Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 januari 2017, om 11:23 uur
Bekeken:
302 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"U heeft te maken met de man die ik ben"


Geen facades?

Ach, welnee. U heeft te maken met de man die ik ben. Een man met een hart van klatergoud, maar ohne doppelte Boden im Erdgeschoss. Een jongen van zwaar doublé. Draai je rug niet naar mij toe, lieve, want ik kus je in je hals voor je sterft, als je aaibaar bent! Wel even zwarte doorkijk lingerie aantrekken, svp en tegen mij roepen van: Spring maar achter op! Niet meer, niet minder, maar bij nader inzien toch liever een onsje meer. Of ik immer mijzelve ben? Hou toch gauw op! Hahahaha.. Ik ga me daar een beetje moeite zitten  doen om een beetje een ander te wezen. Kom  op zeg! Laat me niet lachen. Ga nou gauw een beetje zoek raken met je misjpoge, zeg. Ik ben de verschrikkelijke sneeuwman niet met zijn logge poten, als je die aan hoort komen gaat het van plof-plof-plof. Daarbij houd ik mijn ogen liever open, want als ik ze sluit dan ben ik er niet meer. Daar kan ik toch niet mee leven? Ik wil jou, Isis, op mijn netvlies branden, op mijn tong proeven en in mijn geheug en griffen.

Heeft U verder nog iets zinnigs aan ons te zeggen of is het weer het oude liedje?

Ik heb eigenlijk nooit wat zinnigs te zeggen gehad. Ik ben de man zonder eigenschappen. Dat verplicht ook tot niets. Daar heb ik mij al vroeg bij neer gelegd. Mijn ex-vrouwen waren zoals Els, Frieda, Yvonne, Monique  of Catharina  meestal van huis uit heetgebakerde hellevegen, dominante doerakken en berekenende hemeltergende haaibaaien. Ik liet mij volkomen overrulen. Ik liet mij sturen en beve len, afblaffen en commanderen. Ik kwam tegemoet aan al hun wensen op eroties gebied. Ik dacht dat het zo hoorde. Dat hoort bij een S.M. relatie, begreep ik later uit de seksjuwologiese literatuur.

“Objection, your honour”, zou ik nu roepen, maar toen; ik was zelfs als twen in bepaalde opzichten een kind en kon niet weten…Zo eenvoudig en schuchter als ik toen was is er bijna geen tweede. U heeft echt met mij geboft.

Ik schuw daarom doorgaans het openbare leven en schitter overal door afwezigheid. Ook op kunste naarsfeesten in Arti en Pulchri of  die oergezellige boekenballen in de hoofdstad waar ik opgroeide, ook daar kwam ik nooit. Ik zit er dan ook heel comfortabel bij en kom materieel niets te kort.

Er komt namelijk heel wat op mij af de laatste tijd sinds ik een geweldige vrouw heb leren kennen. En U zult achteraf toch toe moeten geven dat ik ondanks alles uitermate vriendelijk tegen de lezer ben geweest, meneer de schoolmeester Appartement (geestige kwalifikatie van Zwollywood), maar aan alles komt een einde in het openbare schoolleven, want we gaan niet eeuwig door met doorklotsen voor de klas, zoals de golven van de Atlantic. Brak Breekwater wat U opgeeft. Ik denk vooral aan The Rising Tide Of Conformity, hetgeen ik angstaanjagend vind. Het overkoepelende materialisme. In plaats van vol uit voor Fun, Love en Peace te gaan. Buiten de perken en gierend door de bochten over alle vluchtheuvels heen, stoptekens en rode lichten negerend. Soms heb ik nachtmerries over de tijd dat ik de kweekschool voor onderwijzers volgde.

Want daar heeft U aan de andere kant ook weer gelijk in: ik kan soms vreselijk kribbig zijn tegen de naaste hier in huis uit gemis om wat niet is en nooit zal worden en voor een zilveren dubbeltje leg ik in gedachten m’n ouwe moer nog vanmiddag om met een vleesspies na de barbecue, maar niet na haar te hebben uitgeschud over de railing van het balkon met de kop naar beneden en begint het me te verve len dan laat ik toch gewoon los in mijn stoutste dromen. Ik heb mijn moeder nooit gekend, mijn vader incidenteel gezien. Hij gedroeg zich als een vijand. Ik was een onzekere tiener, ik was timide, wereldvreemd, sociaal onhandig, pas op mijn eenentwintigste ontwaakte ik, werd wie ik ben, ontplooide mij als een veelkleurige waaier, dankzij mijn eerste, grote liefde, de gepassioneerde Els D.  Daarom heb ik altijd meer respect voor vrouwen dan voor mannen gehad. Vrouwen zijn mijn vrienden. Mannen niet. Ik heb aan mannen geen enkele boodschap en zij aan mij niet. Ik ben geen mannenman.

Schok van herkenning toen ik in 1963 Wolkers meedogenloze verhaal “Dominee met strooien hoed” las. Een bijna zon overgoten indringend fotografies realisme. Literatuur betekende voor het eerst zin geving aan het leven. Flits van herkenning. Uitroepteken van je eigen moderne tijd. Niet langer was literatuur een slaapverwekkende kwelling, uitgevonden door bestofte schoolmeesters met een gebrek aan fantasie.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.