Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 april 2016, om 20:58 uur
Bekeken:
274 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Een beetje kunstenaar hoort toch tenminste zes jaar in de bajes"


“Een beetje kunstenaar hoort toch tenminste zes jaar in de bajes te hebben geze ten, anders is hij niet geloofwaardig!”

 

“Schei nou toch uit, zeg!.. Doe me een lol, zeg,  ben je nou helemaal een van de pot gerukte zoetzure au gurk met uitjes, gotverdegotverdomme! Vertel mijn wat!..Sodemieter toch gauw op naar je misjpogem! Ben je nou hele maal een beetje betoeterd met je indiskrete vragen? Lul met vingers! Wat denk je nou eigenlijk wel met wie je te maken hebt...? Nou moet je toch echt niet veel langer zitten zuigen, simmen, sakkeren en zeiken, hoor, want anders gaat de beuk er  in… Ik heb niet voor niets de zwarte band full contact karate, jiu jitsu en judo behaald en bokslessen van de ex-kampioen L. v. H. uit Leeuwarden gehad! Die neemt alleen jongens met mentaliteit aan, geen mietjes die schoolmeester op een lagere school  willen worden of gevoelige, gristullukke nep- en namaak artiestjes, die elke penseelstreek persoonlijk van uit de he mel krijgen gedikteerd door de Heere Heere, zoals Henk Helmantel over zichzelf beweert! Ik ben dan ook vierkant voor zin loos geweld en heb me een stoot spierkracht in mijn mussels waar een bescheten bleke boekhouder, gepensioneerde Groning er tekenleraar of gristulluk hoofdonderwijzer uit Drenthe kotsmisselijk van wordt! Ze missen killersinstinkt, die fijn gristul lukke, artistieke, kalvinistische klootzakken, begrijp je en dat is wat ik  juist  zo op ze tegen heb! Guts moet je hebben van daag de dag als je niet wilt achter blijven! Guts! Guts! En nog eens Guts! We zijn hier GVD niet in Lutjebroek of Lutjelol lum! Gotsalmeliefhebbe, seg…!”


Aldus Fred van der Wal in een telefoongesprek. Hij stuurde ons eerder een verontwaardigd kaartje nadat hij in de Bloemendaalse Courant had gelezen slechts tweede te zijn geworden in  de Landelijke Kennemer Opstelwedstrijd onder de titel  “Moedertjelief! Gotsalmebe ware in den Hoge!”  omdat hij zich volgens de jury niet aan de opdracht zou hebben gehouden. Hij schreef verontwaar digd het liefst niet één, maar wel alle vijf de titels gekombineerd te hebben in één opstel. Dus meende hij vanzelfsprekend ook recht te hebben op niet één, maar minstens twee, doch bij voorkeur echter wel vijf boekenbonnen, zeker omdat hij binnenkort nog jarig zou worden ook, Sinterklaas en kerstmis voor de deur stonden, terwijl hij tevens een bedlegerige vrouw en demente schoonmoeder moest verzorgen van top tot teen, inclusief bewassing en driemaal daags een warme maaltijd! Allemaal Leugens! Meneer van der Wal valt toevallig, net als W.F. Hermans,  onder het agressieve sterrenbeeld van de Scorpio en heeft helemaal geen vrouw of schoon moeder die verzorgd moet of wil worden, want mevrouw van der Wal is heel goed in staat voor zichzelf te zorgen en met zijn de mente, incontinente rooms katholieke schoonmoeder wil hij niets te maken hebben, want dan gaat het zo ruiken in het kot, zo verna men wij  van ingewijden. Dank U wel-Alsteblieft! Niks jarig. Niks vrouw te verzorgen! Tijd om deze eigenwijze, zeer interessante, erudiete, soms wat leugenachtige, on mogelijke, wispelturige, artistieke, zelf verzekerde, immorele  man eens stevig met een krom me naald aan de braak liggende tand zenuw te voelen.  Voorlopig is slechts één snijtand van hem gebroken! We spreken om goed te beginnen af in de hall van het Hilton Hotel in Amsterdam, want voor Fred van der Wal geldt het motto: Never a dull moment, zoals een streng gereformeerde Groningse vage kennis (drs. H. v. S.) met ernstige prostaaat klacht en uit de Vrijgemaakte Kerk buiten ver band al eens over hem zei. Zijn openingszin hakt er meteen al aardig in: “Er zijn slaven en Meesters in het leven en ik ben een Mees ter. Een Grootmeester zelfs. Weet U wel wat dat betekent? Nee? Dan zal ik U dat eens ver tellen: onder de kollegaatjes straal ik een natuurlijke superioriteit uit. Ik ben kwa talenten voor direkteur in de wieg gelegd en niet voor  jongste bediende, maar daarom hoef ik nog niet de underdog positie te versmaden als het tot een seksjuweel treffen komt. Ik ken hele hordes hoge militairen en in driedelig grijs geklede werknemers uit de hogere echelons  van het industriëel-militaire complex en wie liggen d’r minstens één keer per week voor een paar ruggen  in lingerie in de boeien bij Meesteres Samantha, die befaamde zweepkunstenares in Den Haag?   Wat zeggen we daarvan? ”.  Waarvan akte. Ik besluit de one liner te negeren, want wat valt er tegen in te brengen?.

Het Hilton Hotel?  Bent u daar dan bekend?

Ja, daar logeer ik regelmatig als ik van uit Frankrijk in dit kale kouwe kolerekutklotenkippenkontneukersland mijn zaken regel en we weer eens met de boys een mud aan psychedelische versnaperingen hebben weg gezet en door gestoten naar de detaillist, die ik street cornerworkers noem. U moet dat niet door vertellen anders eindigt U naar adem happend met de voeten in een blok snelbeton gegoten rechtop staand op de bodem van het Noodzeekanaal, tevergeefs naar omhoog blikkend om hulp, de handen vanzelfsprekend op de rug geboeid, want aan gespartel hebben we niets, dat geeft alleen maar kringen in het water en die krijg je er met geen vlekken water uit. Als informant van een niet nader te noemen  geheime dienst heb ik mijn handen vrij en zelfs een voor lopige license to kill, dus opgepast, want er staan tientallen namen in mijn Zwartboek op de dodenlijst. Lachend hebben we heel wat konkurrenten met een blok beton aan het been het Noordzeekanaal ingejonast. Echt van één-twee-drie in Gotsnaam! Ze deden het uren vantevoren al in hun broek voordat het moment suprème was aangebroken. Daar zaten ze dan vast gebonden, geblinddoekt en met een prop in de mond  op een stoel, met de achterpoten in een teil snelhardend cement en ze wisten waar het op uit zou draai en, want dat deel je ze fijntjes glimlachend vantevoren mee, terwijl je onderdehand de brandende Benson en Hedges uitdrukt op hun tepels. Een laatste sigaret kon den ze krijgen, maar geen slaapmiddelen want ze moesten heel bewust hun dood mee maken, anders is het geen straf maar genade. Ze zeggen dat je een orgasme krijgt op het ogenblik dat je de pijp aan Maarten geeft. Mannen die zijn dood geschoten of opgehang en hebben altijd een stijve lul en een vlek in hun broek, heb ik van WO II veteranen gehoord. Een natuurlijk refleks. Sex en dood zijn synoniemen en voor de rest bemoei ik me alleen met Heisse Nächte und Schwarze Nylons. En dat heeft met het ho mohuwelijk of hete nichten in zwarte nylons toevallig niets te maken. Kom; zie ik zo bleek?

Ik heb dertig jaar lang gewoond in Amsterdam, dus overnacht ik ook in Amsterdam. Of in Tjaardastate, Oranjewoud, waar dat fascis tiese  Oranjetuig een paar optrekjes heeft op kosten van de belastingbetaler. Daar voel ik mij echt thuis onder Ons Soort Mensen. Als Uw verslaggeefster het Hilton barretje binnen loopt ontdekt zij twee dingen: er bestaan redelijk veel mensen die daar logeren en Fred van der Wal in zijn leren jasje, 1.84, atleties, een dure Ray Ban zonnebril dragende ex-karateka en amateur bokser, goed thuis in het hoofdstedelijke kriminele en gewelddadige circuit (heeft Haring Arie, de Amerikaanse ex-paratrooper/ kunsthandelaar Micha el Podulke en Raymond Westerling nog gekend en regelmatig mee in de kroeg gezeten), fors gebouwd, leeftijd van mijn vader, lacht breeduit!!! Gelukkig. Een hele opluchting! Eigenwijs mag hij zijn, maar het is hem toch  niet helemaal vierkant in de bol geslagen. Ik geef  hem de uitslag van de jury. “Een 9 voor grammatica, een 10 voor stilistische bekwaamheden op het platte vlak, want p pier is geduldig en een 10  voor de originele thematiek! Zelfs geen paar kromme zinnen of  een fout in de in terpunktie! Nou, nou, nou… het kan niet op!”, roept hij  gespeeld verontwaardigd uit, maar vooral bulderend van het lachen. Hij vergeeft het de jury dat ze een en ander over het hoofd hebben gezien en zegt:  “Ocharme, ze zijn nog zo verschrikkelijk jong en moet en nog zo ontzettend veel leren, die generatie van nix! Ze zien vanzelfsprekend van  alles nog over het lege hoofdje! Wat weten ze als microcefaaltjes nou ei genlijk van het leven? Ze herkennen een genie als Fred van der Wal nog niet ter plekke en een genie wordt nu eenmaal veel verge ven! Dat wel! Ze missen sowie so de Aha erlebniss in hun simpele perceptie! Hou toch op! De kollegaatjes! Daar wil ik het maar liever helemaal niet over hebben! Oogkleppen tot aan de horizon en maar door klepperen als molenpaarden in de tredmolen van het alledaagse bestaan! Is dat wat een kunstenaar moet doen? En wat jou en je klas genootjes betreft… Leven aan de peripherie van het gepredestineerde, onbenullige schoolmeestersbestaan, verder komen jullie toch niet in je kolere. Mijn leermeesters aan de Da Costa kweekschool te Bloemendaal heetten niet voor niets niks, naks en notting en mijn Friese collegaatjes onbenul, onnozel en onvermo gen! Ik noem ze altijd de drie ootjes!” Hij proest het na deze bekentenis uit van het lachen en haalt wat op het eerste gezicht een zak doek lijkt, stukje onbestemd textiel uit zijn binnenzak. Bij nadere beschouwing blijkt het een spannende jarretelgordel te zijn.

“O, pardon”, zegt hij quasi verbaasd,  “da’s ook toevallig, alweer de verkeerde zak. Ik zocht een schone zakdoek. Ik moet natuurlijk die andere hebben!” en terwijl hij dat zegt trekt hij met een poker face een doorkijkbustehouder, miniem tangaslipje en een paar zwarte naad nylons  tevoorschijn.

“Gekocht voor eigen gebruik, maar dan wel  bij de Hema, terwijl ik toch meestal Hunckemller Lexis binnen stap voor de aanschaf van pikante lingerie of bij een exclusieve zaak in de Jacobsstraat te Leeuwarden waar ik moeiteloos van de paskamer gebruik kan maken, daar hoef je je tegenwoordig helemaal niet meer voor te schamen als manlijke lingerieliefhebber. Ik ken de dames van het be dienend personeel persoonlijk en de dames kennen mij! Als de eigen kontzak van hun te krappe jeans, die zo strak in het kruis zit dat hun perzik bijna gespleten wordt. Het zal best een lekker gevoel geven, hoor, dat zal allemaal wel, daar kun jij als jongedame be ter over oordelen, maar ‘t blijft geen gezicht! Waarom trek je eigenlijk geen jurk aan je lijer aan in plaats van die vreselijke mos groene skibroek met de elastiekjes onder de halve zool door?  Soms wenst een verkoopster me zelfs veel plezier met het kleding stuk of vraagt mij bij haar langs te komen! Vroeger was ik uitsluitend een lingeriefreak, maar de laatste tijd steeds meer een wild lak-, rubber-  en leerbeest, daarom bezoek ik ook regelmatig alleen gekleed in een zwart leren riementuigje aan een honderiem op handen en voeten mij voort bewegend met Meester Tom uit Amsterdam The Wasteland Parties in Amsterdam! En dat hobbyisme in modderworstelen vooral niet te vergeten, want als je je ergens kunt uitleven…!” zegt hij verontschuldigend en glimlacht breeduit als hij mijn verwarring bemerkt. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.