Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 maart 2017, om 19:13 uur
Bekeken:
224 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
130 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vroeger was het allemaal anders vanzelfs (deel 3)"


VROEGER WAS HET ALLEMAAL ANDERS VANZELFS…(DEEL 3)

Als gezonde Hollandse jongen met een paar gezonde longen en Godezijdank twee benen plus een derde beentje die de weelde konden dragen om beter te kunnen jongen, want op één been kan een ware kunstartiest toch echt niet lopen en verder de ballen, applaudisseerde ik dan heftig als ik weer eens een invalide stumper zag vallen op de spiegelgladde ijs vloer. Het klinkt hard maar wat moest je anders als jongeling? Er was immers nog geen televisie met Sex op de buis!

Kon ik het helpen? Was ik mijn broeders hoeder? Ben ik soms een lesbies lok loeder? Een ontaarde moeder? Welnéé. Ik had van huis uit geleerd: Ieder voor zich en God de Vader plus befsnor Vadertje Drees voor ons allen.

Dáár had ik mij aan te houden.

Medeleven met de gehandicapte medemens kende ik en mijn vriendjes niet. Het kwam niet in ons op om zich te bekommeren om andermans dalles en merode want het was gewoon niet in de mode, toen er nog geen hele hordes links richtende welzijnswerkers en andere salon communisten ons reine vaderland overstroomden en zwaar vervuilden met het promoten van de klaag en claim cultuur die poltiek links hanteert om grote groepen afhankelijk te maken van de staat.

Wel keek ik als kind graag toe hoe de weerloze medemens zichzelf zich toch nog ondanks alles redde en na afloop met één verwonde hand zelf de broek ook nog op hield want oom agent was in die dagen van weleer nooit ver van plaatsen des onheils om de lange lat te hanteren en de blanke sabel te zwaaien. Knuppelfeest.

Je ziet dat vaker bij gevallen mensen dat ze kwetsuren aan de handen er van over houden en soms een zenuwetik in het gelaat waardoor het hoofd enkele malen per minuut naar rechts-of naar links, al naar gelang de politieke voorkeur- trekt met een schok.

Affijn, de mensen doen maar.

Zelfredzaamheid en een grote mate van Tüchtigkeit gooide hoge ogen in de vijftiger jaren en terecht. Wij waren echte flinke jongens en geen subsidietillers.

Vijf jaar nazi bezetting had zijn sporen nagelaten op de heropgevoede bevolking die in grote lijnen geruisloos hadden meegewerkt aan de deportatie van 120000 Joden en in principe waren wij jongeren na de oorlog met onze padvindersfluiten en messen voor het landje veroveren op stukken opgespoten zandgrond in het nog te bouwen Nieuw West allemaal van het type vol gevreten hoogblonde Hitler Bube. Toch lieten wij de hopman gewoon zo nu en dan van onderen voelen of de toverbal-letjes al overkookten. Hard gekookte eitjes die zo heerlijk in de rulle balzak caram-boleerden als bij het zakbiljarten met de korte keu. Daar kreeg je dan een joetje of een geeltje voor van een lieve oom als ie een knipkaart op openbare toegang tot je jofele pik kon betalen. Tegenwoordig staat er dan een psychiater voor je klaar om je een PTSS aan te lullen, maar ik heb er alleen maar een gezonde kijk op de man van over gehouden. Genitale manipulatie maakt van jongens met dons op de kaken echte mannen met befbaarden.

Keek je nog wel eens om naar al die gevallenen op de spiegelgladde ijsvloer?

Welnee.

Kun je niet op staan, blijf je maar liggen, moet je maar zien wat er van komt, zongen ik en mijn vriendjes dan. De gebrokenen van hart.

Een poot uitsteken voor eerste hulp was er niet bij.

Het was een harde tijd maar een mooie tijd. Medelijden kende mijn generatie niet. Ik had net als nu nog steeds alleen maar minachting voor de minvermogende en onmachtige die bij voorbaat elk bestaanrecht moest worden ontzegd.

Wat ik dan dacht?

Nou gewoon! Help Uzelf zo helpe U Godt Allemachtig. En dat mijn perverte vriendjes dan rijmden op Almachtig; Poep is krachtig, Pis is limonadeachtig vond ik heel erg en wist dat zij ter helle zouden varen. Eigenlijk maar goed ook.

En wat zag ik dan tijdens strenge winters op straat.

Wéér zo’n pootloze die zich met behulp van zijn houten staketsels om medeleven en genade smekend naar omhoog poogde te vechten in het land der rechtop gaanden wat wij natuurlijk als streetwise kids even hard verhinderden door zo’n sukkel als gezonde Hollandse jongens onderuit te schoppen en voor aansteller uit te maken, want het waren barre tijden waarin een man een man was en een woord een woord.

Sterke, Godvrezende jonge mensen waren wij doch niet allen, met een paar jatten aan ons lijf als koekepannen in de tijd dat de rollator nog uitgevonden moest worden. Ik zie dat vervoermiddel toch in principe als een zwaktebod…

Gods woord ging er bij ons in als waren wij ouderlingen van de op art. 31 vrijge-maakte gereformeerde kerk op zondag maar op maandag deden we weer alles wat het Dikke Boek verboden heeft.

Bewerken

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.