Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 maart 2017, om 20:35 uur
Bekeken:
270 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
144 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hahahaha, jullie zijn nog niet van mij af! "


Wat mij als journalist in voortdurend bewondering houdt is je tomeloze drive. Hoe kom je als oudere kunstartiest op je 65 aan al die energie? En waar blijft de zo geroemde mildheid die de gemiddelde oudere man ken merkt als het begint te kieren? De vonken lijken er alsnog vanaf te spatten !
Fred (grinnikend): Hahahaha, jullie zijn nog niet van mij af! Jullie zijn nog lang niet van Fred van der Wal af, want sinds ik weer een leuke dame heb ontmoet wil ik weer en ga er weer tegen aan! En ik blijf net zo lang leven tot al mijn vijanden de pijp uit zijn en ik in dames-lingerie lachend doch stom dronken op hun graf kan staan dansen.
En schreeuw Jodelahietie ! ! ! ! Dat is mijn indianen oorlogskreet, die ik vaak door de Alles Kits Bar laat loeien, als daar wat journalisten zich het leplazerus hebben gezopen en lam aan de toog hangen. Ik pik ook helemaal niks van die jongere generatie. Schrijvers uit de droogkloterige dorre hand, sodommieter nou gauw op naar je eiland! En die bekende kunst kliekjesvorming, da’s alleen een bewijs van onmacht en schijterigheid. Slapte aan de beurs, daarom hurken ze als apen samen op de culturele apenrots. Niks voor mij ! Waar zie je me voor aan ? Als een calvinist leuk wil zijn komt hij verkleed als traporgel of douchecel binnen. Ik heb het zelf gezien bij mijn goede vrienden , het leraars duo Hans van Seventer en Jan van Loon uit Groningen waar al die artistieke aardappelen en van de pot gerukte lolbroeken wonen.
Heimwee naar de periode van vlak na de oorlog, de bange jaren veertig, de dulle fifties, de silver sixties, de socio seventies, de nix generatie van de tachtiger en negentiger jaren, het nieuwe millennium?
Fred: Jongen, de prachtigste stunts hebben wij toen uitgehaald. Ik ben dol op de jaren vijftig, maar nog doller op de jaren zestig, zo gek en zo leuk en zo vanzelfsprekend ging het daar dan aan toe. De geweldige Amerikaanse Rock and Roll van de fifities, weetjewel: Jerry Lee Lewis, Elvis Presley, Sonny Burgess, Little Richard, Eddie Cochran, Adam Faith & The Roulettes, Marty Wilde & The Wild Cats. Nee, niet Johnny Halliday met zijn verlopen heroïne kop dat vond ik altijd Fake en Phoney.Declameert met overslaande hysteriese aanstellerige nichten stem: Men heeft tegenwoordig zwaar behaarde, en loodzwaar bebaarde denkende sociowerkgroepen, nodig om mensen aan te sporen tot een zelfvernietigende zelf verwezenlijkende zelfverwerking in groepsverband, die voor ons, de lui van de rock and roll en de kelder artiesten van de Underground, als vanzelf kwam. Waarom ? Omdat wij niet bij een zuchtje tegenwind omvielen maar gewoon meebogen en door gingen.
En de vorige generatie : ”Liederen van de NSB, kun je nog zingen, zing dan mee ! ” En hoe het door de straten van Hilversum schalde ! Een vrolijke tijd . Willem Waterman beweerde altijd van achter zijn befsnor als hij dronken was dat hij zo veel Joodse vrienden had, die allemaal bij hoog en bij laag vol hielden dat ze nog nooit zo gelachen hadden als in Auschwitz . Die Witz behoort dan tot de categorie Zwarte Humor .



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.