Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 maart 2017, om 20:17 uur
Bekeken:
249 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
154 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? (deel 2)"


Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten? In de tram?
De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven.
Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan, chef internetredactie uit zijn kop krabben, alleen haar baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel. Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek. Arbeidsconflict. Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop. Net goed.
Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok. Een warm gevoel. Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs.
Toch maar effe het web opduiken via de Dell naar Wayne of naar Facebook. Een late chat. Misschien was Marleen Postduif of Sjoukje Galoppe met haar nieuwe motor er nog. Of die gast van het gas die een eigen fitters bedrijf had in de Pijp naast otomatiek De Vette Bek.
Bertus Stijgerpijp met vennoot Tinus Tusssengas. Firma Beun & De Haas. Joviale dikzak van 120 kilo. Reed een nieuwe Porsche. Zij in een derdehands Panda als intellektjuweel. Ze kon het nog beter bij Fred aan lager Wal op zoeken, had ze meer lol bij een pot pils.
Kwart voor twaalf. Kon ze nog iemand bellen? Slecht idee.

Een weblog opstarten? De grootste sukkel kon het. Als die Fred van der Wal het kon, die kunstartiest, dan kon zij het ook. Binnen een kwartier was ze binnen. Lay out? Niet nodig. Het hoefde niet zo mooi te worden als van Isis Nedloni godin van de rozen. Eén Isis was genoeg. Rozen? Volgens Freud kutten op steeltjes. De negatieveling.
Het lettertype nam ze Times New Roman. Lekkere, leesbare ouderwetse, degelijke krantenletter met vriendelijke uitstraling. NRC sfeertje van vijftig jaar terug. Ze had de pest aan de Arial. Te kaal, te niets zeggend, te zakelijk. Echt iets voor de Story. Verdomme, voelde ze daar een knobbeltje? Nee, het was een verdwaalde gebakskruimel.
Een header?
Te veel werk.
Een zweepje als avatar?
Nee, teveel refererend aan het SM genre waar ze van gruwde. Vanillesex en dan nog met mate kon haar bekoren. De snelle wip met de een of andere voor de derde keer gescheiden vlaflip uit de kroeg. Een maal per week en daarna met de poes onder de doeszj. De walging weg spoelen. Love is just a four letter word.

Ze wilde schrijven over Het Navolgbare Leven Van Een Weblogger. Een novelle. Makkelijk zat! Het was toch ook standaardprocedure op het Web? Iedereen lulde iedereen na. Een plaatje bij een praatje. Kutfotootjes bij geouwehoer. Die weblogs; het was allemaal onderdrukte sex, sex en nog eens sex. Een verkapt huwelijksburo noemde vriendin Anneke het. Ze had geprotesteerd. Als ze het wilde vergelijken met sex was een weblog toch meer droogneuken. Isolement. Geschikt voor binnenhuiskamerfilosofen en uitgerangeerde academici met psychische problemen. Je had al klupjes op websites die met elkaar zeilden op zondag. Voor toe warme sjokola en een appelpunt uit de diepvries. Burgerlijker kon niet. Truttiger ook niet. Of ze voerden sketches op in de stijl van Freek de Jonge tussen de schuifdeuren. Gelachen dat ze hadden! Alleen de bouvier van Martine bleef tijdens de voorstelling blaffen, dat zenuwebeest. Eigenaren van honden gingen op honden lijken. Het begon met onwillekeurig een doorrookte, lage gutturale stem aan te kweken. De blafhoest bij hondenweer. Daarna hondenbrokken vreten.
Hondje kennelhoest?
Baasje broekhoest, vrouwtje woest!
Hondje hondsdolheid?
Baasje last van de temporale voorhoofdskwab!
Hondje ziekte van Weil en anus drab?
Baasje extra geil en achterklap!
Ziekte van carré?
Baasje dunne reetkeeskakkitis op de wc!

De komende dagen meldde zij zich ziek. Het weblog was belangrijker. Stond om 6 uur op. Statistieken bekijken. 3500 pageviews per etmaal. Via IP tracker achterhaalde ze sommige reaguurders. De wereld ging voor haar open. Weblogborrels bij de vleet, afspraakjes, secret manoeuvres in the dark. Knisperende nylons, waar bij kou in de lucht de electrische vonken door de statische electriciteit van af vlogen. Elkaar bepotelen onder tafel.
Ze begon van de weeromstuit weer repen sjokola te vreten en de pukkels kwamen al weer aardig op.
De weblog fever. Peggy Lee. Fever.
Wat hield ze van die stem, maar wie hield van haar? De stembus? Een appelbo lus? De kat?
De eenzame blogger? Bestond ie wel? Ze geloofde er niks van. Knakkers die zich op het weblog zielig voor deden en vol gevoel over hun tranen trekkende een zaamheid in dichterlijke taal presenteerden.
Venerische liegbeesten tot en met. Ze wilden maar één ding. Je plat lullen.
Er in, drie keer Ho Ho Ha Ha roepen bij het klaar komen, vierde keer er uit, om draaien, een roffelende scheet laten, als dank voor het aangenaam verpozen, on der het bed de schillen en de dozen, kleenex, durex, de dubbele tarzandildo van gel met LED verlichting om bij in slaap vallen en te snurken met open bek.
Voor je het wist had je via het weblog zo’n besmetbak met powetiese neigingen te pakken en kon je weer naar de lullensmid om een paar honderdduizend eenhe den antibiotica in je bil laten spuiten.
Weer een paar putjes erbij in je sinaaspappelhuid. Ze was toch geen wegwerpartikel?
Life was full of strange surprises, mailde een jonge lector uit Groningen waar ze net kennis aan had.
Ze had hem gemaild met de vraag of lector hetzelfde was als het eerste woord in Luctor et Emergo.
Hij had geantwoord dat hij homerisch had moeten lachen en Zeeland nog wel eens onder zou lopen door de Klimat wechsel als het aan het nivo van haar algemene ontwikkeling lag. Afgeserveerd.
Homerisch, had zij zich afgevraagd. Wat is dat nou weer? Iets met homos?
Maar even op Google opzoeken. Wie googelde haar ooit?
Op haar schrijftafel lag een kleur potlodendoos van het ouderwetse, vijftiger jaren merk Home runpas. Misschien moest ze het maar in de kunst zoeken…iedere stad zijn eigen kunst schat, elk dorp zijn eigen Picasso!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.