Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Fantasy
Geplaatst:
20 september 2016, om 11:19 uur
Bekeken:
428 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 2

(4 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zij die de zon draagt"


Mirah belde naar het ziekenhuis en kreeg de verpleegster aan de lijn die verantwoordelijk was voor de in-vitrofertilisatie.  Vingers tokkelden duidelijk hoorbaar op een toetsenbord.  Zoals altijd was ze wat zenuwachtig, want ze had al een voorgevoel wat de uitslag zou zijn.

Even later … een later die wel een eeuwigheid duurde klonk de stem aan de andere kant van de lijn: ‘Sorry, mevrouw, de uitslag is negatief’.  Natuurlijk...  Het zat ook nooit voor een keertje mee.  Met een zucht bedankte ze kort de verpleegster en beëindigde het gesprek.

In wanhoop sloot ze haar ogen.  Ze kon echt niet meer verdragen.  Er waren slechts enkele mensen die het wisten.  Ook zij konden haar niet helpen.  Niemand kon haar helpen.  Huilen kon ze niet meer.  Haar tranen waren opgedroogd.  Ze was verdoofd alsof ze zich te midden van dikke muren bevond waar ze niet meer, nooit meer doorheen kon.  Voor de zoveelste keer had haar lichaam haar verraden.  Ze hunkerde naar een eigen kindje en was al vijf jaar vruchteloos aan het proberen om een zwangerschap te voltooien.  Ze was het opgeven nabij, de hoop op een eigen kindje.  Alles had ze al geprobeerd.  De hele ziekenhuismolen was ze gepasseerd.  De drie korte keren dat ze even zwanger was mocht het telkens ook niet uitgroeien tot de verwezenlijking van haar innigste droom.  De wereld mocht wat haar betreft ophouden met draaien.  Ze mocht dan nog een schat van een man hebben en dankbaar zijn dat haar ouders nog steeds in haar leven waren, die toch ook al aardig op weg richting tachtig waren.  Had ze de moed nog om verder te gaan?  Haar toekomst zag ze erg somber in.  Toch ging het leven gewoon door.

Ze belde haar vriend. Na enkele seconden nam Thomas op en vroeg op nieuwsgierige toon ‘En wat zeiden ze?’  ‘Het is weer niets’ zei ze droevig. 
Aan de andere kant van de lijn bleef het nu ook even stil.  Toen klonk zijn stem aan de andere kant van de lijn ‘Trek het je niet aan, we doen gewoon verder.’ 
‘Ja’ zei ze stilletjes.  Inwendig kromp ze ineen bij het idee dat het wel nooit zou lukken. 
‘Kop op,’ zei hij. ‘Ik zie je straks?’ 
‘Ja,’ zei ze nogmaals. ‘Tot straks’. 
Het zou nog een lange namiddag worden.  Ze wenste dat hij nu al voorbij was. 

Thomas was voor haar een grote steun geweest de afgelopen jaren, maar ze wist dat hij het ook moeilijk had.  En ook al mocht ze zo niet denken, maar ze voelde zich verantwoorddelijk voor de hele situatie.  Het was haar schuld dat ze hem niet kon schenken wat ook hij zo graag wilde.  Het deed pijn, het verscheurde haar.  Dit was niet wat hij verdiende.  Hun relatie was goed, maar werd door dit alles wel heel zwaar op de proef gesteld.  Ze had de bittere woorden al enkele keren over haar lippen laten komen, dat hij beter af was zonder haar en haar maar moest laten gaan en dat hij best op zoek ging naar een gelukkiger en beter leven.  Soms kon ze zijn aanblik niet verdragen en moest dan snel wegkijken.  Het beste was er nooit aan te denken, er geen aandacht aan te besteden.  Maar er waren altijd wel ergens barsten aan de oppervlakte, waardoor de akelige gedachten weer begonnen naar boven te drijven, klaar om haar te overstelpen.  Het was niet eerlijk.  Iedereen om haar heen kreeg kinderen.  Er waren zelfs ook vrouwen die al jaren probeerden en dan ineens toch hun droom in vervulling zagen gaan.  Stress zeiden ze tegen haar, was de oorzaak.  En dat wist ze van zichzelf ook.  Wat ze er ook aan probeerde te doen, haar droom kwam niet uit.  Het leek wel alsof er een vloek op haar rustte.  Het voelde aan alsof zo ooit iets zo slecht had gedaan, waardoor ze voor de rest van haar leven geen geluk meer mocht kennen.

Het uurtje middagpauze was voorbij en ze keerde moedeloos weer terug naar haar werk, ook al stond haar hoofd er helemaal niet naar.

Het werk deed ze als verdoofd, zonder de normale passie, alsof ze op automatische piloot stond.  Haar collega’s merkten niets op.  Waarom zouden ze ook.  Ze was gekend als een stil iemand en ze had dikwijls, eigenlijk gedurende haar hele leven al, het gevoel dat mensen haar soms liever links lieten liggen.  Dat kwam waarschijnlijk door haar jeugdjaren waarin ze telkens als schoolgenootjes haar pestten, ze er niet toe kwam zich te verdedigen, maar in plaats daarvan zich klein maakte.  ‘Onzichtbaar’ als het ware.  De schade die dit veroorzaakt had was enkel bedekt met de jaren, maar onderhuids was ze nog steeds een onopvallende vrouw.  Het ergste was dat het leven zelf haar nu pestte in plaats van de mensen om haar heen.  Het maakte haar zo moedeloos, somber en deed alles zonder er echt van te kunnen genieten.  Ze had proberen te praten met een goede vriendin hierover, zelfs met een psycholoog zoals het hoort in de maatschappij van tegenwoordig.  Zelf zij konden de dingen niet veranderen.  Dit was nu eenmaal haar leven en de enige die er nog iets van kon maken was zijzelf.  Nogmaals zuchtend keek op haar uurwerk.  Het was nog maar drie uur in de namiddag.  Ze had er geen zin meer in en wilde liefst nu al naar huis gaan.  Voor haar baas echter moest ze nog enkele dringende werkjes afhandelen.  Met heel veel moeite handelde ze die af voordat het eindelijk tijd was om naar huis te gaan. 

Het huis van Thomas en Mirah lag net buiten de stad.  De weg huiswaarts kon in de spits wel wat druk zijn.  In normale omstandigheden was ze na een kwartiertje rijden al thuis.  Ze deed de lichten van haar auto aan, startte de motor en begaf zich op weg.  Het werd buiten al snel donker nu de dagen nog maar net aan het lengen waren.  Alsof de wolken haar emotionele toestand konden voelen, lieten ze een lichte regenbui los.  Als de zon nu had geschenen had ze die nog niet opgemerkt, zozeer deed haar innerlijke wereld pijn.  Er waren een aantal kruispunten die ze moest passeren. 

Opeens, terwijl ze het eerste kruispunt passeerde zag ze een schim die daar niet hoorde te zijn… Ze schrok toen ze een auto in volle vaart van links op haar zag afkomen.  In een impuls probeerde ze snel gas bij te geven om de auto, die een hoge snelheid had, voor te blijven.  Haar hart ging als een razende tekeer.  Er was niets dat ze nog kon doen om de auto te ontwijken.  Ze zette zich schrap.  De klap was enorm.  De andere auto raakte de hare net achter de plaats waar ze aan het stuur zat.  Door de klap werd haar auto weggeslingerd richting de gracht aan de overkant van de weg.  In paniek zag ze een boom waar ze recht op afvloog.  Ze sloot haar ogen en hief haar armen op ter bescherming.  Een tweede klap kwam, gevolgd door geluiden van brekend glas, alvorens ze de gracht indook.  Haar voorhoofd raakte iets hard waardoor ze het bewustzijn verloor.  Het laatste wat ze dacht was dat haar vriend thuis op haar aan het wachten was.  Toen werd ze meegezogen door de duisternis die haar zonder genade omsloot.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Beste Mirah,

Wat een verdriet voor Mirah -voor jou?- dat het niet lukt om zwanger te worden.
Je schrijft onderhoudend en dit eerste deel eindigt wel heftig!
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

Toevallig kwam ik bij jouw verhaal terecht, ik kon nog niet slapen, daarom was ik laat op Basic Publishing! Van de week ga ik nog verder lezen!

Tevens welkom hier en ik wens je lees- en schrijfplezier.
Hartelijk liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2016-09-28 02:53:45 uur

Bij vergissing drukte ik op de verkeerde knop. Ik had de groene knop willen activeren. Spijt mij werkelijk. Volgende keer zal ik het goed doen.

Geplaatst op: 2016-09-20 15:47:49 uur