Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 januari 2017, om 20:20 uur
Bekeken:
235 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
144 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ina heeft deze ochtend een beeldhouwcursus"


Zij heeft deze ochtend een beeldhouwcursus. Ik ga meestal dan mee naar Heerenveen, boekwinkels bezoeken en de bibliotheek,dan zijn er zo drie uur voorbij. De opnieuw uitgebrachte poweziebundel “Vijf 5-tigers” ge-kocht, die ik voor het eerst las in 1964 tijdens de kweekschooljaren, maar dat zegt jullie natuurlijk niks als cultuur vijandige gristenen. Om half twaalf in het creativiteits centrum Cathrien X., alleenstaande dame van 75 jaar, tegen gekomen. Lid pinkstergemeente. Zelden goed gewassen. Uit haar kleren en oksels zwaar ruikend.

Onzeker, altijd wat treurig, ongewassen, onaangenaam riekend, eenzaam na het overlijden van haar man en erg beducht voor kritiek van mede- pinkstergemeenteleden die haar dan ook flink op d’r kop zitten zoals het den gristenmans betaamt. Het zijn altijd weer de breek- hetzij kwetsbaren die dubbel gepakt worden in zo’n gezelschap dat weet ik nog terdege uit de jaren 1963-1966 toen ik in soort gelijk gezelschap in Amsterdam ver-keerde en het daar heel moeilijk had en op de rand van overspannenheid heb verkeerd en alleen de zekerheid dat juist dat mijn opponenten erg goed te pas was gekomen heeft me toen op de been gehouden. Heel lang heb ik daar tegen niemand iets over verteld omdat ik me realiseerde dat het voor een buitenstaander erg moeilijk is om te begrijpen wat zich in sektariese kringen afspeelde en afspeelt. Zeker die naieve Friese sukkels kunnen dat niet inschatten. Pas nu I. een tien jaar mee loopt in het evan- geliese schijnheilige spring in het veld kan zij zich sommige situaties min of meer in denken.

Cathrien vindt het erg jammer dat we weg zijn. Ze steekt dat niet onder stoelen of banken binnen de gemeente. Iedereen zwijgt als ze dat zegt. We waren daar vanaf het begin persona non grata. Ze hadden “geen behoefte” aan artiesten. We zijn er bijna drie jaar gekomen, wekelijks en met som-mige leden had je wat meer kontakt of kwam je over huis. We horen van niemand meer iets. Best hoor; dan niet. Het is veel zeggend. Niet dat we er onder gebukt gaan of anderszins geshockt, soms praten we er wat ge-ërgerd over. Ik zal er niet om wenen. Mijn tranen zijn al lang gestold en geworden tot verharde stalagmieten en stalaktieten in de duistere spelonk-en en geperveteerde valkuilen mijner somb’re binnenste.

Nou, nou!

Daar moet fluks een grot onderzoeker op af! Ahum; dat gaat allemaal wel erg ver! Zeg van der Wal; ben je nou helemaal gestoord geworden? Een licht tbr geval? Soms lijkt het er namelijk op zegt men in belijdende kring-en! Tamelijk eng allemaal; dat kan gewoon niet goed uit pakken. Toch blijven we met vork en mes eten, maar wel met het bordje op schoot aan de t.v. gekluisterd en moeten we het allemaal maar optimisties inzien. Geen gemok, gewrok of gebok! Daar hebben we Big Brother huis voor. Het was gisteravond met die Battles wel erg onsmakelijk, zeg!!! De Hema heeft trouwens een tentoonstelling “Tussen Trend en Tompouce”. Zo voel ik mij menigmaal.

Eigenlijk wel een gerieflijke positie als je d’r zo over na denkt. Gelijk een prins, maar niet op het paard, daar zitten alleen zij die oto kunnen rijden. Bijwagens zijn echter ook wagens en gemak dient de mens. Ik heb aan Ina nog steeds een prima chauffeuse, alhoewel ik terdege oplet en de kaart be-studeer tijdens ritten in onbekende oorden. Alles goed en wel, zo lang we maar een hotel of pension hebben met ieder zijn eigen bed en zelfs niet een gemeenschappelijke deken, want dat wordt oorlog. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.