Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 januari 2017, om 17:34 uur
Bekeken:
248 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
149 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wat ik daar niet allemaal heb mee gemaakt!"


Ik had tot 1968 om die reden niet te vreten, want de grote stad is hard voor een inwoner die tien jaar is weg geweest uit de hoofdstad, dus ik heb van alles gedaan.

Ik moet een stoot poen in mijn broekzak voelen branden anders word ik vreselijk nerveus, ga stotteren, op mijn teennagels kluiven en rare bekken trekken in het verkeer, net als Brian Jones, dat kun je zo hebben als kunst artiest met een message.

In Amsterdam ben ik opgegroeid in de Concertgebouwbuurt. De Pales-trinastraat. Het was een zegen voor mij, dat sjieke oud-Zuid. Die rust, dat stukje cultural breeding, die beschaving, net wat ik nodig had en dat kweekt een heel anders soort kunstartiest dan bij de inboorlingen in Fries-land of Groningen, daar word je misvormd tot artistieke allochtoon met aanpassingsmoeilijkheden.

Wat ik daar niet allemaal heb mee gemaakt! Breek me de bek niet open! Ik ben pas later met die buurt in mijn gedachten tot de definitie van mijn kunstenaarschap gekomen. Elk huis verschilde van een ander huis en dat is de oorzaak. Eenheid in verscheidenheid, maar wat een degelijke bouw.

Het kunstenaarschap houdt trouw aan jezelf in; trouw aan die onbevlekte, bleke, bevende, onzekere jongeling die je in je jeugd was, die in het hoge register de zilverwitte schoonheid van de berk in het maanlicht bezong met een falset stem omdat hij niet zingen kan, terwijl de onbevlekte maagd naast je op een bed van mos gezeten er verveeld op zat te wachten tot ze dubbel gepakt wordt, want dat is modern. Niet dus! Als dat niet de ware aard van de powezie is, dat huilen tegen de maan en voorbij laten gaan het geen zich aandient, dan weet ik het ook niet meer.

De schoonheid van het falen.

There’s no success like failure, zong de Grote Bob Zimmermann uit Hib-bing al bij zijn onbeholpen van Woody Guthrie geleende guitaar spel. Als dat niet de ware existentialist kenmerkt! Wat willen wij eigenlijk met onze talenten? Zijn wij dan allen flavlipjes van na de houdbaarheidsdatum, net als het geknookte riet, dat wederom opgericht zal worden door Hij met een grote Ha uit het O.T., maar dan uiteraard getransponeerd op een hoger vlak en wel dat van de volwassenheid op weg naar de Eeuwigheid? En dat is een eind fietsen! Neem dat van mij aan! En kun je niet mee komen, blijf je maar liggen, moet je maar zien, wat er van komt! Het lijkt wel Minimal Poetry without Motion. Of toch PoetryEmotion? Nee, dan liever een Ga-zelle fiets of een dame met Gazelle ogen en een bagagedrager achter op. 

Ach, weettikveel! My name is nobody! Ik lijk verdulleme wel een EO dominee op Zondag met zo’n rare slagersjongenbakfiets.Wat moet den artiest doen vroegen hele generaties griffermeerde, schuldbewuste teken-leraren zich angstig voor het Laatste Oordeel af voor de klas terwijl ze broeierig keken naar de tieten van de leerlinge met de Bee Stung Lips op de voorste bank die al drie keer was blijven zitten maar een lijer had om een punt aan te zuigen. Zelfs voor een nakketikker met een tekenakte, die niks te makken heeft.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.