Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 september 2017, om 18:11 uur
Bekeken:
256 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
190 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zou ook nooit met een zwarte met een bochel, een klompvoet..."


Ik zou ook nooit met een zwarte met een bochel, een klompvoet, een verzakte heup, natte benen en ongeneeslijke venerische ziekte samen willen leven. Je krijgt gelijk de hele stam Sambos uit Zambesi kwakend over huis die met hun brede bekkens en grijnzende monden -maatje bananen overdwars-  je koelkast leeg vreten en zuipen om daarna het apparaat van zes hoog over het balkon naar beneden te kieperen en de brandende kolenhaard uit de muur te rukken  want dat zijn ze gewend dankzij die sloten ontwikkelingshulp van de alles mag sekte hulp/gulp verleners/maatschappij uitbeners.

We weten toch wat ze zeggen op de Amsterdamse terrassen: ‘Read my lips! Eén neger is als kachelpijp een schouwspel, twee betekent kermis en drie oorlog’. Ik bedoel er helemaal niks raksisties of faksisties mee van huis uit, dus de links draaiende melkzure mejuffrouwen van in de overgang die de dnakzij nachtzweten en druipkutteren de houdbaarheids datum al lang hebben overschreden, kunnen zich voortaan tegen mij koest houden en niet gelijk naar een centrum voor discriminatie lopen.

Niks zelf doen is het devies van de multi culti nieuwkomer. Laat het die blanke varkens maar lekker  op knappen.

 

Uit wat voor gezin kom je?

 Mijn grootvader? Een tamelijk raadselachtige man. VVD stemmer. Zeer gereserveerd. Een succesvolle zakenman met dertien huizen, een make-laardij en een fabriek van bouw materialen. Hij zweeg doorgaans. Bij hem vergeleken ben ik een open boek. Ik mocht hem wel tutoyeren. Mijn moeder was afwezig vanaf mijn kleutertijd. Ik was nog geen anderhalf toen ze mij weg gaf aan de grootouders. Daar werd ik dagelijks ingepe-perd dat ik niet een gewenst persoon was binnen de familie. Ik heb daar lang veel last van gehad. Een schuldgevoel dat je er niet mocht zijn. Dat ging zo ver dat ik voor mijzelf dingen kocht en dan me schuldig voelde. Mensen die in een normaal gezin zijn opgegroied kunnen zich dat niet voorstellen.

Hoewel ik een jonger zusje heb, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik enig kind was. Ik heb in veertig jaar haar twee maal een half uurtje gesproken. Ze heeft iets tegen mij of tegen mijn kunstenaarschap. Leidt een moei-zaam, treurig leven. Ze zegt zelf dat haar leven altijd kut is geweest. Waarschijnlijk is mijn beroep als beeldend kunstenaar haar een doorn in het ook.  Ze kiest groen links, dan weet je het wel. Mijn familie had geen enkele culturele belangstelling. Gelezen werd er niet. In musea kwamen ze nooit.

Het manipuleren van situaties gaat me trouwens steeds makkelijker af.

Het verbaast me weleens dat er politiek correcte links draaiende melkzure verkeerd uitgepakte Gut-menschen zijn die denken dat de wereld om hen en hun weinig verheffende ideetjes draait en alles en iedereen naar de ver-dommenis moet worden geholpen door Europa te ondermijnen met hun leugens en bedrog. Die maken een ernstige vergissing. Ik noem ze altijd de neo-NSB-ers.  Potentiële landverraders.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.