Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 december 2016, om 08:29 uur
Bekeken:
415 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
228 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"We praatten over koetjes en kalfjes, voor zover mogelijk"


We praatten over koetjes en kalfjes, voor zover mogelijk, tot hij plotseling met zware tong zei: ”Als ik kom te overlijden krijg jij de merklappen die nog over zijn. Ik heb ze hier aan de muur hangen ter nagedachtenis aan tantenettie, dat leek me passend.”

“Dat begrijp ik best,”zei ik.

”Het gaat mij niet zozeer om die merklappen nu al te krijgen, hetgeen volgens het testament ook helemaal niet kan, want ze zijn aan jou toegewezen, maar ik wil je er wel op wijzen dat het om een nogal kostbare kollektie gaat die met heel veel zorg en moeite door haar is verzameld in de loop van vele jaren. Het is een kollektie die niet uiteen moet vallen”.

“Zo denk ik er ook over”, zei hij droog en hij herhaalde dat hij het voornamelijk als een nage-dachtenis zag. Hij vertelde er niet bij dat vriendjes van hem al lang met het overgrote merendeel van de collectie er van door waren gegaan en ze hadden verkocht aan een heler om drugs te kopen. Pas veel later kregen we deze informatie via P. Overbeek. Die middag nam ik aan dat hij de waarheid sprak. Hij loog echter.

“In mijn testament zullen ze jou toekomen,want ik wil absoluut niet dat ze in handen van oplichters als pa en Truus vallen,” zei hij.

“Daar ga ik uiteraard volledig mee akkoord,”stelde ik hem gerust.

“Frits is een grote schoft. Ik wil en kan hem niet eens pa noemen”, zei hij met grote nadruk.

“Hij probeerde ons voor duizend gulden te benadelen door een tentoonstelling nog steeds niet met ons af te rekenen. Ze zijn gewoon hun vorderingen niet te betalen, dat heb ik al zo vaak meegemaakt. Zo werken oplichters altijd. Als hij niet snel betaalt zal ik een incassoburo de vordering laten innen.”

“Groot gelijk heb je. Hij is trouwens ook nog verantwoordelijk voor het verdwijnen van een groot gedeelte van het familiekapitaal”, deelt hij mee.

“Hoezo?” vraag ik verbaasd.Deze story ken ik niet ten volle.

“Er liggen in een kluis van een bank die ik niet kan noemen twee notariële aktes indertijd opge-steld door opa waarin getuigen bevestigen dat pa hem onder druk zette en chanteer de om aan ongelimiteerde gelden uit het familiekapitaal te komen.

Opa is gewoon door hem afgeperst.”

Ik ken het verhaal tot zo ver, maar ben scepties. Opa kennende leek het mij sterk dat hij zich liet afpersen door een kleine rat als onze vader.

Ik vraag Bobbie waarmee hij opa kon chanteren.

“Pa heeft opa gedreigd om jou, Marjan en mij in het slechtste weeshuis te stoppen na zijn schei-ding als hij niet regelmatig grote sommen geld kreeg toegeschoven. Opa heeft dat door verschei-dene getuigen laten vast leggen. Als ik al die getuigeverklaringen gebruik dan zit Frits, want ik wil hem niet eens vader noemen, nog vandaag vast.”

“Vast? Hoezo vast? Het gaat om een zaak uit de jaren veertig, al lang verjaard, denk je niet?” vraag ik hem.

“Achter de tralies voor lange tijd. Kijken hoe het dan met al zijn hartklachten afloopt!”

De situatie waar Bobbie op doelt heeft zich rond 1951 afgespeeld en is al te lang geleden, schiet het door mij heen, maar ik laat hem maar in de waan dat hij bezwarende stukken tegen pa kan inbrengen.

Ik wil hem zijn laatste illusie liever niet ontnemen.

Ik besluit het niet al te informatieve gesprek af te breken en zeg: ”Luister. Ik heb nu op dit mo-ment niet zo veel tijd meer om verder te praten. Ik moet zo meteen met Ina een nieuwe w.c. pot uitzoeken in de bouwmarkt, anders wordt ik zelf nog van de pot gerukt, maar à propos, kun je die desbetreffende aktes mij niet eens laten zien”.

“Je kunt ze zelfs fotokopiëren als je dat wilt”.

Het is het laatste dat ik ooit van hem zal horen. Niet veel later was hij dood en begraven. Als ik de jeugdfotos doorkijk en zijn ellendige leven overdenk barst ik volkomen onverwachts in tranen uit en kan niet meer ophouden met huilen uit woede over de laffe moord aanslag en onvermogen iets aan de situaties die zouden resulteren tot zijn dood ooit te hebben kunnen veranderen.

Het is een misplaatst schuldgevoel.

Iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk, houd ik mijzelf altijd voor. Een recept seresta en diazepan 12 voor een paar weken dempen alle emoties en ik kan aan niets denken, niets ervaren, niets voelen omdat de medicijnen een deken leggen over iedere emotie en val ‘s avonds als een blok binnen drie minuten in slaap. Zelfs een simpel tv programma kan ik niet volgen onder de tijdelijke medicatie. Ik zie de bewegende beelden maar de betekenis ervan dringt niet tot mij door.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.