Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 april 2017, om 11:47 uur
Bekeken:
263 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
151 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het was gewoon de hele dag van baby babyballeballe"


Fred spreekt onvermoeibaar verder. Meestal met verve over zijn veel bewogen

jeugd jaren en de hel die het bij zijn opvoeders thuis was. Over zijn ene broer

die nadat hij de in varkensleder inge bonden luukse editie met goud op snee “Walging?” van Sartre had gelezen met zijn zilver gespoten Harley met wel tweehonderd kilometer per uur tegen de enige bus van Ibiza frontaal op reed als konsekwentie van zijn existentialistische overtuiging en de andere die werd dood geknuppeld als een zeehondje door een potenrammer in een Haarlemse portiek, net toen hij aan zijn gerief aan het komen was met een tien minuten geleden opgeduikelde postzegelfrisse blozende billenmaat uit een achterafknijpje in een zijstraat van de Grote Houtstraat.

Alsmede over zijn beide dochters en echtgenote, die alles neukten wat op twee poten rond liep in Friesland behalve een struisvogel in een weiland bij

Hurdegaryp en hoe hij daar vierkant achter stond, want een meisje heeft d’r Tum tummetje niet gekregen om alleen maar met pissen te verslijten, totdat hij van zijn wederhelft een druiper op liep, toen piepte hij wel anders. En zoals de grote Rimbaud al zei: “Liever op een wijf met een natte kut, dan met een natte neus”. Maar verder rept hij vrijwel nooit over zijn vele intieme relaties, waar alleen de betrokkenen over mee kunnen praten. Hij blijft verre van laster en smaad en redeneert van recht zo die gaat.

En Fred van der Wal beweert heel veel van mannen èn van vrouwen te houden maar wil daar verder niets over kwijt als discreet persoon. Over de veronderstelde plato nische verhouding met een zeer hoog geplaatst persoon van de manlijke kunne bij de Hoge Raad in het verleden wil hij niets kwijt om de degelijk gehuwde persoon niet te schofferen.

 “Nou, euh, liever niet als het U uitkomt, want dat is allemaal zo dramatisch afgelo pen, daar slaat U van achterover met stoel en al als U alle intieme details krijgt medegedeeld. Dat wil ik maar liever voorkomen, weet U. Voor U het weet breekt U nog Uw nek of wordt het een dwarslaesie. En wie krijgt dan weer voor de zoveelste keer de schuld? Nou??

 

Werd U in ’t heden, verleden of toekomst ooit voor gek hetzij seksjuweel

gestoord versleten?

 

Hoe moet ik dat nou weer weten? Eigenlijk ben ik maar een keer voor normaal versleten. Na een uitvoerig onderzoek door een keuringsarts van Stichting 1940-1945, dat ging om een uitkering van ik geloof honderddertig euro per maand, een fooitje en die is me geweigerd omdat ik veel te nor maal was. Ik kan niet simuleren. De papier en bleken echter per ongeluk verwisseld. Mijn zuster die januari 1944 is geboren heeft overigens wel die uitkering gekregen voor bijna ver hongerde, door de ouders in de steek gelaten oorlogsslachtoffertjes met zwakke longen en naar de laatste mode in psychobabbleland in heur post traumatische stress syndroom is doordrenkt, maar die heeft heel wat meer fantasie en een oneindig vermo-gen tot zelfbeklag plus een stoet van psy chologen en psychiaters achter zich staan, die overal en nergens verstand van hebben. Dat moet allemaal onmiddellijk van staatswege beloond worden, die sores, dat vind ik ook wel, daar hoor je mij niet over, want dat zou van hovaardigheid getuigen en ik ben toch wel de meest nederige man ter wereld.

Het is toch een prestatie om je bombardementen te herinneren een half jaar voor je geboorte, toen overigens de hele familie al lang uit de frontlinie van Operation Marketgarden weg was. Ik heb daar diep respect voor. Hoe krijgt een mens het voor elkaar.

 En of ik seksjuweel zwaar gestoord ben? Er zijn getuigen die dat beweren omdat ik met met mijn zes jaar lagere school toch heel aardig uit de hoek kan komen, een periode waar ik overigens de volle twaalf jaar over gedaan heb. Een bijzondere prestatie, dat wel. Voorwaar; ik ben me toch een laatbloeier! En ik heb bij het afscheid nog mogen zingen in het schoolorkest van de Nicolaes Maas school in Bellevue bij meneer van Waayen.

Heb ik daar toen niet een hartverscheurende vertolking gegeven van When The Saints die toen met zijn allen kwamen binnen marcheren?

En jaren later met Alice Kneuterdom van de Da Costa kweekschool te Bloemendaal, ja, breek me de bek niet open, dat was voortdurend voor het zingen de kerk uit en niet alleen bij de muziekles of twee maal op zondag, zoals het de fijngereformeerden betaamt, maar de hele week, die kon er geen genoeg van krijgen.

Nymfomanie, hè. Een geestesziekte. Het ging maar door. Het was gewoon de hele dag van baby babyballeballe. Nu is er meer onder de zon dan alleen maar van dattum, dat werd mij toen heel goed duidelijk. Ik ben van nature een heel verlegen, bescheiden, romanties, wereldvreemd en een voudig mens. In alles dus het tegendeel van de stiekeme, gereformeerde, hypokriete glimpiepers, zoals ik daar tegen heug en meug mee heb moeten verkeren van 1963-1966, maar daar over zwijg ik voorlopig, begrijpt U want het gaat U allemaal eigenlijk geen reet aan, is ‘t niet zo?

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.