Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 januari 2017, om 14:49 uur
Bekeken:
255 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
148 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De vellen hangen er bij! "


Nimmer ben ik een in fluweel gehulde bleke jongeling geweest die zich zelve hunkerend zat te strelen in een afgesloten torenkamer voor een Edwardian zilveren spiegel, want ik heb geen verstand van antiek en doe het liever in gemeenschap van goederen met een gepassioneerde kunstenares op de slaapkamer of in bad, tegen de trap op, hetzij op ‘t altaar van een verlaten kerk of plat op een hardstenen grafzerk na twaalven.

Ik ga ook niet één keer per half jaar langs een niet nader te noemen gezet-te, blonde, nymfomane dame uit Bloemendaal om mijn l*l aan af te vegen. Ik bezocht haar voor het laatst herfst 1996.

Ik ben verder bezig met een verhalenbundel waar ik de titel nog niet van wil noemen, want dat is me een vondst, gotsamme…om over naar huis te schrijven, maar niet door een journalist in derde klasse van de CAO voor de journalistiek zoals U, want daar heb ik minachting voor. Als ik U de titel van mijn bundel hier ter plekke vertel kunt U misschien wel van vreugde een kuitenflikker of een dubbele axel en een roffel met Uw achterpoten op de tapkast gaan slaan, weet je veel waar de medemens toe in staat is in al zijn kolere, dus doen we dat maar niet, want ik wil vooral niet in het openbaar gecorrumpeerd worden, weet U.

Ik ben een uiterst discreet man en geen kangeroe. Ik zeg U dat voor de ze-kerheid al voor de tweede keer. Er lopen heel wat rare mensen rond tegen-woordig als ik zo mij heen kijk. Het komt uit alle gaten en hoeken.

Ik heb onlangs vernomen dat een zeventienjarige jonge man vier hoog bejaarde vrouwen in aanleunwoningen verkrachtte.

Het zijn rare tijden. Die vrouwen vonden het natuurlijk fantasties, die kon-den er weer jaren tegen aan, die zijn lekker opgekrikt, die gingen neuriënd de volgende ochtend hun AOW-tje ophalen bij het loket van de postbank, maar ik had zo’n medelijden met die jonge jongen, die is voor zijn leven bedorven. Moet je zijn leuter zien! De vellen hangen er bij! Het moet zo shocking blue voor hem zijn geweest!

Zo ver zijn wij al afgezakt. U denkt toch niet dat ik een incontinent opoe-tje van vierennegentig ongevraagd ga beffen in d’r ongewassen derde ok-sel?

Je weet niet wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heeren Wil, maar daar hoop ik voor gespaard te blijven. Ik ben toch niet van Lotje getikt? En waarom niet? Omdat ik wel weet waar zij vandaan komt! Lotje komt namelijk uit een gescheurd kapotje. Aan de andere kant, als ze aan dringen ga je misschien toch nog overstag, vooral als het een flinke kluit oplevert en dan denk ik toch wel aan een bedrag van zes cijfers voor de komma. Ik ben een ontzettend meegaand tiepe voor wie mij kennen. Zo plooibaar en kneedbaar ook. Zo overvloeiende van melk en honig doch niet voor iedereen die zijn of haar hand in mijn bijenkorfje wil steken.

Ik schrijf niet met weerzin, doch met grote vreugde. Soms zit ik zelfs hard op te schateren en snelt mijn partner toe met een kommetje warme melk, die denkt aan een attaque of een aanval van tijdelijke waanzin. Kan ik er wat aan doen dat ik de leukste thuis ben?

Daar zal je mee geboren worden! Ik schrijf omdat ik dit alles niet verloren wil laten gaan. Je wilt toch sporen in de tijd achterlaten op de levensweg? Is er een nobeler motief? Neen, neen en nogmaals neen! Het leven is veel slimmer dan de dood. En daarom vermeld ik al die mensen vaak met naam en toenaam, want voor wie ik lief heb wil ik heten en wel bij name en an-ders maar liever niet, dan geef ik het estafette stokje moeiteloos door. Soms levert dat ergernis op en bedreigingen door stijle calvinisten met justitie, maar ik ga door tot aan het gaatje.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.