Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 maart 2017, om 16:54 uur
Bekeken:
274 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik wil niet opscheppen hoor, ik ben bloed serieus, maar..."


Ik wil niet opscheppen hoor, ik ben bloed serieus, maar ik wandelde in 1966 met Leonietje de M. uit Heemstede naar het Groenendaalse bos waar we een glaasje grenadine gingen drinken, toen ik langs een eeuw-enoude eik kwam waar in mijn naam was uitgekerfd met een zakmes. Ik vermoedde dat Marijke Last, de Sophia Loren van Heemstede dat had gedaan.

Ze was jaren lang verliefd op mij, maar ik werd van ’s ochtends kwart over acht tot ’ s avonds tien uur dag in dag uit bewaakt door de jaloerse, streng gereformeerde Els D. die als een hellehond tekeer ging als er ook maar een aantrekkelijke vrouw mij aan sprak.

Ik kon geen kant op.

 Heilloze optimisten als Constant c.s. waren er als van Godt en den Bijbel los gezongen vrijdenkers van overtuigd dat iede reen creatief was. Een nieuwe creative maatschappij zou de heilsstaat brengen.

Hoezeer hebben zij zich vergist! Geen wonder dat veel beeldende kunste-naars het communisme of het fascisme als een zegening zagen om het gebrek aan enig talent te maskeren.

Nee, ik noem geen namen, anders word ik weer van de website gemie-terd en dat zou jammer zijn!

Ik houd van alle mensen maar van sommigen net iets meer en op een gans andere manier. Er zijn vele varianten. Moet kunnen. En of dat nu mannen of vrouwen zijn dat zal mij aan mijn reet roesten. Excusez les mots! Alles heeft zo zijn charme.

Nu zijn kunstenaars toch al geneigd tot het achterna lopen van dictaturen en dwangmethodes omdat ze doorgaans zelf weinig karakter en intellect hebben, dus dat is niet zo verwonderlijk. Guttegut, wat ben ik toch met mijzelve tevreden! En terecht!

De geachte collegaatjes? Het zijn overwegend ijdele, slappe, jaloerse, somstijds zelfs gedrogeerde neuroten waar ik bij nader inzien toch maar liever niet te veel mee om ga om mijzelve niet te corrumperen. Ik heb schijt aan veel kunstenaars, doch niet aan alle kunstenaars en heb een zwak voor kunstenaressen van de vrouwelijke soort voor zover zij goed geëpileerd, opgeverfd, geconserveerd, geflambeerd en niet gefrustreerd zijn of in jute zakken hetzij zelf gebrejen truien in tuin pakken op Donald Duck schoenen rond lopen, gecompleteerd door een eigenhandig aange-kweekt potteus bewustzijn, want dan haak ik af.

Dames met flink wat gemarineerd, geparfumeerd vlees hebben uiteindelijk mijn voorkeur en dat is gezond.

We moeten selectief blijven toch? En Bourgondies leven, dat is een eerste vereiste. Niet van dat benauwde!
U heeft aan mij bij tijd en wijle een mild, gematigd mens, ondanks de somstijds gedebiteerde, tegen de borsten van elke fatsoenlijke vrouw stuitende uitdrukkingen en gore taal, die ik uit sla, veelal ontleend aan het milieu van bootwerkers, bordeelhouders, seksjuwelen psiegopaten, fer vente sadomasochisten, occultisten, recidivisten, communisten, fascisten, serial killers met hunne exclusieve bloederige hobby en schier onverbeter-lijke TBR klanten, waar toe ik helaas niet behoor kwa familiale achtergron-den en aan leg.

Ik schijt al dagen van tevoren bagger als ik een injectie moet hebben tegen de vogelpiep. Ik ben geen naald kunstenaar.

De vrouwen die mij ten diepste kennen en “lieverd” menen te moeten noemen jagen mij het schaamrood op de kaken en ik weet verdulleme dan alweer niet wat te zeggen en voel de tranen van ontroering reeds prikken achter de oogleden om wat niet is en nooit zal worden.

We kunnen niet alles hebben.

En als de tachtig jarige levenslustige moeder van Anneke K. mij “ Het Stuk Van De Buurt” noemt, heb ik het als eenvoudige ongeschoren, on-geletterde artist (spreek uit: artiest) met de analfabete namen helemaal niet meer al hoewel ik haar op platonische wijze de lippendienst breng, die ik haar gaarne wil schenken en wie weet wat nog meer. Waar een wil is daar is altijd nog wel een lovers lane opde levensweg te vinden.

Als twen was ik trouwens een liefhebber van het vroege werk van The Rolling Stones en niet van The Beatles, van Original Blues Artists, Honky Tonk Piano Players, Boogie Woogie, New Orleans en géén Dixieland muziek, dat is voor VVD wijven, het vaderlandse chanson, Bebop, The Velvet Underground, Lou Reed, Brian Jones, ben ook een groot lief hebber van Thelonious Monk, Eric Dolphy en Archie Shepp, maar ook van Baroque muziek.

Niet van die zenuwemuziek van Charlie Parker of de meditatieve, slaap verwekkende blaas muziek van John Coltrane, jaren geleden zo in zwang onder academici.

Niet dat het er iets toe doet: Het is toch goed om te weten. Ik kom niet helemaal uit de goot, zeg! En heb honderden Elpees en CD’ s om mij in te vermeien.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.