Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 januari 2017, om 12:33 uur
Bekeken:
235 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
130 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stop je traumas in de blender. De juiste mix (deel 3)"


Eventueel ga ik op mijn kop staan voor de broodnodige variatie in de ringen bij een spannende, op- en neer gaande afzwepende SM sessie, de afsprong met dubbele schroef als apotheose voor alle duwdozen en trekzakken. De genitale gymzaal dus. Omgekeerd in de ringen en daarna paal dansen op andermans paal. Moet kunnen. Daar gaan we mee aan de haal. Rollebollen in de rollercoaster op de woeste baren. Klaar komen met veel kabaal.

Ik heb van uit die grondhouding een paar vrouwen gekend met een sensueel gekrulde mond, dat belooft altijd heel wat, plus ogen om in te verdrinken, zo ongeveer als de koele meren des doods, maar toch weer anders om met je roeiboot over te kontroeien. Gekrulde mond van boven, gekrulde mond van onderen, gekrulde haren, gekrulde zinnen, gekruld van buiten, gekruld van binnen.

Daar kun je wel krankzinnig van begeerte van worden door al die krullen waar je gemakkelijk de weg in kwijt raakt. Crazy Love dus.

In Amsterdam had je vroeger de ijzeren krul, eerste hulp voor de beschimmelde gulp, een stinkend urinoir, waar mannen zich openlijk tot mannen bekeerden in het Bilderdijkplantsoen in oud west, die allochtonen buurt waar het altijd naar verschaalde urine en cous cous van eergisteren stonk, vlak bij de woning van een grijnzende, overgesubsidieerde nep- en namaak kunstenmaker met één lodderoog en een schrale, grijze bef snor. Hij deed tien jaar over zijn HBS a diploma, studeerde drie maanden economie en daar na een half jaar psychologie en slaagde er in de laagste cijfers in honderd jaar te ha- len, een absoluut record in stommiteit, dus ging hij maar in de kunst, daar kan iedereen als hij een talent heeft voor politiek correcte mooipraterij en mee lullen met de GGD (Grootste Gemene Deler) met weinig moeite en een nihil talent financieel heel wat bereiken op kosten van de belastingbetaler.

Er is verder weinig anders dan pijn en verdriet op de aardkloot en dat is goed, heel goed! Jawel, heel goed.

Zo ken ik het gemis om wat nooit werd of in de kiem is gesmoord net zo goed als el ke lezer(es), want ik blijf natuurlijk toch als nerveuze schijngestalte een geknakt bevend riet in de kosmische wind op puur vrouwelijke wijze op de klanken van uit de kosmos heen en weer wiegen totdat Hij met een grote Ha het gekrookte riet wederom op zal richten, opdat ook ik mij de rug kan rechten.

Zegt de grote Jesaja dat niet zo duidelijk over de Heir der Heirscharen?

Maar die Jesaja hebben ze voor straf hebben ze dan ook in de lengte doorgezaagd, niet in de breedte, dan hadden ze er veel korter plezier aan gehad.

Letterlijk doorgezaagd, niet figuurlijk!

En schreef Jessurun d’ Oliveira niet zo treffend: ‘Scheppen, riep hij, gaat van Au!’

Nou dan!

Het enige geluk het koppelen van lust aan pijn. Sadomasochisme als trancedentale weg naar verlichting, want pijn is fijn en met leer meer sfeer. Moge de zweep de huid kusssen.

Waar hebben we het dan over?

In liefde pijn toe brengen, het klinken van de gesmoorde klanken van achter de mond knevel, de blinddoek die een gevoel van heerlijke beslotenheid geeft in de duistere krochten van de ziel, de boeien, de dildos, knijpers, koorden, zwepen, riemen en ketenen, dat is allemaal het mooiste wat er is, daar kun je hele films over maken met ruisende watervallen en kabbelende beken.

Het grootste geluk ligt in de slavernij, de onderdanigheid, de lasten van de lust en de pijn.

Ik blijf bij dit alles een uiterst sentimenteel man die al in huilen uitbarst op de schou der van zijn minnares voor dat hij een speld hoort vallen, dan gaat het echt van boehoehoe en snik snik snotter snotter hoest hoest rochel rochel, smiksmeksmak zoen zoen smikkel, alle sluizen open voor de echte bikkel, van boven en van onderen op de canapé met open snee van hoppakee, maar onderdehand ben ik lang zamerhand met het stijgen der jaren wel in gewapend schokbeton gegoten door het leven, al slaat de betonrot hier en daar toe en steekt het verroeste betonijzer gewoon naar buiten om elke tegen-stander te spietsen en de mond te snoeren.

Ik houd met niets en niemand meer rekening op mijn balkon waar de balustrade door geroest is, dus even er tegen aan geleund en daar gaat ie dan met heel zijn negotie. Mijn naam is haas als de polietsies arriveren.

Ik weet van niks!

Is er wat gebeurd dan? Nou, daar weet ik niks van! Maar onderdehand heb ik hem wel even effectief naar de andere wereld geholpen als gristenmens. Je wilt iemand aan de andere kant ook niet al te lang zien lijden!

Mijn moeder, die ik nimmer gekend heb, leg ik toch ook niet voor een dubbeltje om, daar heb ik diep medelijden mee. De meest dramatische dingen heb ik ongevraagd meegemaakt, dat kan niet iedere weblogger begrijpen.

Het heeft mij niet aangetast.

Je zult er mee opgezadeld worden! Ik ben een Optimist en ga er heel gemakkelijk mee om. Er wordt hier wat afgelachen door mij in mijn werkkamer. Behalve in de rustige uren van het stille verdriet. Daar praat ik weinig over omdat men geneigd is mij toch niet te geloven.

En stil verdriet is alleen stil verdriet als je er niet over praat anders is het geen stil verdriet meer!

Zeg nou zelf! Waarom zou ik dan parelen voor de zwijnen werpen?

Ik ben zingend uit volle borsten door de aller diepste dalen van het menselijk bestaan gegaan, daar waar de duisternis heerst als een verstikkende deken, de eeuwig durende vlam het vlees niet verteert en de worm aan het gebeente knaagt, maar ook tussen de bedrijven door de hoogste toppen bij het drie landenpunt moeiteloos bestegen met m’n icepick tijdens een oogverblindende Blizzard, barre tijden, ijspegels van een halve meter hingen aan mijn snor en oorlellen, alle tenen er af gevroren, alleen mijn twee duimen nog over, mijn lul één bonk ijs, een paar blauwzwarte ballen, kon ik zo in de frituur gooien om te ontdooien of in de kerstboom hangen, kakelend van de waanzin, gelukkig zat ik aan een touw vast, zoals tijdens een SM sessie, omdat ik de horizon al lang uit het oog was verloren door de sneeuwblind-heid en niet langer helemaal spoor de, gezekerd met klimhaken bij het abseilen, terwijl ik juist naar omhoog wilde, zon der gelijk naar beneden te sodommieteren, want dat is voor mij allemaal maar een flauwekulletje.

Zo zit het mij steeds weer tegen in het leven en wacht op goede raad en daad van de Meedogenloos Meesteresselijke Muze en Meesteres Isis Nedloni als ik haar roep hoor.

Over berg en dal klinkt haar hoorn geschal en natuurlijk Fred van der Wal gebral en gelal want die wil ook wel eens uit de krammen schieten.

Men zal nog heel, heel lang met mij moeten leren leven.

Kom er maar eens om.

Nou U met Uw verhaal vol intieme bijzonderheden op seksjuweel gebied!?

(WORDT VERBOLGD)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.