Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 augustus 2020, om 16:00 uur
Bekeken:
118 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
45 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het was heel even stil rond Fred van der Wal (deel 4)"


Ik had toen in 1976 al besloten, op te houden met schrijven en schilderen. Ik was totaal op het vak en zijn beoefenaren uitgekeken,bekent de auteur van achter een ongenaakbare zonnebril.

Schrijven is een cultuurfenomeen. Mijn culturele bloedgabbers uit The Silver Sixties in Amsterdam zijn dood en het kutturele klimaat is aller-be-labberdst. Nergens vlamt nog de humor die op straat lag als vanouds op in Amster- dam. De meeste boeken en schilderijen worden tegenwoordig niet meer ge-schreven, maar in elkaar gebrejen als een zelf gebrouwen grijze trui van een links draaiende melkzure bijstandsmoeder, die er toch heel warmpjes bij zit dooral die toeslagen.

 Boeken bevatten volgens mij vaak een verhaal. Daar gaat het om, het verhalende aspect en vooral geen vrijblijvende filosofietjes van de auteur met lulbroei himself, maar dat wordt niet begrepen door de man in de straat en de vrouw achter het aanrecht, noch zijn minderen en zijn kinderen.

Schrijven is geen flauwekulletje voor een lullettje met een moraal van lepeltje in suikerpotje of kutje plus lulletje is een sluitstuk en een neuck in den morghe is een dagh sonder sorghe, zoals ze bij de VOC al zeiden als ze een kudde negerinnen oppakten, ketenden en verhandelden na ze eerst goed te hebben doorgeneukt. White Power er in pompen via de blanke penis die ook niet van steen is. De halfbloedjes die er uit voor kwamen waren vaak adembenemd schoon van uiterlijk.

Het was heel even stil rond Fred van der Wal. Een vreemde gewaar wording…die voorvaad’ren van ons hebben toch met de beste bedoelingen als ontwikkelings werkers  de  soewarte dames ingeneukt om aan een blanke leuter al vast te laten wennen voor later op schoot bij pastoor of pater die er wel weg mee wist.

Kijk, naar die dagen van weleer moeten we terug.

Jongens van Stavast en Jan de Wit die stevig in hun schoenen stonden met het hart op  de juiste plaats kwansuis in de wambuis als ze in de kombuis aan de Zeer Oude Genever en andere Jajem gingen met de musket paraat.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.