Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Fantasy
Geplaatst:
9 mei 2017, om 21:37 uur
Bekeken:
513 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
193 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Requiem - hoofdstuk 1"


Gebogen op zijn paard reed de vreemdeling tegen de avond het vissersdorpje binnen. Hij was, toen hij veertien dagen geleden per bode een bericht kreeg, hals over kop vertrokken uit de Monarchie en had dagen en nachten (waar mogelijk) gereden om ten laatste vannacht in de Kustlanden aan te komen. Hier zou het gebeuren, had het bericht voorspeld.
Hij gaf zijn paard in bewaring en boekte een kamer in de enige herberg van het dorpje en haastte zich daarna naar het strand. Hij stapte over de weg, langs de kade, naar waar de golven het zand overspoelden. Daar bleef hij staan. Vanop die plaats, waar zijn laarzen net niet nat werden, zag hij de zon te traag zakken in Oostelijke Zeeën.
Het schemerde. De vreemdeling zette zijn lichaam, dat moe getergd was door de lange reis, neer op de sleep van zijn mantel in het zand en telde de momenten af. Nog even en de avond zou vallen. Nog even en het zou gebeuren.
De zon ging onder. Het werd donker. Het enige geluid was het monotoon geruis van de golven die over het strand spoelden. Zijn blik gleed steeds vlugger van de ene ooghoek naar de andere, de hele horizon afspeurend. Hij probeerde zich er vurig van te vergewissen dat hij niets gemist had. Was hij te laat?
Uit de binnenzak van zijn mantel haalde hij het papieren bericht dat hem per bode was bezorgd. Het was verzegeld met blauwe was die het embleem van zijn huis droeg: een tweekoppige hond onder een enkele ster. Hij las het bericht dat hij elke avond van zijn tocht, die hem door de Ochtend- en Avondlanden naar de kustlanden had gebracht, tot vervelends toe had herlezen, opnieuw. Zijn telling was correct. Het was vanavond de tweede maandag na midzomer en het moest dus wel de juiste avond zijn. Hij borg het briefje terug op en haalde vervolgens zijn rooketui uit een andere zak van zijn reismantel. Hij had niet veel tijd genomen om te pakken, hij had zelfs geen moment genomen om afscheid te nemen van zijn zoon, maar had wel gezorgd voor een verse voorraad van zijn favoriete merk van tabak: Roverszwart. Dit merk was zeldzaam en werd via grote schepen, die slechts tweemaal per jaar aanmeerden in de grote havens van Kiton, ingevoerd en verhandel in de exotische winkeltjes van de Aran Igur, de hoofdstad van de Monarchie. Hij stopte de ivoren pijp, die via dezelfde havens naar het Continent werd gebracht, stak deze aan met het vuurdoosje en zoog de rook naar binnen. Zijn lichaam ontspande even. Hij was vijfentwintig jaar, in het midden van het leven zoals deze leeftijd werd genoemd, en was het reizen niet vreemd. Maar een tweeweekse tocht op de rug van een paard was ook voor zijn gestel een uitdaging gebleken. De binnenkant van zijn dijen waren gevoelloos geworden, zijn kont deed pijn op het zachte zand, zijn hoofd voelde zwaarder dan zijn armen en zijn nek bewoog niet meer. Maar het ergste van al vond hij de baard, die onvrijwillig was blijven groeien terwijl de dagen voorbij schreden. Deftige mannen in de Monarchie droegen geen baarden, en nu was hij ineens wat hij altijd had gevreesd. En zo werd de duisternis steeds completer. Staar in de duisternis, en de duisternis staart terug, dacht hij, en zo werd dit lange wachten in de stilte nog ondraaglijker.
En plots, in de verte, terwijl het laatste beetje tabak langzaam verder smeulde, verscheen een blauw licht, zo fel dat het de avondlucht oplichtte. Even dreef het licht verder op het water. Daarna was het terug donker.
De vreemdeling had genoeg gezien. Er was geen tijd meer te verliezen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.