bleef een ondui delijk waterverfje in modderige kleuren en de maakster er van heeft nooit het verlies van het werk betreurd,noch het opgevraagd.De lege kop chocolademelk die mijn tante over de akwa rel had gegooid retourneerde ik met een sierlijke boog naar haar hoofd alsof het een vriendschappelijk potje korfbal gold.

 

Ik zat in de vierde klas lagere school en een klasgenoot van mij, een intelligente, Joodse jongen, kon verbazingwekkend goed tekenen. Ik was zo opgetogen over het talent van mijn nieuwe vriendje dat ik hem overhaalde met mij mee naar huis te gaan om de teke ning die hij net gemaakt had onmiddellijk aan mijn oma te laten zien. Ik verwachtte van haar tenminste een schouderklopje te krijgen voor mijn ontdekking.Thuisgekomen liet ik trots de tekening zien. Mijn oma reageerde vijandig.

 

”Het kan niet dat hij dat gemaakt heeft! Jullie proberen me te besodemieteren!Wat moet dat Jodenjong hier?” snauwde ze.Teleurgesteld liepen we weer naar buiten.We zeiden geen woord meer tegen elkaar.De vriendschap was wel over, dat was duidelijk. De onbegrijpelijke kwalifi katie Jodenjong en haar koude haat  troffen mij zo diep, dat ik, tientallen jaren later,nog steeds een gevoel van plaats vervangende schaamte en spijt heb als ik aan dat beschamende voorval terug denk.

Mijn belangstelling ging als leerling van de lagere school meer uit naar natuurkundige instru menten,dan naar artistieke uitingen.Ik maakte van een oude elektriese bel een telegraaf toestel en later een interruptor voor een klos van Rühmkorff, zodat ik een gelijk stroombron om kon zetten in een wisselspanning die getransformeerd kon worden van een laag voltage naar een hoogspanning van lage stroomsterkte. Verschillende keren veroorzaakten mijn verdere experimenten kortsluiting en zat de familie tot hun grote woede weer eens in het donker.Ik onderging zoveel elektriese schokken bij mijn expe rimenten met elektronica onderdelen en radio apparatuur uit dumpwinkels dat een door gewinterde masochist er zijn leven lang een gevoel van genot uit zou kunnen putten.Zes honderd volt gelijkstroom uit een gelijkrichter geeft niet alleen een hevige schok maar brandt ook een gaatje in de opperhuid. Een paar jaar later bouwde ik met behulp van een oude VCR 517 kathodestraalbuis uit een oude Amerikaanse radarontvanger, ge kocht bij een Amsterdamse handelaar in army surplus voorraden uit de tweede wereld oorlog, waar ik een spannings verdubbelaar inbouwde, die wel 1500 volt anodespanning leverde.

Als vijfjarige kreeg ik een grote,houten mecanodoos,die bestond uit een houten kist met een schuifdeksel en een ver zameling houten blokken en latten met op regelmatige af standen voor geboorde gaat jes er in. De onderdelen konden aan elkaar worden verbonden door houten stokjes. Heel vaak braken ze af en de afgebroken stukken bleven in de gaatjes zitten. Wat ik ook ondernam;ze waren er met geen mogelijkheid meer uit te krijgen. Het mislukken van me nig bouwwerk, opgetrokken uit houten mecano onderdelen, maakte mij niet erg gelukkig. In plaats van het aan de slechte kwaliteit van het onmogelijke materiaal te wijten, gaf ik mijzelf ten on rechte de schuld. Gelukkig kreeg ik een paar jaar later al de beschikking over een veel grotere verzameling echte Märklin bouw dozen,inclusief handleidingen voor het bouwen van de in mijn ogen futuristiese, onbe grijpelijke machines, zoals een groot weefapparaat en een enor me hijskraan van meer dan een meter hoog. De mecanodozen waren door mijn grootvader voor een appel en een ei gekocht toen de Duitse Mark dankzij de inflatie niets meer waard was voor de oorlog. Ik had Duitse bankbiljetten in mijn bezit met een on waarschijnlijk groot aantal nullen er op achter het cijfer een. Ze waren nog geen cent waard.

 

Helaas krijgen weinigen in de vroege jeugd een teken van omhoog welke kant het met hem of haar op moet later. Later?En als er nou eens geen later komt, vroeg ik mij al vroeg in mijn leven af.Als kind van acht,negen jaar joeg de dood mij grote angst aan,vooral na het lezen van enkele spiritistiese verhandelingen,die geen kind gerust stelden. Wenken van de allerhoog ste of geheimzinnige boodschappers vanuit het ongeziene hebben mij nooit bereikt en ik twijfel ten sterkste aan de mogelijkheid dat het gebeurt,in tegenstel ling tot goedgelovige aanhangers van de evangeliese om roep,die de kijker poogt wijs te maken via wijsneuzen als Henk Bin nendijk, Feike ter Velde of Otto de Bruyne,dat zij de blauwdrukken voor een ieders bestaan en de oplossing voor elk probleem in de binnen zak van hun kekke konfektiepakken met zich mee dragen. Randdebiele zeverende vrouwtjes die onbegrijpelijke profetieën uiten tijdens ere diensten van sommige halleluja kerken ergeren mij niet weinig! Pas veel later is er in som mige levens een rode draad te vinden, maar het gros van de medemensen wordt gestuurd door al of niet gelukkig toeval,in vallen,onnaspeurbare raadselachtige stuur proce sen, dwang gedachten, terloopse obsessies of voorbijgaande,vluchtige passies. De door psycho analisten hoog geachte inlegkunde van verklaringen achteraf is het omstreden domein van de psychia ters en totaal niet voor mij wegggelegd.Bovendien geloof ik er helemaal niets van.Nonsens predikers als Jung die over de synchroniciteit van non-causale verbanden schreef zijn terecht door moderne menswetenschappers naar de geduldige, eeuwig durende prullemand-lullemand van het uitgestrekte rijk der fabelen verwezen. Een bodemloos vat van Syfilis waar heel veel in past voor de druppel de emmer doet overlopen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.