Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 januari 2017, om 10:43 uur
Bekeken:
261 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
163 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een oorlogsverhaal (deel 1)"


                         EEN LASTIGE JONGEN (DEEL 1). EEN OORLOGSVERHAAL

 

Fred van der Wal, geboren 30-10-1942 te Renkum

Mijn biologische vader, Frits van der Wal, leed aan een niet te behandelen psychiese, zware afwijking, Borderline, waar de psychiaters van voor en vlak na de oorlog geen remedie voor hadden.

Vanaf kleutertijd was hij onder psychiatrische behandeling.

Hij leefde zich als kind uit in voetbal. Het was zijn enige liefhebberij. Om de buren uit te dagen maakte hij als kind van elf een zwaantje in de ringen aan de hijsbalk die aan de gevel van een herenhuis aan de Bre-deweg te Amsterdam-Watergraafsmeer, meer dan tien meter boven de grond was bevestigd. Een opleiding werd niets.

Na het mislukte jaar aan de ULO en de toenmalige simpele opleiding voor de moderne boekhandel die te volgen was na de lagere school volontairde hij in een boekwinkel te Amsterdam.

Ook dat werd geen succes. Hij werd ontslagen.

In 1938 werd hij tot grote opluchting van zijn ouders opgeroepen voor de militaire dienst, waar hij het niet verder zou brengen dan soldaat eerste klas en de bijnaam kreeg Woerd Snater, omdat hij nooit zijn mond kon houden, ook niet toen de vijand in aantocht was. Het lachnummer van het peleton.

Zijn militaire diensttijd werd tot grote vreugde van zijn zuster en ouders verlengd in verband met de dreigende oorlogssituatie.

Tijdens de mei dagen van 1940 was hij gelegerd aan de IJssellinie en vervolgens op de Grebbeberg.

Ik vroeg hem eens waar de krijgshandelingen uit hadden bestaan, omdat ik hem niet bepaald zoals mijn zuster als held zag. Hij loog van alles aan elkaar zoals  het verzinsel dat hij de militaire Willemsorde had gekregen, officier was, geheim agent van MI 6, tot de laatste man op de Grebbeberg zou hebben gevoch-ten ‘schietend met een mitrailleur van af de heup’, hij zou hele SS tankdivisies hebben tegen gehouden, zijn verdienste was dat hij WO 2 persoonlijk had ‘gewonnen’ en het ‘geheim van het Englandspiel kende’. Hij bralde: ‘Zonder mij was de tweede wereldoorlog verloren geweest!’

Hij zocht contact in de jaren ’70 met Igor Cornelisse van Vrij Nederland om zijn ‘geheimen’ over het Englandspiel het Nederlandse volk mede te delen.

Cornelisse liet zich echter niet misleiden.

Frits van der Wal vertelde dat het Nederlandse leger zo slecht bewapend was in vergelijking met het moderne Duitse leger en de beschietingen van de automatiese wapens en artillerie zo hevig dat hij alleen maar met zijn helm over zijn kop met het gezicht voorover op de grond in de aarde gedrukt lag om zo weinig mogelijk doelwit te zijn en de kans niet eens kreeg om terug te schieten. Hij heeft volgens eigen zeggen geen schot gelost.

Een kapitein gaf het bevel tot terugtrekken met de historiese woorden: ‘Weg wezen, mannen. Het wordt hier levensgevaarlijk!’

De manschappen vluchtten op fietsen en raakten verspreid van hun onderdeel. Ze moesten zich melden bij elke stelling die ze tegen kwamen anders zouden ze als deserteur geklassificeerd kunnen worden en stand-rechterlijk neergeschoten.

Toen het sein van de Duitse aanval kwam heeft hij bepaalde orders en papieren verbrand om ze niet in handen van de Duitsers te laten vallen, maar dit kan een verzinsel zijn omdat een soldaat niet in het bezit was van ‘belangrijke orders’.

Na de capitulatie raakte hij zoals zo velen in krijgsgevangenschap, voor korte tijd maar werd snel vrij gelaten na tussenkomst door zijn vader die hem als onmisbaar voor zijn zaken op gaf en keerde terug naar Amsterdam, waar hij een doelloos, werkeloos bestaan leidde en vooral tot overlast was voor zijn ouders. Hij terroriseerde zijn zuster zodanig dat zij op het punt heeft gestaan hem bij de Duitsers aan te geven.

Enige tijd was Frits van der Wal na deoorlogsdagen doof door het kanonvuur van de vijand. Hij was bevriend met de gymnastiekleraar Charles Dijkmans die een immoreel leven leidde en een regelmatig cafébezoeker was.

Hij kende hem van voor de oorlog en had hem ontmoet op de Sintelbaan waar zij beiden aan atletiek deden. Ze hingen opschepperige, brallerige sterke verhalen op tegen elkaar.

Via Dijkmans kwam Frits van der Wal  in kontakt met een ‘geheim agent’ en voor deze – al of niet bestaande agent- verzamelde hij gegevens betreffende Duitse troepenverplaatsingen (onbewijsbaar), Duitse buros (waar iedereen echter het adres wel van wist) en Duitse objekten.

Bij de aanvraag van een verzetspensioen in 1972 werd een en ander als onkontroleerbaar feit aangemerkt.

Inmiddels was Frits verloofd geraakt met het eerste de beste meisje dat hij tegen kwam, een broodmagere, niet al  te intelligente typiste zonder borsten met niet veel meer dan de ulo school.

Haar kantoorchef was een NSDAP man, die gegevens verzamelde over anti-Duitse aktiviteiten en deze door de verloofde van mijn vader naar de Ortskommandantur liet brengen.

Zij maakte daar echter eerst kopieën van en gaf deze aan haar verloofde, die ze weer door gaf aan de ‘geheime agent’ waar geen naam van bekend is geraakt.

Bij de werkgever van zijn verloofde was een grote partij schrijfmachines voorradig. Het verzet had een dringende behoefte aan deze machines en via hem werden ze ontvreemd voor het verzet. Bewijs hiervoor is nooit boven water gekomen.

Verder gaf hij door dat een inval van de Duitsers in een fabriek aan de Cruqiusweg op handen was om een verzetsgroep te arresteren die licht-signalen gaf aan overvliegende Engelse vliegtuigen op weg naar Duits-land en waar een klandestiene luisterpost was gevestigd. Ook dit in de rapportage van Stichting 1940- 1945 aangevoerde ‘feit’ was achteraf oncontroleerbaar en is door niemand bevestigd.

Gedurende het eerste oorlogsjaar is er een huiszoeking gedaan bij zijn ouders in de Palestrinastraat 4 te Amsterdam.

Zijn oma klaagde tegen de Duitse soldaten over hem dat Frits zo onhandelbaar was. Ze wisten er wel raad op en sloegen hem met hun geweerkolven de keldertrap af.

Over de kleine collaboratie gesproken! Overigens ontkent een bron uit Voorthuizen dat het voorval ooit heeft plaats gevonden.

Zijn verloofde, die bij deze gebeurtenis niet aanwezig was, zou dit voorval later eveneens  ontkennen tegen vertegenwoordigers van Stichting 40 – ’45, wellicht om zijn getuigeverklaring in diskrediet te brengen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.