Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 december 2019, om 21:22 uur
Bekeken:
28 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
14 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Misschien weet ik nu eindelijk wat de elf de dimensie is"


“Misschien weet ik nu eindelijk wat de elf de dimensie is nu ik jou heb leren kennen,” zeg ik voor de vuist weg. Hij stopt met zingen. Ernstig kijkt hij mij aan.

“Weet je dat nu pas?” vraagt hij verwijtend.

“Hoe lang heb je aan de drugs gezeten?” vraag ik, bij wijze van geveinsde interesse.

“Dertig jaar,’ zegt hij otomaties zonder er bij na te hoeven denken. De vraag is ook al vaak gesteld van af de intake ses sie.

“Wat heb je zoal gebruikt?” vraag ik op neutrale toon.

“Alles heb ik gebruikt; weed, hasj, opium, coke, heroine was mijn daaglijkse vitamine, amfetamine mijn benzine, LSD en hele sloten wiskey en wodka…je kunt beter vragen wat ik niet heb gebruikt! Mijn vader was trouwens zijn hele leven lang leplazerus, die heeft ook nog in een gekkenhuis gezeten! Ik heb het niet van een vreemde! En mijn moeder schijnt ook nooit van de frisse geweest te zijn! Jarenlange therapietjes! Helaas geen succes! Een treurig geval! Opgegeven door de H. H. medietsie!”

Hij wil nog doorgaan met de hele lijst verboden drugs af te werken maar dan staan we hier morgen ochtend vroeg nog in het toilet.

“Hoe lang heb je eigenlijk niet gebruikt?” vraag ik.

“Een paar dagen!”

In de kliniek is alles te krijgen wat een junkie hart begeert, maar hij zegt een wilsbesluit te hebben genomen. Hij wil niet meer. Ik denk dat hij liegt dat ie barst. Ik test hem uit.

“Heb je zin in drugs om even de werkelijkheid te ontvluchten?”” stel ik hem voor.

Hij knikt heftig van ja.

“Wil je niet een paar honderd microgram LSD om eens lekker uit je dak te gaan?” vraag ik pesterig. Hij kijkt mij met wijd open gesperde ogen hongerig aan alsof hij me elk moment kan bespringen.

“Voel je die trek in drugs?” vraag ik verder.

“Dat is de elfde dimensie. Trek, Star Trek, ruimtemannetje die door je hersens marcheren, kaboutertjes door je maag, ” be- weert hij stellig.

Ik leun achterover.

“Je bent nog steeds verslaafd. Je wilt er helemaal niet van af. Je voelt constant trek als een pas geveegde schoorsteen bij windkracht elf. Dat bepaalt dus je hele wezen, je identiteit zoals jij dat noemt, maar ik noem het je zwakte!” zeg ik ern- stig.

Hij wil er over na denken. Het lukt niet. Dan wil hij weer het lied inzetten. Hij aarzelt en er klinkt een benauwde neurie alleen maar. Ook het lied wil niet meer. Als hij weer over drugs begint te zingen, bewijst hij mijn gelijk. De achterkant van het gelijk dat hij nog niets aan kan.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.