Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 december 2019, om 14:48 uur
Bekeken:
76 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
39 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Heb je dat programma over die stokstaartjes nog gezien? "


Heb je dat programma over die stokstaartjes nog gezien? Ik ken een Gro- ningse schilderes, Hilbillie Hollestelle, die teken de stokstaartjes in Ouwe- Hands Dierenpark. 

Ze is fantastisch. Ik heb nog nooit iemand een rozentuin beloofd, ook niet in een dierentuin en niet aan Hillie, die in Ouwe Hands stokstaartjes zat te tekenen. Die rozentuin van mij is meer een zandwoestijn.

Ik ken een Groninger kunstenaar, ik mag zijn naam niet noemen, maar die is door zijn benauwde geloof zelf net een stokstaartje met een befbaard.

Stijf gereformeerd. Stokstijf. Daar heb ik niks mee. Ik wil reuring in de tent. Je moet toch wat in het leven, want dat duurt maar even…Het leven is een eenmalige aanbieding en wordt niet in de uitverkoop gegooid als het aan mij ligt. Je moet er uit halen wat er in zit !” zegt hij mistroostig.

 

Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt.

“Hier in de buurt, op twintig minuten loopafstand van het Rokin heb ik twintig jaar geleden op het Leidseplein mijn absolute glorietijd gehad.

King of the beats, weet je wel en dat is heel wat anders dan King of the beat, want daar zit geen muziek in.

Ik was een van de eerste pleiners. Eigenlijk de allereerste pleiner. De Oer pleiner bij uitstek, nog voor er pleiners waren. Ja, toen was een pleiner nog een pleiner en Amsterdam een Magisch Centrum.

Ik heb het plein gemaakt. Het plein heeft mij gemaakt. Yin en Yang, weet je wel. Symbiose. Daarna heb ik het in up tempo zien veranderen maar ik ben niet mee veranderd.  Het ging mis toen bekakt pratende, lullige corps- studenten het plein ontdekten als sexuele speeltuin, toen was voor mij de sjeu er af.

Zelfs die van zijn gereformeerde geloof afgevallen  luldebehanger zoet ge- vooisde zanger Rob de Nijs liep op zaterdag avond op blote voeten Reyn- ders binnen. Barefooting, noemde hij dat. Niet origineel; hij had ’t gepikt van een sixties popsong.

Hij dacht dat ’t erbij hoorde om Jezus sandalen te dragen of blootsvoets voort te schoffelen over het besmeurde asfalt. Op zondag mocht hij nooit van de dominee naar de kroeg. 

Het enige dat hij mee had gemaakt als leerling van de gereformeerde drie jarige HBS was de regen die zachtjes op zijn zolderraam tikte en daarna zette hij een kaars in de vensterbank. En waarom in Godsnaam? Mijn toenmalige gepassioneerde minnares Alice  heeft bij hem in de klas geze- ten, die kan het weten. Ze vond hem een lulletje. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.