Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 december 2019, om 14:46 uur
Bekeken:
59 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
32 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het alerte beheerders echtpaar "


Het alerte beheerders echtpaar waren met zijn tweetjes als tolerante hore- ca veteranen wel wat gewend van de vrijgevochten, artistieke bezoekers en praatjesmakers, die niet zelden na twee uur ’s nachts op de biljarts on der invloed van alcohol elkaar bekenden in trio verband. De volgende ochtend voor de zoveelste keer nog half bezopen als notoire besmetbak ken naar de lullensmid in de P.C. Hooftstraat om hun gehavende genitale gereedschap te laten repareren op ziekenfondskosten.

‘Even de holpijp in de revisie gooien’  noemden de ruimdenkende artiest en het op beeldende wijze met als vooruitzicht dat volgend jaar alweer de ziekenfondspremie omhoog zou gaan, dankzij de artistieke inspanningen van onze vaderlandse, zorgeloze cultuurdragers op het genitale vlak. 

Ik ben er altijd zo op tegen geweest om je zo maar met iedereen genitaal af te geven.

Dat kan gewoonweg niet gezond wezen!

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd was het devies van zowel het jonge be- stuur als van de sociëteitsbeheerders, want omzet moet er gedraaid wor- den om de tent open te houden.

 

Een horeca onderneming is geen liefdewerk oud papier, maar hard werk- en en veel gelul aan horen van de doorgaans met zichzelf zeer ingenomen kunstenaars die op kosten van de subsidies en de kunstenaarssteun zich het schompes zuipen om ladderzat waggelend naar de sociale huurwoning drie hoog achter in oud west terug te keren.

Auteur Robert Loesberg stortte na een soortgelijk alcoholisch intermezzo van de trap af en bleef voor dood liggen.

Frank tempert zijn stem als hij merkt dat de aandacht op hem gericht is van bekenden en onbekenden, zoals de altijd verongelijkt kijkende journa- list Henk Hovenier, de huilerige, pardon, in- en ingevoelige illustrator T. met zijn culturele cous cous kop en slordig bijgepunte bef snor. Gezegend met een onbetrouwbare, nerveuze oogopslag, ogend als een Turkse gast- arbeider uit de vier ploegendienst en de gemelijk kijkende in de bleek- water gevallen museum directeur Tijmen met zijn grote bleke kop als een te vroeg uit de bakpan gehaalde pannekoek. Nee, een lust voor het oog zul len de meeste habitués van Arti nooit worden

 

Franks stem daalt nu zelfs tot fluisterniveau en hij excuseert zich op ge- dempte toon: “Ik lul maar raak. Ik weet het. Ik sla vaak nonsens uit. Ik kan niet anders. Ik ben een beroepsoudenhoer. Als levenskunstenaar dan. Het is mijn makkes. Ik moet mensen schofferen. Wakker schudden. Soms weet ik niet meer wat ik tegen wie gezegd heb, dan lul ik recht wat krom is en vice versa. Ik ga in gesprekken veel te snel met de billen bloot om dat ik exhibitionist ben, dat schijnt een ernstige afwijking te zijn.

Ze zeggen het zo vaak tegen me in de kroeg als André Hazes door de zaak schalt, dan vragen ze weer: “Kan je nou niet vijf minuten even je bek houwen? Je lijkt wel een oud wijf, kolerelijer! Solliciteer je soms naar een stoot voor je eikel? Kon jij maar zo zingen als André dan had je het heel wat verder geschopt!”  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.