Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 september 2017, om 20:28 uur
Bekeken:
258 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
159 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ze vroeg me eens wat ik graag in Parijs wilde zien..."


Ze vroeg me eens wat ik graag in Parijs wilde zien bij het volgende bezoek aan hun flat in de hoofdstad dus zei ik “Musee de l’ Erotisme”, omdat erotiek en sexualiteit in al zijn vormen mij bezig houdt, in mijn leven, maar ook in mijn werk soms. Hetgeen beantwoord werd met een buitengewoon krachtig “Non”.

Ik zei licht gepikeerd: “dan maar iets anders”.

Het werd dus een tentoonstelling in het Musee du Luxembourg van Botticelli en je raadt het al: bij voorkeur op telefonische afspraak te bezich-tigen en dan een half uur, niet langer, toegang iets van 25 gulden p.p.

De trein naar Parijs is ook niet echt goedkoop dus een duur dagje. Zag in een boekhandel een biografie van Dora Maar liggen, een van de minnares-sen van Picasso en in haar gloriedagen een beauty.

Ik ben trouwens geen grote liefhebber van de zoetelijke, religieuze taferelen van Botticelli, dus met enige tegenzin er naar toe per metro.

Er stond buiten een rij van een paar honderd meter met een wachttijd van twee uur. Gelukkig hadden de telefonische afspraken voorrang.

Binnen gekomen drie rijen dik voor de schilderijen.

Ik houd van twee dingen niet; in de rij staan en exposities bezoeken waar zo veel aanwezigen zijn dat je weinig tot niets kunt zien.

Grote mensenmassas mijd ik bij voorkeur en bemin de stilte, het bijna on-eindige landschap van de Nièvre, vervallen stadjes, grote ijzeren hekken voor verlaten herenhuizen en ruines van kastelen.

Een week geleden klom ik in een half vervallen enorm kasteel. Ik vind dat spannend zulke onverwachte dingen die je tegen komt op je levenspad.

Het Parc du Luxembourg is een favoriet park van mij omdat je er de sfeer treft van het Vondelpark vijftig jaar geleden.

Hier een daar een policier met een witte knuppel. Veel negentiende eeuwse beelden, tennis banen, brede lanen met bomen.

Romantiek alom dus.

Laat op de avond met de laatste trein van het Gare du Nord naar Cosne en vanaf Cosne met de auto naar Couloutre waar ik woon.

Om drie uur vanuit Donzy, Maison des Associations op weg naar Cosne, Salle Palatine, kennis gemaakt met de organisatrices van komende ten-toonstellingen en een journaliste van Le Journal du Centre, waar ik de afgelopen vier jaar twee maal met foto in heb gestaan.

Daarna de stad in naar boekhandel waar een Volkskrant van gisteren in de rekken stond.

Yesterdays papers zijn niet My Cup Of Tea!

Ik heb schilderijen en tekeningen gemaakt van pakken kranten, titel Valen-tino Dyin’, het was namelijk een editie van de dag dat Valentino stierf en jaren later een schilderij van een in brand gestoken in elkaar gepropte Telegraaf die door de lucht zweeft boven een bomen rij.

Mijn totale produktie vanaf 1968 bedraagt vierhonderd tekeningen, schilde-rijen, gouaches en grafiek.

De helft er van is verkocht.

Een groot gedeelte is rijks bezit met de code BCW, Bijzondere Culturele Waarde.

Ik heb deze werken (terecht) niet terug gekregen bij het terug geven van de door de BKR aangekochte kunstwerken. Uiteraard heb ik veel liever dat ze in de rijkscollectie blijven.

 

Donderdag 3 aug. 2006

 

Zeven uur opgestaan, nieuws gekeken op Ned. 1. Daarna even hotmail ge-keken of er al een bericht is gestuurd. Ik vond het spannend of mijn relaas niet te zwaar aan was gekomen. Je weet het maar nooit. De een is de ander niet. Bakje cornflakes als ochtend ontbijt.

Nu al tien dagen zonder een druppel wijn en dat wil ik tenminste prolonge-ren tot een maand anderhalve maand.

Het kost geen enkele moeite. Moeilijk wordt het de negentiende als de aimabele alcoholisten/levensgenieters W. en A. een groot tuinfeest geeft met veel Sancerre en Pouilly wijnen en een Franse zangeres die liedjes zingt van Piaff (iedere ouwe werkster hier zingt Piaff) en vreselijke Broad-way songs.

Not my cup of tea, maar dat laat ik natuurlijk niet merken.

Als ik iemand niet tegen de borst wil stuiten zijn het Anneke en Wim wel. Op het tuinfeest is half Kennemerland aanwezig en dan vooral de veertigers en vijftigers die het ogenschijnlijk “gemaakt” hebben komen weer.

Zo was ik de eerste keer stom verbaasd dat er een dozijn dure, glimmend gepoetste Harleys van heren ver in de vijftig buiten geparkeerd waren en verder de BMW’s, Jaguars en Mercedessen niet van de lucht waren.

Een merkwaardige combinatie.

Misschien waren die motoren de compensatie voor een mid life crisis van de bruin verbrande bezoekers, die kennelijk allemaal van dezefde golf club lid waren te zien aan de donkerrode broeken die ze droegen.

Ik heb zowel een hekel aan de non-sport golf als aan voetballen.

Ik herkende bij entree op het grote grasveld onmiddellijk de sfeer van Aerdenhout, Heemstede, Bloemendaal, Santpoort en Zandvoort, waar ik in de zestiger jaren tussen zat en me wild ergerde aan de geborneerde rijke-luiszoontjes en dochters met hun Puchs en Minicoopers als verjaardags-geschenk op hun achttiende.

Ik was toen niet erg handig in het sociale verkeer, onzeker, introvert en had het niet eens door als in een trendy disco, de Horse Club, een aantrekke-lijke blonde jongedame naar me zat te ogen.

Ik dacht dan altijd dat ze iets aan haar ogen had en mij een bril voor de juffrouw in kwestie hoogst noodzakelijk leek. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.