Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 januari 2017, om 10:13 uur
Bekeken:
298 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ge moet krabben waar het jukt"


Een dag of drie lang in zijn gezelschap en wij vermoeden dat in hem een min of meer begaafde komediant van het slappe koord schuil gaat, die wij niet geheel en al serieus kunnen nemen van huis uit op onze levensweg. Alhoewel wij ook daar niet zeker van zijn, want twijfel is onze bestaansgrond en toeverlaat zo goed en zo kwaad als het gaat als olijke billemaat. We moeten kritisch blijven en dicht bij ons eigen, want het staat geschreven en gedrukt; ge moet krabben waar het jukt. Het elfde gebod dus voor de moderen gristenmens. De diepere gronden voor zijn stilzwijgen liggen elders, maar niet in Bobbejaan-land of het pretpark op de Veluwe. De paus, die ouwe gek, wil de tien geboden herschrijven. Hij heeft de opdracht persoonlijk van de Heire der Heirscharen gekregen, liegt hij. En  langs bovennatuurlijke weg waren er al een paar stenen tafelen bezorgd. Jawel, aan een draadje terneder gelaten door Maria zelve. Ja hoor, maria vol  van genade maar geen wijf om mee te vrijen  want dan draait ze haar stralen krans op zwart. Ik heb het toch zelf mee gemaakt. Wat wil u me nou  vertellen?

Onze kunstartiest zelf zegt in een serieus ogenblik als wij ‘s avonds hand in hand laat in de tuin zitten en naar de sterren hemel kijken, na een onbewolkte warme zomerdag:

” Ik ben door mijn opvoeders zonder een cent het huis uit gezet omdat ik kunstschilder wilde worden in 1967. Is me dat niet merkwaardig? Mijn familie heeft mij in niets gesteund en zelfs bestreden met een fanatisme waar een orthodoxe SGP-er jaloers op kan zijn. De eerste drie jaar van mijn kunstenaarsschap was het roeien met de riemen die ik had en dat die niet langer waren dan een paar gebroken pollepels, soit, daar wil ik het liever maar niet over hebben, want ik ben net een commando, ik ga altijd door.

Ik heb het ze allemaal vergeven als goed gelovig gristenmens met een broek vol naasteliefde en een onbevlekt kruis  in mijn muis, voila, die familieleden....want het waren eenzame, verwarde, paranoiede warhoofden, rond dobberend in een rijk, doch troosteloos bestaan in een enorme villa te Heemstede, het saaie forenzendorp waar Ischa Meijer ook woonde.

Nimmer lichtte een helder, magisch moment aan het wazige firmament hunner bestaantje op..en wie ben ik dan om de eerste steen te gooien. Ja, toch? Ik heb ze toen negen jaar niet gezien voordat ze tot inkeer kwamen en zoals ik al zei; nooit is er ook maar een verwijt over mijn lippen gekomen. Omzien in ver bittering en wrok? Niets voor mij! Ik zeg gewoon: Don’t look back. Wat zegt U daar nou weer van? Had U niet gedacht, hee? “

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.