Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 januari 2017, om 20:18 uur
Bekeken:
216 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
140 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Herrie in de tent moet er wezen"


En toch suggereerde de breed gebouwde Thee Tante T. voor de EO dat je als gehuwd persoon kontakten buitenechtelijk met mannen kon hebben heel lang geleden. Ik weet ook niet in welke mate, hoogte, breedte en diepte zij dat bedoelde, maar onderdehand. Voor je het weet is het bal. Zo is de mens.We kunnen er over mee praten. Die artistieke vrouwen zijn al-lemaal vreselijk lastig geworden dankzij de millennium Wechsel van ver-leden jaar en totaal los geslagen anders zaten ze wel thuis achter het raam met een boekje of een knot wol.

Ik heb tante T. in 1976 nog mee gemaakt toen zij een slanke den was tijdens een konferentie in Zwiggelte georganiseerd door H. doktorandus van S., toen ze als timide “tante Thea” voor de E.O. optrad en was ze heel wat minder schreeuwerig dan in 1991. Ik vond haar lang geleden licht sympatiek, zie haar nog in 1976 met B. geknield samen in een korenveld innig elkaar omstrengeld in gesprek met elkaar en dat beeld trof mij toen wel. Waar twee griffermeerden vozen verdwijnt de Boze en als griffer-meerden neuken staat het orgel te beuken. Als echt paren echt paren hebben echtgenoten echt genoten.

Wij trokken ons diskreet terug op onze net begonnen wandeltocht toen we op hen stuitten en sloegen een ander pad in. Het liefdesspel  van anderen interesseert mij geen zier en het  was die zomer weken lang heel droog en warm en het grasland vergeelde.

”Dat komt doordat de bede “God zij met ons” op de gulden door dit kabi- net wordt afgeschaft,” zo sprak een vrijgemaakte gereformeerde teken-leraar (de lepe lul Jan van Loon) plechtig onder de brandende zon in Zwiggelte met Hans doktorandus (toen nog geen drs. maar eeuwige boemelstudent) van S. op de achtergrond. Ik was en bleef scepties.

Die Zweedse boskat B.W. was trouwen ook op die konferentie aanwezig en toen niet erg aanspreekbaar. Op de rand van het snibbige af. Later weer wel aan- en bespreekbaar en hebben we ook telefonies wel eens met el-kander kontakt gehad, waarbij zij een keer uitvoerig over haar leven ver-telde en haar anti Amerikaanse opvattingen ventileerde. Totdat ze even-eens per telefoon vroeg (krijsend als een wilde Zweedse boskat met opge-zette haren en een dikke staart) “of ik misschien een beetje labiel” was omdat ik de hufterige tekenleraar Henk P. volgens haar op enigs-zins grove wijze, maar volgens mij juist afdoend, had bejegend. Zo zie je maar weer hoe visies op het humanitaire vlak kunnen verschillen en juist die kwaliteiten maken het leven zo spannend en leefbaar. Herrie in de tent moet er wezen. Geeft niks; sommigen lokken dat nou eenmaal uit, ande-ren weer niet. Maanden later stuurde ze nog een aanzichtkaart die ik altijd bewaard heb (kan als hopeloze romantikus geen afstand doen van toege-zonden brieven, kaarten en andere attenties zijn voor goed in mijn geheu-gen gegrift) en toen werd het wederzijds stil. Zijn dat nou niet net de aller-mooiste momenten? Ik heb nooit meer op haar toenaderingspoging gerea-geerd. Ze kan me de bout hachelen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.