Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2017, om 19:01 uur
Bekeken:
257 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
145 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Alleen voor nette mensen zoals u en ik"


Niks aan de handa, beweren zij elke keer weer. In de dorpskrant lees je daar niets over. Er ligt een embargo op negatief nieuws over onze gekleurde gasten. Stuk voor stuk vrome profeten en diepe denkers. Hoog opgeleid, ook naar hun eigen zeggen, allemaal zijn ze apotheker of ingenieur, hooguit 18 jaar oud, doch bij nader inzien analfabeet of hooguit laag geschoold. Kansparels en loepzuivere aanwinsten voor de maa-tschappij

Vergeet het maar. Het werd weer even flink matten met de lat, de pepperspray en de getrokken Glock in het opvang centrum. De ambu-lances reden af en aan.

En waarover ging die matschudding nu weer?

Genoemde bont gekoeleurde medemensen met kekke hoofddoekjes waren bezig de buit, de aangeboden nieuwbouw woningen door de woningstichting, tweekappers, compleet met inventaris, satelliet-schotel gericht op Jazeera en een gratis fitness abonnement om sterke mussels te kweken om de sociaal werkers een llange lijst aan eisen en voordelen hardhandig van alles en nog wat te kunnen af dwingen, de huizen onderling te verdelen tegen een flinke kluit zwart geld.

In de goede, oude tijd werd menselijk leed vooral zichtbaar als voorbijgangers met een lichamelijk gebrek zich door de straten sleepten. Veelal overdekt met zweren van de syf of lekkend van onderen door de gonorroe. Rochelden roomsgele tuberculose fluimen met groene pit en sliertjes bloed tegen de betontegels. Roken ook onfris op kilometers afstand.

Het loon op de zonde. Er was nog geen TV dus het enige tijdverdrijf betrof het onderlijf en dat eiste zijn tol.

Er werd op straat met  uitsluitend ongelijke klinkers en hardstenen blauwe stoepranden heel veel gehinkt, gestrompeld en gevallen door éénbenigen en beschonkenen.

Nee, dan bedoel ik niet de befaamde hink-stap-spong want daar kun je best ver mee kunt komen in het leven als je die overdrachtelijk toe past.

Men hield zich indertijd nog overeind met een soort  vreemde stelten met een dwarshout dat omwonden was met smerig uitziend grijs, bevlekt linnen, die onder de oksels werden geplaatst en het gewicht goed verdeelden.

Prima geregeld. Kwam geen sociaal werker of psychologiater aan te pas. De ADO werknemers redden zichzelf in die goeie ouwe tijd heel goed.

ADO werknemers?

Ja. ADO.

Arbeid Door Onvolwaardigen.

Maakten houten speelgoed, karretjes met houten wielen die aan een gerafeld touwtje werden voort gesleept door kinderen van lage kom af.

Men kende toen nog verschil in stand en moraal. Zo hoort het ook. Ik kom bijvoorbeeld niet uit een negorij of een gribus.

Nee, hoor, uit de Concertgebouwbuurt, Amsterdam Zuid. Een goede afkomst schept verplichtingen.

Alleen voor nette mensen zoals u en ik zo een fijne buurt.

En toen de winters nog echte winters waren in de fifties met hele rijen fijne Winterboeken in de kast en oorwarmers die op een koptelefoon leken als het vroor, met de alpino als een King Size bloedblaar zo laag mogelijk over de oren getrokken, zagen we er uit als randdebielen, maar daar lette niemand op vlak na de oorlog, toen er overal nog dikke pakken sneeuw lagen, maakten ik en mijn vriendjes spiegelgladde glijbanen om oude van dagen de bespataderde achterpoten op onderuit te zien gaan en de knoken te horen breken als ze weer een kuitenflikker sloegen met een tas vol boodschappen in papieren puntzakken van de Vana op de hoek waar de grauwe erwten met een kromme, metalen schep met houten hand-vat uit openstaande vakken werd geschept door bleke, meel bestoven winkel-bediendes in grijs blauwe stofjassen toen Nederland nog Nederland was in plaats van gekoloniseerd te worden door sloebers uit Verweggistan. Konden die bejaarden van de weeromstuit weer opnieuw boodschappen gaan doen van hun armoedje.

Wij waren jong, hoe konden wij weten?

Wanneer een gehandicapte met behulp van zijn stelten in de veertiger jaren van de vorige eeuw zich weer moeizaam naar omhoog vocht, van de glijbaan af, kwam er geen enkele klacht over de blauwe, korstige lippen, laat staan een liederlijke vloek, ook niet als we hem voor de tweede keer onderuit haalden en met zijn krukken aftuigden om hem een lesje te leren. Het was een mooie tijd maar een harde tijd. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.