Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 september 2017, om 15:46 uur
Bekeken:
251 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
170 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ja; ik ben als kunstenaar een pathologische decadent"


Uw verhalen klinken erg vreemd vooral omdat u er veel plezier aan lijkt te ontlenen om verkracht te worden als tiener en niet als twee verdiener of profetische ziener. Is dat voor een man niet een unicum? Wat bewoog u om zich te laten pakken als 14 jarige door een stel klasgenoten? Kent u dan geen schaamte? Welke normale jongen van veertien denkt zo? 

 

 Ach, met sex heeft het wel veel te maken, hoor maar ook met macht. Onderwerping aan jongens en mannen was indertijd mijn droom als tiener. Nou, daar hoefde ik niet lang naar te zoeken. Als je er zo goed uitzag als ik indertijd had je ze voor het grijpen. Ik had ook mooie benen en gewelfde borsten, ronde billen, nou daar legde ik eer mee in bij mannen die van mannen hielden. Waar? In het rozenplantsoen in het Vondelpark onder andere. Bij maanlicht. Ja, daar was ik pas echt onder anderen! Ik ben altijd biseksjuweel geweest. Draaomde er van om grote borsten te hebben en opgenomen te worden in de jongens harem van een Oosterse prins. Dat  zijn toch heel normale dromen voor een passievolle jongeman.

Sex is voor mij niet een soort goudleer behang, maar de harde werkelijkheid. Ik ben daar nooit verward over geweest. Integendeel. Ik wist heel goed wat ik deed. Ik genoot van de aandacht en de sex. Nog steeds. mannen hebben mij op dat gebied meer te zeggen dan vrouwen. En ik lijd als alle grote kunstenaars natuurlijk aan wat de Franse decadenten noemen: de nostalgie naar de goot, de perversies, de seksjuwelen afwijkingen, naar masochisme en sadisme,  de modder van de levensstroom, wentelen in de blubber en de goot als een varken. De achterkant van het gelijk. Anus Mundi. De reet van de wereld. Fuck the world!

 

Ja; ik ben een pathologische decadent. Kan ik er wat aan doen? Welnee! Waarom zou ik? Ik droeg al vroeg dameslingerie. Wat ik was? Een uitwas. Een valse loot aan de stam.  A suitable case for treatment, noemde een bekende psychiater mijn geval eens. Ik wil ook helemaal niet genezen van mijn liefdee voor mannen en jongens, hoor, wat dacht je? Integendeel! Mijn levenswijze is te verleidelijk en te bevredigend om zo maar op te geven uit de een of andere religieuze of moralistische gril. Als ik weer een schilderij had verkocht en gecasht had moest ik gelijk door naar de transsexuele hoeren in het Bois de Boulogne om het uit te vieren. Is dat zo abnormaal? Iedere ware kunstenaar doet hetzelfde!  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.