Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Fantasy
Geplaatst:
28 september 2016, om 16:02 uur
Bekeken:
361 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
183 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zij die de zon draagt 5"


Voor het eerst sinds lang was het vredig stil in haar hoofd.  Ze genoot van die eenvoudige stilte.  Er was geen tijd verstreken.  Ze merkte een zachte aanwezigheid op in haar hoofd die er voorheen niet was geweest en ze begreep dat het was volbracht.
Kan je me horen zei een vertrouwde stem in haar hoofd.
Ja.
Hoe voel je je nu vroeg de stem.
Vredig.
Goed zo klonk de stem tevreden.

Langzaam deed ze haar ogen open.  Ozar hield haar nog steeds vast.  Ook al keken de oudsten nog steeds toe, ze zag alleen hem.  Hij opende zijn ogen nu ook en keek in de hare. 
Eindelijk kan ik je helpen klonk de stem opgelucht en tevreden in haar hoofd.
Ze glimlachte naar hem en hij naar haar.

Het touw lag naast hun op de stenen tafel.  Het moest van hun afgevallen zijn.  Nu zag het eruit als een gewoon stuk touw.  De gloed was weg.  Ze begreep dat die magie in hen was gedrongen.  Ze was moe, maar vredig.  De band was reeds krachtig, haar geest nu bijna veilig.  Hij deed zijn uiterste best.  Hij gaf haar kracht ook al was ze moe.

De stamoudste die bij hen stond knikte eveneens tevreden.
Hij en alle aanwezigen bogen hun hoofd aangedaan door het ritueel dat geen van hen ooit eerder hadden mogen aanschouwen.
‘Ze moet nu rusten,’ zei Ozar tegen alle aanwezigen.
Iedereen knikte.
Ongevraagd tilde hij haar in zijn armen.  Ook zij sloeg haar armen om zijn hals en liet haar hoofd rusten in de holte van zijn hals.
Ze voelde zich letterlijk en figuurlijk gedragen.

Ze vroeg Ik wil heel even je moeder zien.
Dat hoeft niet nu antwoordde de stem.
Alsjeblieft drong ze aan.
Goed zei de stem.

Toen ze buiten kwamen stond er een lange rij mensen voor het huis.  Ze weken uiteen toen Ozar met Mirah in zijn armen passeerde en keken haar vol verwachting aan.  Blijkbaar had heel het dorp vol spanning zitten wachten.  Ook zag ze kinderen die nieuwsgierig een glimp wilden opvangen.
Zijn moeder stond helemaal achteraan, hij aarzelde niet en liep naar haar toe.  Ze keek echter niet op. 
Maar Mirah zag verder dan het oppervlakkige en zei ‘Ik kan niet volgen wat er allemaal gebeurd, maar ik beloof je dat ik je zoon veilig bij je terug zal laten keren.’  Kara keek haar plots aan, knikte, maar zei niets.  Waar ze de woorden vandaan haalde wist ze niet, maar Mirah voegde eraan toe ‘Hij is als de zon voor me en als ik het werkelijk in mijn macht heb zal ik voor jullie die zon ook weer laten schijnen.’  Daarop stak ze vermoeid maar vastberaden haar hand uit naar Kara en raakte zacht haar wang aan.  Op dat moment gloeide haar armbandje even op, waardoor Kara ook de warmte in haar hart voelde. 
Verontschuldigend zei Kara ‘Het spijt me Mirah, dat ik zo moeilijk deed.  Ik weet nu dat mijn zoon juist handelt.’ 
Kara richtte zich vervolgens naar Ozar en zei ‘Ik ben trots op je.  Bescherm haar goed.’ 
Ozar zei ‘Zeker moeder,’ toen zachter ‘dank je.’ 

Vermoeid als ze was viel ze bijna in slaap terwijl hij haar naar zijn huis droeg.  Ze vocht om wakker te blijven voordat ze in haar bed lag.  Het was een bewolkte dag geweest en ze zag dat het al begon te schemeren.
Ik haal dadelijk nog snel iets te eten voor je zei de stem.
Nee, ik heb geen honger, ik ben alleen erg moe antwoordde ze de stem in haar hoofd
Ik ben trots op je zei de stem.
Opnieuw legde ze haar hoofd in de holte van zijn hals.
Waar ga jij dadelijk heen als ik slaap vroeg ze de stem.
Ik zal over jou waken.
In mijn hoofd of bij me?
Beiden.
Moet jij dan niet rusten?
Dat doe jij nu voor ons beiden.
Ze vond dat erg om te horen maar de stem stelde haar gerust Jou beschermen is mijn taak vanaf nu, maar ik waak graag over je.

Bij zijn huis aangekomen droeg hij haar naar binnen en liep naar de slaapkamer.  Zacht legde hij haar op het bed. 
‘Laat me niet alleen,’ zei ze plots ongerust. ‘De zwarte koning,’ begon ze, maar hij onderbrak haar.
Zittend op de rand van het bed nam hij haar hand in de zijne.
‘Ik ben bij je en laat je niet alleen.  Vertrouw me.’ zei hij. 
‘Wat moet je nu wel niet van me vinden,’ zei ze zuchttend.
‘Dat je dapper bent en te veel hebt moeten meemaken,’ zei hij meelevend.
Slaap nu maar zei de stem in haar hoofd.  Ze ontspande zich, geholpen door de band van magie en gaf zich over aan de slaap.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.