Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 januari 2017, om 11:06 uur
Bekeken:
232 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
179 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Ik bezong de klamme loten van de zilverberk (deel 2) "


 Ik bezong de klamme loten van de zilverberk met hoge trillers en hysterische gillers! (deel 2)


Ik ben daarom ook meer een kattenman, dan een hondenman, vanwege die klamme loten.


Ik kan de lezer(es)  wel even verklappen dat mijn wederhelft en ik in het verleden jaren lang exact dat mannetje en dat vrouwtje uit het weerhuisje waren en nog steeds zijn.

U weet wel.

Ga ik naar buiten, gaat zij naar binnen en vice versa.

We slapen al jaren apart.

Geen probleem hoor, zo houd je het rustig en draaglijk die echtvereniging, dat is iets anders dan de speeltuin vereniging van het Mariotteplein in Amsterdam Watergraafsmeer tegenover de familie D. op nummer zeventien waar het in huis altijd leek te regenen.

Rainy Day Women. Zo gaat het toch in het volle leven? De een klimt naar boven op de maatschappelijke ladder, de ander met even veel vreugde naar beneden en komt niet weerom. Berend Botje. In een roeiboot naar de horizon. Zoals in een van die films naar een boekje van Heeresma. De film was beter dan het boek naar mijn smaak. De regisseur en producent van die film heb ik eenmaal ontmoet. Hij wilde een paar schilderijen van Chris van Geest en mij in zijn film hebben als decoratie. Toen ik begon over het honorarium haakte hij af.

Ik zei hem: ”Alle acteurs, actreutels, lichtmensen, scriptgirls, cutters, sjouwermannen, muzikanten, weet ik veel wie nog meer worden betaald. Waarom wij dan niet?” Hij mompelde iets van het niet toe reik ende budget en zijn smalle beurs. Ik had het geld toen helemaal niet nodig, maar vond het een principe kwestie. Ik zeg heel rustig, maar toch wat vanuit de hoog-te: “Nou, meneer, dan komt U toch gewoon terug als brenger van het goede nieuws van een overschrijdend budget met een zak vol geld voor ons? Simpel toch?

En verder is het voor mij nu gewoon van Cut wat de onderhandelingen betreffen! ” zei ik in 1975 in Amsterdam, op die benauwde boven verdieping aan de Korte Leidesedwarsstraat, waar Elsje, de zoveelste getourmenteerde vriendin van de zuurrealistische schilder Chris alle wasgoed voor het gemak op de versleten lederen sofas had liggen. De filmer in zijn kekke leren jasje vond mij brutaal als de beul en geen echt lekker jongetje, die bij alles Kut riep,  hoorde ik achteraf van derden. De filmer had het verschil tussen Cut en K*t gewoon moeten weten na zes jaar film akademie waar Hans Klap directeur van was. Die filmer is intussen al lang overleden aan een bekende terminale ziekte waar tot voor kort geen terugkeer naar het land der levenden mogelijk was en de uiterst aimabele Hans Klap ook, die heeft zich een breuk geneukt met vrijwel elke Nederlandse actrice tot en met Kitty C., de Anna Magnini van het vaderlandse doek en ook nog een hartinfarct gerookt en gezopen, hoorde ik van de in haar jeugd zeer aantrekkelijke Mar lou, hetgeen haar zeer verdroot. Ik ben de naam van die filmer trouwens kwijt, maar kan het indirect wel even opzoeken als U in de lobby wacht.

Zo slaap ik meestal in een van de kamers boven en zij beneden om de echtelijke vrede voorlopig nog even te bewaren. Ik slaap licht en snurksters zijn bepaaldelijk bij mij aan een verkeerd adres. Ik houd het liever rustig. Snokkend en snorkend door het leven? Mij niet gezien.En dat Friesland steeds verder weg zakt door de zoutwinning? Prima toch, daar is niets aan verloren. Laat de elementen maar fijn hun werk doen, dat is ecologies verantwoord, dan komt het allemaal goed. Staat er straks vier meter water in het gebouw van de Leeuwarder Courant, dan zie ik daar kunstkritika Johanna S. nog drijven met haar onderjurk als een sluier over haar gelaat en ontbloot onderlijf, waar ik al helemaal niet nieuwsgierig naar ben. Ik zie de vrouwtjes graag goed gekleed of in lingerie ter mijner en het eigen gerief. Tenminste in een olijk tangaatje, hetzij een vrolijke billenbedekker waar het schaamhaar veelbelovend boven uit krult en een beha al of niet met speelopeningen pus de noodzakelijke jarretelgordel voor de grafiese accenten aan het opbollende vlees, de half doorzichtige nylons, de geschoren beentjes, de gelakte teennnagels, de geparfumeerde zeven heilige plaatsen des vrouws en weettikveel wat er voor een eenvoudige Bourgondiese, ongeletterde, ongeschoren kunstenaar  nog meer aan erotiserend hijs en tuigwerk valt te beleven.

Slagschip met volle zeilen. Sail along silvery moon. Red sails in the sunset. Seemann komm bald wieder. Zeemeermin. Laat ik de nerveus opgesne den bikinilijn vooral niet vergeten. En of de oksels geschoren zijn vind ik onbelangrijk. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.