Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 maart 2017, om 19:22 uur
Bekeken:
248 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
150 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vroeger was het allemaal anders vanzelfs (deel 2)"


VROEGER WAS HET ALLEMAAL ANDERS VANZELFS…(DEEL 2)

Lees ik net in het Bildtse Sufferdje dat er weer een asielzoeker als gelukszoeker en zwarte kansparel  is “overgeplaatst “ omdat hij kleine meisjes op de openbare weg bij heur kleuterk*tje pakte. De man wordt niet vervolgd of uitgewezen want kleine meisjes pakken hoort nu eenmaal bij de cultuur van de zwartmensch begrijp ik uit de toelichting van een dorps socialist, die reutelde dat alle mensen gelijk zijn, dus…. En als ik het heb over “effe de beuk er in gooien bij m’n kleine zusje” staat er gelijk een paard van Troje op met de bedreiging mij wel even aan te geven bij de Commissie Voor Ongelijke Berechtiging En Openlijke Toegestane Discriminatie.
Alsof dat verplicht is van HH (Hoger Hand). De NSB-ers zijn nog steeds onder ons, de verlinkers, de snitsen en de versliegeraars.
Ik zie het als een gezonde ontwikkeling dat de voorzitter van de WMO raad die twee jaar lang in het dorp de leugen verspreidde dat ik doodsbedreigingen tegen hem uitte of had geuit- dat wist hij niet meer- nu begin dit jaar moet aftreden wegens schending van zijn ambtelijke eed, na bij de gemeente ingediende klachten mijnerzijds over deze smaad en laster.

Hebben mijn acties onlangs toch nog succes gehad. Hij werd er uit geknikkerd door mijn aanhoudende publicaties over zijn fake kunstenaarschap en breed geventileerde lastercampagne. Als dorps ‘kunstenaar’kreeg hij niet genoeg aandacht vond hij. Net goed.
Okee, ik noemde hem regelmatige kunstenaar Pootloos omdat hij maar één been heeft, maar wie zal mij te na komen? Die man heeft toch maar één been en ik kan er toch geen twee van maken, want waar niet is verliest zelfs de keizer zijn recht. Hij kwam het ziekenhuis binnen om zijn amandelen te laten knippen en ging met zijn amandelen, maar zonder één been er weer uit. Administratieve vergissing.

Die meneer beweerde in het plaatselijke sufferdje “De Bildtse Courant” een aangifte tegen mij te hebben gedaan bij de “polietsies”omdat ik hem met de dood zou hebben bedreigd, dus onmiddellijk de politie gebeld en gemaild, een tegenklacht ingediend, de burge-meester een klacht gestuurd, de wijk agent ingelicht, diverse weblogs aan het geval besteed en ja hoor, meneer werd ontslagen als voorzitter van de WMO raad per 2013.
Wat willen wij trouwens met het leed van de gehandicapte medemens? The one armed bandits? Hot legs liever? U zegt het maar. Op één been kun je niet lopen, daarom heb ik er twee.
Vroeger bleven dat soort mensen gewoon binnen in het alkoof omdat zij zich terecht schaamden voor hun makkes. Zaten als outcasts achter geraniums te kutbikken onder een molton deken zodat je hun afgezette achterpoten niet zou aanschouwen want van een stomp zonder klomp onder een versleten romp wordt niemand gelukkig, toch.
Toen was geluk nog heel gewoon.
In de goede oude tijd was het menselijk tekort ook op straat duidelijk zichtbaar door zich voortslepende ongelukkigen met een koeienbel om de hals, voort schoffelend op houten krukken. Er werd me wat af gehinkeld, gehompeld, gestrompeld, gestruikeld en plat op de bek gevallen ter leringe ende vermaak van de jonge mensen. Wat hebben ik en mijn vriendjes wat afgelachen in de fifties om rolstoelers en aanverwante niet mobiele minderheidsgroepen die achter bleven.
Terecht zeiden mijn opvoeders dan ook als zij wezen op iemand op krukken dat een kind net zo zou eindigen als pootloze steuntrekker als ie zijn best niet op school deed.
Die krukken waren in de jaren veertig een soort houten stelten van loodzwaar klop klop klop eerlijk eikenhout, de bovenkant omwonden met linnen, grauwe, ongewassen, zure bandages die naar bedorven okselzweet en schimmels roken, de onderkant voorzien van een grote rubberen zuignap als schokdemper, een vervaarlijk hulpstuk, dat de invalide wel de mogelijkheid gaf zich te verdedigen tegen onverlaten door de kruk als rond zwaaiende knuppel te gebruiken bij noodweer exces. Je sloeg iemand er gemakkelijk een schedelbasis fractuur mee.
Vooral als het glad op straat was dankzij door jongeren aangebrachte spekgladde glij banen in de sneeuw, zag je je ze gaan bij bosjes.

De brekebeentjes. En dat krakende geluid van spaakbeen en ellepijp met al die open botbreuken…
Sterren springen zich te barsten was er niks bij als ze een salto maakten op het gladde ijs met dubbele schroef om op de krakende schedel terecht te komen en terug te stuiteren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.