Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 juni 2021, om 18:45 uur
Bekeken:
121 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
14 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een vliegende vogel vangt altijd wat"


GELUKKIG HEEFT FRED VAN DER WAL NOG STEEDS EEN GEZONDE BELANGSTELLING VOOR POEN, POEN EN NOG EENS POEN IN COMBINATIE MET DRANK & DRUGS & LEKKER WIJVEN, ANDERS ZAT HIJ HIER NIET….GESPREK MET EEN RAS KUNSTENAAR MET HEEL VEEL PASSIES, DIE CONSTATEERT: HET WORDT LANGZAMERHAND HEEL STIL OM HEM HEEN WANT VELE COLLEGAATJES ZIJN AL JAREN LAWAAIE DANKZIJ SEKS, DRUGS & ROKKENROL. DE SOAS VLIEGEN JE IN HET KUNSTENAARS PLANTSOEN OM DE OREN & NIET ALS GEBRADEN DUIVEN IN DE MOND. RUISENDE GRAFTAKKEN, VOLLE ASBAKKEN. DAAR BLIJFT DAN DE MUUR OVER VAN HET KERKHOF DAT ZWIJGZAAMHEID HEET…ZE VALLEN TOCH OOK MET ZIJN ALLEN BIJ BOSJES OM WAAR JE ZELF NOG BIJ STAAT! GESPREK MET EEN OMSTREDEN AUTEUR/KUNSTSCHILDER MET VELE PASSIES….EEN RASARTIEST DIE ZICH NIET LAAT KISTEN!


Mijn stoute dromen -zelfs de aller stoutste- zijn zijn al vele malen uitgekomen en zo hoort het ook voor een mooie jongen. Wat hoor ik? Geld? Geld? Daar zegt u me wat! Ik zie het leven met geld als three steps to heaven, net als in die fifties rock song, maar alleen als je met ondernemingszin in het leven op pad gaat kom je drie stappen verder en daarna is het einde verhaal...Oud vlees gaat stinken!  U weet wel, dan denk ik toch weer aan the late great Eddie Cochran, die rocker van Come on everybody. Ik was in the fifties zelf van nature ook een rocker met een flinke vetkuif & een Kreidler, model buikschuiver. Ik had de brommer laten opvoeren en scheurde er luid claxonerend mee langs des Heeren Wegen, van wie niet voor mij is, nou die is tegen, van de drop in de regen. Krijg nou gauw de zegen van omhoog dan houden we het tot vannacht nog droog.  Aan de bagagedrager had ik een antenne gemonteerd met een vossen- of beverstaart, dat zeiden mijn maten met een lopend vonnis achter de kiezen genoeg, dus werd ik gelijk geaccepteerd in otomatiek De Vette Bek. En daarna naar de keilenwinkel De Natte na de petatten en een broodje overrejen. Zo is het toch ook! Mijn milieu was er een van fysiek en geestelijke geweldpleging. Mijn broer en zuster zijn er aan onder door gegaan. En verder? Een vliegende vogel vangt altijd wat. Ik bedoel dan niet die overgesubsidieerde groen links draaiende melkzure kunstartiesten met hun vrijblijvende linkse luilak lulpraatjes waar ik alleen maar minachting voor heb. Het blijven uiteindelijk toch de losers, misfits, sukkels en displaced persons.

Drie stappen waren er dus nog steeds voor een artiest die in pure arremoe begon in 1965 omdat hij de miljonairsvilla werd uitgezet omdat hij schilderen wilde en militaire dienst had geweigerd...niet getreurd dus en zo ging ik al snel naar stap twee in de rollercoaster van het leven na vijf jaar kweekschool voor onbezoldigde christelijke onderwijzers met de hoofd akte. Uiteraard behaalde ik het diploma en mag ook gymnastiek en handenarbeid geven. Een stijve hark ben ik nooit geweest. Mijn klasgenoten vond ik koekebakkers en luldebeha behangers. De meiden van die school onaantrekkelijk. Ze vonden mij ook niks omdat ik wat langer haar had in de mid sixties en naar bkues en rock luisterde. De meissies naar Bach en Mozart en speelden blokfluit of mandoline. Ik had niks met ze! 

Je werkt je de pleuris in het kunstenaarsplantsoen want je moest toch wat met je negotie en je talent. Dagen van meer dan tien uur maakte ik moeiteloos dankzij een ijzersterk gestel. Geen vrije zaterdag of zondag, want daar doet de ware artiest niet aan. Binnen een paar jaar woonde ik dan ook in Amsterdam in de vrije sector. Huis met tuin in een zeer gegoede, rustige buurt. Watergraafsmeer. Galileïplantsoen 102 hs. Geld is de weg naar het Walhalla van Baby Balla Balla in Shamballa. Ik zie terug op een uitermate succesvol leven als beeldend kunstenaar. Er staat nog heel wat op stapel en op het spel.
De tijd is voorbij dat ik pen en penseel pas liet rusten tegen het kraaien van de haan om half zeven des ochtends in de Bourgogne, want wie het breed heeft laat het breed hangen. Het zijn sterke benen die de weelde dragen. Kijk maar, ik heb ze! Soms zelfs gehuld in zwarte nylons van 15 denier, opgehouden door een zwart leren jarretelgordel, die ingelegd was met strass steentjes, dus flikkerden ze bij het kaarslicht op. De tanga slip uiteraard over de jarretelgordel heen anders kon je niet reageren of anticiperen op toenaderings pogingen van mannen of vrouwen, liefst bisexueel, dan kun je er alle kanten mee op! Het ondernavelse moet geen bezet gebied zijn, maar all out in the open en ook nog van let it all hang out want buiten is het helemaal niet koud.

Het laatste jaar ben ik terug houdend geweest in het publiceren van boeken en mijn werk exposeren daar doe ik niet meer aan. Af en toe moet ik wel uiteraard, anders zouden de kasten uitpuilen van de manuscripten en kunstwerken. De muren van mijn huis zijn niet van rubber, dus van uitdijen is ook geen sprake. Vertel mij wat! Dat zou me wat moois zijn!
Menig goed doorvoed collegaatje heeft het in het huidig tijdsgewricht lang niet gemakkelijk als je ze hoort klagen. Regelmatig moet ik ze opbeuren als ze voorover op de bar liggen te grienen, zoals de contraprestatieschilder Teun N., omdat hij maar niet beroemd werd en het leven heel anders had voorgesteld. De Heire der Heirscharen hebbe zijn ziel, alhoewel…die meneer Nijkamp, zoon van een dominee was een doorgewinterde Godloochenaar, dus waar die nu vertoeft kunnen we wel raden. Niet te kort! You only live twice maar voor het eeuwige leven krijg je maar één kans vanzelf gesproken. Hij aanbad de filosoof Nietszche en hield daar met een stel verbitterde, ouwe taarten bijeenkomsten over. Nietzsche? Daar zit het woord Niets in en dan weten we het wel. Bij mij zijn de lezers daarentegen van de weeromstuit aan een goed adres. Ik zie het als goedgelovig gristenmens toch overal gebeuren in de Art Scene. Radloos, redeloos en reddeloos is hun devies. Menigeen probeert zichzelve uit het moeras van talentloosheid op te trekken, net als baron van Münchhausen, die zichzelf uit de swamps aan zijn eigen haren op trok. Wat denk je dat er door dat soort mensen heen gaat? De zielepoten onder ons zegt u? Het is toch ook altijd weer hetzelfde liedje van: Met de voordeur van het slot en de achterdeur kapot is het leven aardig rot. Het is bij nader inzien vanzelfsprekend dat je het allemaal in de cowboy reserve positie op een ouwe fiets moet leren, zei de dameszadelsnifter en haalde zijn neus op om vervolgens een groene kwat met pit op de straatstenen te rochelen. Hij had gelijk! Er is altijd Licht & Uitzicht en de muzikale fluitmand van de EO. Hoe je het ook wendt of keert er is uitkomst.

Gisteren bezocht ik een Corona patiënt die hart verscheurend lag te rochelen in een bed van het Groene Kruis. De verf was er afgebladderd en het snot van de vorige patiënt zat nog aan de ijzeren grijp stangen. Er zaten allemaal slangen en plak electrodes in of aan zijn body. Hij werd goed in de gaten gehouden. De verpleegsters die een ooievaartje op hun borstpartij hadden gespeld pokerden er om wie het eerst de slangen uit zijn lijf zou trekken als ie af ging peigeren. Onder zijn bed stond een grote zinken teil want meneer gaf nogal wat af in zijn laatste dagen. De lichaamsappen dropen langs de katheters in die teil en ruiken dat het deed. Zum Kotzen! Stront aan de knikker! Je hoorde het druppen….Wat dacht je? Die man zal zijn leven lang verder moeten gaan in de ziektewet als alles goed gaat. Hij had het in dat ziekenhuis verder goed naar zijn zin. Hij zat met bevende handen fijn te snoepen uit een doos met sjokoladeflikken, een zak Jodenkoeken en een King Size verpakking negerzoenen, die uit zijn trillende handen werden gerukt door nachtzuster Nolda die het allemaal niet echt politiek correct maar wel discriminatie van de donker gekleurde kansparels vond. De inhoud van de sputumpotten en gebitsbakken in de vensterbank naast de geraniums klotsten door het geweld van het ziekenhuis personeel toch al over de rand heen. Je gleed er regelmatig op uit en dan pekte er weer een liter slijm aan je billenbroek. Nee, die patiënt kwam de schaarse tijd die hij nog had wel door met zijn hobby.

 
Daartegenover staat mijn oudste dochter die haar vriend een week lang als een Amerikaanse evangelie predikster op luide toon het onversneden evangelie bracht toen hij in coma lag. Zo hoort het toch ook. Je weet nooit wat een coma patiënt nog hoort van zijn omgeving. De weg des behouds naar Eeuwig Leven in de Heere Jezus is hem terdege op het hart gedrukt en mede gedeeld. Zo zien wij weer hoe wij den ander op de rand van de dood tot een stok èn een staf kunnen zijn. Een grote schok toen hij overleed. We hebben heel wat pret met hem gehad in het uitgaans sirkwie. Mijn dochter en auteur dezes verloren een vriend. Het leven is hard en wreed. Ik hoor het Bob den Uyl nog zeggen: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en zelden aangenaam. Wij weten het; alles zal op zijn plaats vallen in de eeuwigheid en daar moeten we het dan maar mee doen.

 
(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.