Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 april 2017, om 15:09 uur
Bekeken:
292 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
135 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

". En niet iedere artiest kan wonen in..."


. En niet iedere artiest kan wonen in een huis van dertig bij tien meter op een kavel van een hectare of zes, want verschil moet er zijn en om op een nieuw bouwkutkaveltje te huizen zoals mijn door de onderwijsinspectie zeer gewaardeerde ex-klasge nootjes te Meppel en omstreken of de artistieke collegaatjes, nou, nee, daar bedank ik dus voor. En als er al eens onmin is geweest met een provinciale galeriehouder dan heeft het beslist niet aan Fred van der Wal gelegen, want welk normaal mens begint een galerie op het Friese platteland ? Els ? Pieter ? Jeanne ? Kennen we die dan ? Welnéén! Waar praten we eigenlijk over ? Ik zeg ‘t mijn overleden grootmoeder – God hebbe haar ziel, maar dat is niet zeker- met liefde na: “Ach, kind, wat jámmer van de tijd van al die mensen met al hun mensenwensen, waarom maken zullie toch altijd weer zo’n ruzie en mat schudding met malkander, het leven is veels te kort vanzelf, dat doet toch alleen maar stof op waaien op je longen en voor je het weet heb je de kanker op je ballen!” Het dierbaarste wat ik bezat, mijn twee begaafde broers, ben ik aan de dood kwijt ge raakt.

De een verongelukt op Ibiza, met de zilver gespoten Harley tegen de bus op, nadat ik hem de luukse edietsie van “Walging” van Sartre had uitge leend, de ander dood geknuppeld door een op hol geslagen junkie die net niet op tijd zijn shotje had gezet in een Haarlems portiek, al waar hij net met een liefdesvriend aan zijn gerief aan het komen was. Modern Times, hè! Ik heb onze dochters toen maar mee genomen naar hun graven en ze gewezen op de noodzaak van een fatsoenlijk leven te leiden om ze vervolgens beurtelings uren lang hard op uit de Schrift laten voor lezen; Openbaringen dertien en Mattheüs 24, dat leek mij toen zó toepasselijk. Zijn Woord is nog altijd mijn vaste grond. That’s all, folks. De basis van het bestaan. En verder zijn wij als mensen niet meer dan weg geworpen papier en snotlappen. Proppen vloeipapier gedrenkt in spiritus om de kachel mee aan te maken. Mijn ex-vriendinnen? Monsters zonder waarde, die zichzelve maar eens regelmatig moet en gaan harsen en die plumeaus onder hun oksels eerst eens moeten fat soeneren, want dáár ben ik niet van gediend bij het stof af nemen. In de vakan ties gaan wij graag met de Porsche of op de tandem naar een derde wereldland of de Oekraïne, om die autochtone medemens en aldaar van heel dichtbij te bekijken en de slums te bezichtigen, waar je de mensen met een halve scheet en een knikker al ge lukkig maakt, want de digitale video is niet voor niets mee genomen om al die blije gezichten vast te leggen als we langs ko men en vooral om ons zelf na afloop weer veel beter te voelen. Dan weet je weer; armoede houdt netjes. En de vrouwtjes zijn daar van acht tot tachtig voor een pijp drop te neuken in alle rangen en standen en kleuren van de regenboog, dat zal je de kop echt niet kosten, hoorde ik van een uitgetreden lid van de Pinkstergemeente te H. Ik heb gelukkig een veel bewogen jeugd ge had, die zo dramatisch was dat weinigen daar aan kunnen tippen. Ik ben namelijk in mijn leven maar liefst vijf keer aan een voortijdige dood ontsnapt. Een oom wilde mij verzuipen als kind, omdat hij impotent was. Prima reden uiteraard! Mijn zuster en broers zijn stapelkrankjorum geworden, beklagenswaardige psychiatrische gevallen, niet te houden, suïcidepoging na suïci depoging, het wou maar niet luk

ken en uiteindelijk het afvalputje in, het vangnet van de WAO. Maar ik was van zelfsprekend geen doorsneekind, dat kunt U zich wel een beet je voorstellen en een kind dat een beetje af wijkt, een genie zoals ik, tsja …dat geeft heel wat jolijt en vertier, zowel in huis als op school. Ik heb op die vreselijke christelijke kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal om die reden ook veel verdriet gehad van mijn medeleerlingen zowel als van de leraren en zo en werd die ja ren ook nog gezegend met een onmogelijke vriendin, een Amsterdamse, meedogenloze, keiharde, gereformeerde haaibaai, an nex asfaltbloem uit de Watergraafsmeer, een griffermeerd nest vol stennis, overlopend van theologische kutsmoesjes, geuit in plat Amsterdams, gotzijdank was zij zo geil als een kuipje halvarine, daar niet van, waar ik als keurige, reine jongeling van goeden huize niet direct van terug had en ook niet tegen opgewassen was, omdat zij door haar vorige boyfriend vanaf haar der tiende al goed doorkneed bleek in d’r bloesje en d’r ondernavelse, dus werd het van mijn kant geregeld huilen op het toilet zon der door trekken, rammelen aan de deurkruk, stampvoeten, schreeuwen, veel masturbatie ook, kotsen, stront aan de muren, mee gaan met mannen die van mannen hielden en dergelijke ongein meer als ik E. naar de trein had gebracht, want je wilde toch wat om je leven mee op te vrolijken. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.