Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 januari 2017, om 12:11 uur
Bekeken:
292 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
143 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een oorlogsverhaal (deel 8)"


1945 herfst. Als onze “moeder” in de keuken aan het koken is zit ik soms op de trap erbij en vraag hoe het komt dat er waterdruppels aan het plafond hangen door de kondensvorming van het koken.

”Dat weet ik niet, hoor, dan moet je later maar ingenieur worden en nou weg wezen”, snauwt de moeder ongeïnteresseerd.

“Wat is dat, ingenieur?” vraag ik.

“Weettikniet! Dat merk je vanzelf wel als je opa voor je studie gaat betalen! Vraag het daar maar aan, kleine etter!” grauwt ze en stuurt me weg.

Als ze moet stofzuigen sluit ze me soms op in een donkere kast omdat ik als kleuter op de stofzuiger wil gaan zitten.

Het is een van de weinige herinneringen die ik aan onze moeder heb die eigenlijk na mijn twaalfde levensjaar helemaal niets meer van zich liet horen en tussen mijn zesde en twaalfde alleen een uurtje op mijn verjaardag komt met een stuk speelgoed waar ik meestal niets aan heb, ze bleef verder buiten beeld, behalve in 1963 toen ze in Heemstede een pastoor op mij afstuurde die kwam om mij telefonisch allerlei verwijten te maken en met de tekst “Eert Uw vader en Uw moeder opdat Uw dagen verlengd worden” schijnheilig aan kwam dragen.

Ik legde al gauw de hoorn op de haak toen deze paap zich aankondigde.

Ik weigerde de roomse zwartjurk, van de deels met de nais collaborerende RK kerk te ontvangen. Bovendien was ik geen rooms katholiek.

Hij is toen langs het huis van mijn grootouders geweest om ze om te praten en invloed op mij uit te oefenen. Hij eiste nb. dat ik toestemming zou geven voor het tweede huwelijk van de biologie-se moeder.

Ik wilde er niets mee te maken hebben.

Later ontmoette ik nog wel eens een vertegenwoordiger van de RK kerk, het voornaamste terreur orgaan van de geest.

Voor het eerst maakte ik kennis met het fascistoïde onbarmhartige karakter van de “enige, ware, onbevlekte” Roomse kerk,d ie “heel anders was dan de protestanten, die alles mochten,” zei de tofelemoon mij.

Daarna begon hij over Maria met heur eeuwig bloedende onbevlekte hart te zeveren, daar moest ik maar eens meer rekening mee houden en zei dat het tijd werd om op te stappen.

Dat laatste leek me een goed idee!

Ook mijn vader had volgens mijn grootouders eerst communistiese sympathieën, daarna spiritis-tiese , toen wilde hij plotseling Mohammeddaan worden, vervolgens Joods en in de jaren zeven-tig rooms katholiek omdat hij dacht dan in een gunstiger belasting regiem te vallen via mijn schoonvader die een directie functie bij een belastingkantoor bekleedde.

Toen dat niet lukte werd hij weer de God en de hemel lasterende en ruw vloekende heidense rabauw die hij altijd is geweest.

De godverdegodvers vlogen uit de mond van dit ukkie met de gehaktballen en het kostb’re Regout servies door de lucht alsof het niks kostte.

Wat kostte het hem zelf dat gevloek en getier?

Zijn eeuwig behoud zullen stijl calvinistische medelanders zeggen, hoogstwaarschijnlijk, omdat de man tot aan zijn dood aan toe een fervente Godloochenaar bleef.

We kunnen natuurlijk als breek’bre mensen met al hun mensenwensen niet op de Rechtersstoel gaan zitten van de Heir der Heirscharen, de Grote Witte Troon waar een iegelijk voor zal moeten verschijn en die de genade van Zijn Zoon De Here Jezus Christus heeft verworpen, maar onder-dehand!

Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks als Groot Zondaar in de Ogen des Heer’n! Als kunsttartiest heb ik natuurlijk van alles gedaan wat de Heire der Heirscharen en het Dikke Boek verboden heeft, daar ben je dan ook kunstenaar voor.

De “ vader” treedt toe na de bevrijding tot een afdeling van het militair gezag Sectie IIB Staf M.G. en wordt dankzij een half jaar ULO inspekteur-rechercheur om naar verborgen wapen voor raden te zoeken.

Er waren geruchten van een ophanden zijnde kommunistiese opstand, geleid uit Moskou en het was bekend dat vooraanstaande kommunisten met gekonfiskeerde wapenvoorraden rond reden en al aankondigden wie ze zouden likwideren.

(Bij een false flag operatie van de Amerikanen die tienduizenden geuldens kostte was de door mij in een vorige aflevering eerder vermelde fantast Charles Dijkmans betrokken, zie o.a. Kleintje Muurkrant)

Een van de communsiten die een grote bek ging open trekken in 11945 was de alom bejubelde auteur Theun de Vries die tegen kollega Koos Schuur zei dat hij een van de eersten was die na de kommunistiese machts overname zou worden gefusilleerd.

“Jouw soort zetten we gelijk tegen de muur” zou Theun de Vries volgens Koos Schuur hebben gezegd.

Pauky Bigot, de echtgenote van Koos Schuur zat korte tijd in het verzet, dat zo amateuristies is georganiseerd dat al gauw de S.D. een inval doet aan de Willemsparkweg waar het duo Schuur-Bigot woont. Pauky liep trots rond met een geladen revolver. Het had haar het leven kunnen kosten.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.