Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2017, om 18:58 uur
Bekeken:
252 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
143 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Over Zwarte Piet werd niet gezeurd."


We hadden op catechesatie geleerd dat de Heir der Heirscharen geeft wie heeft en afpakt van hen die niks hebben, dus handelden wij daar naar als lidmaten van de gereformeerde jongelingen vereniging. Het gristende-mocraties gedachtengoed, zal ik maar zeggen. Het waren hele fijne mensen indertijd. Vervuld van rechtvaardigheid. Mannen en vrouwen van stavast met mesjomme of met helemaal niks. Armoede houdt netjes. Zo hoort het toch ook.

 

Dat auteur Fred van der Wal zijn oude toon weer helemaal als vanzelf heeft hervonden, blijkt uit zijn observaties van taferelen waarvan een ieder die niet vergeven is door het vergif van het links draaiende melkzuur direct de humor inziet.

Ik kan het ook allemaal niet helpen wat er zich in de wereld zoal afspeelt aan bak ellende, verzucht de  omstreden auteur/kunstschilder en kijkt ons meewarig aan.

Zodra ik mij ergens in meng wat het artistieke veld betreft, breekt er onmiddellijk de pleuris uit of is de pleuris gemixed met de kolere al  voldoende aanwezig om na enige tijd vulkanisch uit te barsten.

Het incasseringsvermogen van de doorsnee artiest is al lang weg, volgens mij vooral doordat verantwoordelijkheden door de artistieke persoon van de manlijke als de vrouwelijke kunne bij voorbaat op de overheid worden afgewenteld, die ruimhartig met subsidies strooit voor de talentlozen.

 Onze auteur is op de leeftijd der sterken gekomen waarop hij met heimwee terugblikt op vervlogen tijden van weleer toen Nederland nog acht miljoen inwoners telde. Hij weet zeker dat de club van tien miljoen het bij het rechte end heeft. Het multiculti probleem van de grote steden bestond niet. In Amster-dam had je in de jaren veertig, vijftig één of twee beroeps-negers, eentje uit de Bananenbar en een ander uit de Bamboobar; Martin Sterman en zijn broer Otto Sterman, een geweldige verhalenverteller.

Over Zwarte Piet werd niet gezeurd. Ik vraag me af, waar ze gebleven zijn: de échte vertellers en de lezers , die zelfs op straathoeken in de Belgische schandaalbladen Zondagsnieuws en Kwik waren verdiept.

Ik heb een hard hoofd in de overlevingskansen van de jongere generatie.

De melkvee- en schapenboer werd in Friesland gelukkig weg gesaneerd, ging failliet en ploegde nog slechts op versleten klompen zich moedloos voort, van Bijzondere Bijstands loket naar UWV loket, gedoemd tot een beroepswerkeloos bestaan.

 

Ik zal een en ander even toelichten voor een beter begrip. In mijn hameau in Frankrijk is dat nog geheel anders namelijk hetgeen ik hierboven beschreef.

Er is daar vlak bij fabriek waar walnotenolie wordt geperst. Je brengt een zakje walnoten dat drie maanden heeft liggen drogen om het gif er uit te laten walmen naar  de notenboer met zijn archaische machinerieën .

Gezond ook die walnotenolie, maar het is niet helemaal waar dat het helpt tegen kruipknie, jicht, waterzucht, harde of zachte sjanker, loop oor en borstballen, zoals ze zeggen.

De fabriek hoeft helemaal niet regelmatig arbeidstijdverkorting aan te vragen want het is een familie-bedrijf van morsige tiepes die breder dan hoog zijn, maar berensterk door eeuwen sappelen dat duidelijk op niet mis te verstane wijze op het doorgroefde gelaat staat geschreven.

Als de laatste fles walnoten olie leeg is stap ik meteen op de tomaatrode tweetakt brommer met lekkende uitlaat, dus dat geeft me een geluid dat je kilometers ver hoort, dan weten ze dat ik er aan kom.

Dan smiespelen de dorpelingen achter hun groezelige knuisten: De Fred van der Wal is weer los van uit het Couloutre Berenbos, moeders houdt uw dochters thuis en voordat de avond gevallen is, ben ik al weer 9 km verderop ter plaatse tegenover de gerestaureerde oude school waar ze in de tuin al weer een bedje met klei aardappelen voor de frituur aan het aanleggen zijn met hunne brede spades, grondboren en pikhouwelen want het is harde rotsgrond waardoorheen zij moeten ploegen.

Werkzaam volk trouwens.

Gaan direct aan de slag om in het eigen onderhoud te voorzien. Kom daar hier maar eens om in Holland Klein Kolereland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.