Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 januari 2017, om 17:40 uur
Bekeken:
256 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zal even mijn TomTom instellen, kunnen we zien wat we zeggen!"


Ik zal even mijn TomTom instellen, dan kunnen we zien wat we zeggen! Ik weet hoe ik van hier naar daar moet komen als er een GPS signaal is  en weer terug, dat is net genoeg. Een overstapje op het Gare du Nord en binnen twee uur zijn we waar we willen wezen. 

En van welke kant bent U eigenlijk? Ik tolereer alleen pure, onversneden heteros hier!  Een bietje erbij, okee, maar dan houdt het wel even op! Ik zie niet in waarom ik meer zou moeten tolereren dan dat. U vraagt mij de landschappelijkheid in mijn eigenste woorden te beschrijven? Vooruit met de geit! Daar gaattie ie dan: pak ‘m beet, Stanzi!

Links van mij een klaterende beek met kristalhelder water die uitmondt in een waterval waar een groot houten schoepenwiel voor de elektriciteit zorgt terwijl de herten en wilde zwijnen voort daveren van vroeg tot laat over ons terras van een halve acre, rechts een aantal hete springbronnen waar wij op koken en die voor het warme badwater zorgen. De waterlei-ding is hier nooit bevroren daar moet je voor bij de Turken zijn, daar is dat een soort ijzingwekkende watersport.  Sommige erg artistieke vakantie-gasten vinden dat enig als ze zich weken lang niet kunnen wassen.

Het avontuurlijke genre viespeuken waar ik niets mee te maken wil heb-ben. Ik schijt daar zelfs op. Liefst in de open bek en wil dan nog geld toe. Aan de andere kant hoef ik op reis ook niet in een Ibis te overnachten. U kent het soort kunstartiesten wel; vrouwtje heeft jaren lang van de BKR geprofiteerd op kosten van de staat  en aldus haar gebrek aan talent uitge-baat voor een bijstandsuitkering, mannetje pingelt wat op een goedkope guitaar op straat met songs van Bob Dylan uit 1961 en haalt zwart nog een grijpstuiver op. Ach, U denkt toch niet dat ik mij daar mee verontreinig in geestelijk opzicht?

En dan sta ik hier met de hand boven de ogen tegen de felle zon op 235 hoogte met vrij uitzicht tot aan de horizon en zucht eens diep! Welk een weelde mocht mij ten deel vallen!

En dat is mij dan al snel genoeg, dan laad ik wederom mijn dubbelloops met grove hagel, want zie ginds komt de postbode! We zitten op een berg op een hoogte dus overzien het geheel.

Neen; er ontgaat mij niets. Toen wij hier aankwamen op die zonnige herfstmiddag na in de auto via de GSM op de rondweg bij Parijs te zijn opgebeld door mijn gepassioneerde ex-hartsvriendin uit Leeuwarden, een lichtelijk beschonken Hanneke F., die mij het ene na het andere verwijt maakte als of ik haar ex was en vreemd gegaan met haar beste vriendin, ja, toen had ik het wel gehad met Holland en toen wij arriveerden werden wij door de dorpelingen natuurlijk met gepaste minachting en achterdocht bejegend en dat is goed want dan weet je weer dat je leeft en have en goed zal moeten verdedigen tegen het plebs van de hooivorkenbrigade.

Want daar kwamen die vreemde Hollandse mensen, die vol gevreten Gi-ganten uit het Noorden met hunne dikke bankrekeningen, marmeren pied de stals en meters hoge statues, beeldhouwwerken, bronzen beelden, leuke schemerlampen, witte, gehaakte beddenspreien en zelf gehaakte antima-kassars, kristallen messenleggers, zulveren servet ringen van Gero, dure grafiek en tableaux alsof zij miljonairs waren, wat dachten ze wel die étrangers, terwijl in hun schamele Franse huizen slechts een met vliegen-poep besmeurd 15 watt gloeipeertje aan het plafond hing en de condooms voor hergebruik de vaatwasser in gingen en aan de waslijn in de zon te drogen hingen tot ze bruin, schilferig en verschrompeld waren zodat moe-der de vrouw al weer met een dikke pens rond liep dankzij de verkeerd gebruikte anti-conceptie, hetgeen meneer de pastoor in vreugde een ronde dans deed maken en daarna nog even een sirtaki met mij wilde doen, maar daar heb ik voor bedankt omdat ik anti Papist ben en geen homo.

Binnen enkele weken hebben wij de harten gewonnen van de autochtonen door de voor vijf gulden van Klaas de Jong van de Van Sminiawei te Oldeboorn gekochte pikhouweel zelf regelmatig ter hand te nemen en de keiharde rotsgrond te gaan ontginnen die rond ons long house ligt, want bepaald kinderachtig zijn wij nooit geweest. En dat is allemaal géén ge-ring karwei, dat zie ik zo’n verwekelijkt lidmaat van de E.O., van nature zwemmend in een zee van zelfbeklag gemixed met en doordesemd van de overbekende, softe lulligheid van een evangeliese sekte of pinksterge-meente mij nog niet één-twee-drie nadoen.

En toen…ja, toen had ik direkt een relatie met ze en kreeg mijn echtge-note een paraplu van een van de monteurs en dat heeft een diepe, sym-bolische betekenis, want wie de plu krijgt mag ‘m houden zegt het spreek-woord en steekt ‘m op of vouwt ‘m dicht al naar gelang het weer.

Freud zou er een hele kluif aan hebben. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.