Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 december 2019, om 14:47 uur
Bekeken:
60 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
33 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ze zeggen het zo vaak tegen me in de kroeg...."


Ze zeggen het zo vaak tegen me in de kroeg als André Hazes door de zaak schalt, dan vragen ze weer: “Kan je nou niet vijf minuten even je bek houwen? Je lijkt wel een oud wijf, kolerelijer! Solliciteer je soms naar een stoot voor je eikel? Kon jij maar zo zingen als André dan had je het heel wat verder geschopt!”  

Ik kan er niks aan doen. Ik zou wel willen, maar ik kan niet. Ik ben er voor behandeld.

Zonder resultaat. Je merkt het zeker wel aan mij. Ik heb namelijk net een paar peppillen genomen, dan ga ik helemaal los.

Ik blijf maar door ouwehoeren in het wilde weg. Ik noem die pillen  pape- gaaien pillen. Ik ben een papegaai, maar ben m’n kooi kwijt en zing fly me to the moon. Symbolies, hè?

Misschien moet je als kunstenaar wel alles kwijt raken. Als ik te ver ga of te intiem word tegen je, moet je het maar zeggen, roep je Me Too toedeloe of me een tik op mijn jatten geven, want ik houd van billenkoek door een man gegeven die een brillenkoker heeft of een leuke zweep voor de harde aanpak van het willige vlees.

Ik kan mijn handen altijd slecht thuis houden als er een lekker wijf in de buurt is, daar ligt het allemaal aan. Het is een otomatiese refleks. Ik val op vrouwen die verbaal begaafd zijn en een eigen verhaal hebben.

Zoals Castellani Straciatelli van de Italiaanse ijssalon waar ze de lekkerste Straciatella hebben.

Daar laat ik mij graag door onderuit lullen. Aan de voeten van de Meeste- res is het goed toeven, hè. Niet dat ik mij  iets  aan trek van commentaar, maar voor het geval dat…meestal neem ik er nog een snuifje over heen, dan heb ik de hele dag een lul als een kanon van hier tot Tokyo, daar zijn mijn vriendinnen Catharina Cappedosia en Vonne van de Rhone heel blij mee als ik langs kom, als spuitgast van de vrijwillige brandweer om hun vuurtje even te blussen met mijn dikke slang en de hoge drukspuit.

Zo houd je de vrouwtjes dik tevreden met zo’n pikante verrassing, want die willen ook wel eens wat.

Het is weer eens wat anders dan een bos warme rozen, die ruiken, maar die kunnen ze niet in hun tumtummetje stoppen zonder ze water te geven. En rozen hebben dorens, dat voelt niet goed in de tere weefsels.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.