Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 april 2017, om 08:53 uur
Bekeken:
309 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
243 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Om negen uur die ochtend gaat de telefoon....politie! (deel 4)"


De schaarse keren dat ik hem tussen 1967 en 1985 had gesproken waren op de vingers van één hand te tellen.

Tijdens dit gesprek sprak hij langzaam en moeilijk, zoals iemand die dronken is moeizaam zijn woorden bij elkaar sprokkelt om een zinnige boodschap over te brengen. Sinds 1981 werkte hij niet meer bij het incassoburo van Honig te Haarlem maar zat na zijn ontslag tot 1984 in de bijstand en daarna was hij afgekeurd en zat in de WAO.

Zijn oma en tante hadden hem alle kansen gegeven en veel geld om zijn speelschulden en de door hem verduisterde gelden af te betalen (totaal zestigduizend gulden) en een zaak voor hem gekocht die hij binnen een jaar vakkundig naar de bliksem hielp.

De enkele keren in 1976 en 1977 dat we met Misja en Natasja mijn oma en tante in Heemstede bezochten zat Bobbie bleek, schuw en zwijgend in een hoekje van de tuinkamer in een lage cra-paud bij het raam ongeïnteresseerd uit het raam te kijken.

Voor hem bestonden we niet. Hij had twee zelfmoordpogingen achter de rug, die hij ternauwer-nood had overleefd. Zijn vriendje, een donkere baardaap met een kaal geschoren kop was er vandoor gegaan met een of andere meid en dat kon hij als fervente homo niet verkroppen.

Ik zei altijd al; je kunt veel beter hetero zijn. Tantenettie had van diefstal afkomstige verdovende middelen genoeg in de diepe kast op haar kamer en hij had een handvol zware pillen en tabletten genomen. Net op tijd was zijn maag leeg gepompt en hadden ze hem weer terug thuis bezorgd als een uitgewrongen dweil. Voor zelfmoordenaars hadden de meeste medici niet veel respekt. Ze vonden het lastpakken.Troublemakers.

Het telefoongesprek dat ik die middag met hem had ging over de erfenis van tante. Hij was niet verschenen bij de notaris maar had zijn advokaat de honneurs waar laten nemen. Zo regelde mijn Heemsteedse sjieke broer dat! Voor elke situatie had hij wel een vriendje paraat.

We praatten over koetjes en kalfjes, voor zover mogelijk, tot hij plotseling met zware tong zei: ”Als ik kom te overlijden krijg jij de merklappen die nog over zijn. Ik heb ze hier aan de muur hangen ter nagedachtenis aan tantenettie, dat leek me passend.”

“Dat begrijp ik best,”zei ik.

”Het gaat mij niet zozeer om die merklappen nu al te krijgen, hetgeen volgens het testament ook helemaal niet kan, want ze zijn aan jou toegewezen, maar ik wil je er wel op wijzen dat het om een nogal kostbare kollektie gaat die met heel veel zorg en moeite door haar is verzameld in de loop van vele jaren. Het is een kollektie die niet uiteen moet vallen”.

“Zo denk ik er ook over”, zei hij droog en hij herhaalde dat hij het voornamelijk als een nage-dachtenis zag. Hij vertelde er niet bij dat vriendjes van hem al lang met het overgrote merendeel van de collectie er van door waren gegaan en ze hadden verkocht aan een heler om drugs te kopen. Pas veel later kregen we deze informatie via P. Overbeek. Die middag nam ik aan dat hij de waarheid sprak. Hij loog echter.

“In mijn testament zullen ze jou toekomen,want ik wil absoluut niet dat ze in handen van oplichters als pa en Truus vallen,” zei hij.

“Daar ga ik uiteraard volledig mee akkoord,”stelde ik hem gerust.

“Frits is een grote schoft. Ik wil en kan hem niet eens pa noemen”, zei hij met grote nadruk.

“Hij probeerde ons voor duizend gulden te benadelen door een tentoonstelling nog steeds niet met ons af te rekenen. Ze zijn gewoon hun vorderingen niet te betalen, dat heb ik al zo vaak meegemaakt. Zo werken oplichters altijd. Als hij niet snel betaalt zal ik een incassoburo de vordering laten innen.”

“Groot gelijk heb je. Hij is trouwens ook nog verantwoordelijk voor het verdwijnen van een groot gedeelte van het familiekapitaal”, deelt hij mee.

“Hoezo?” vraag ik verbaasd.Deze story ken ik niet ten volle.

“Er liggen in een kluis van een bank die ik niet kan noemen twee notariële aktes indertijd opge-steld door opa waarin getuigen bevestigen dat pa hem onder druk zette en chanteer de om aan ongelimiteerde gelden uit het familiekapitaal te komen.

Opa is gewoon door hem afgeperst.”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.