Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 april 2016, om 16:51 uur
Bekeken:
287 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
144 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Als uw verslaggeefster het Hilton barretje binnen loopt..."


Als uw verslaggeefster het Hilton barretje binnen loopt ontdekt zij twee dingen: er bestaan redelijk veel mensen die daar logeren en Fred van der Wal in zijn leren jasje, 1.84, atleties, een dure Ray Ban zonnebril dragende ex-karateka en amateur bokser, goed thuis in het hoofdstedelijke kriminele en gewelddadige circuit (heeft Haring Arie, de Amerikaanse ex-para trooper/ kunsthandelaar Michael Podulke en Raymond Westerling nog gekend en regelmatig mee in de kroeg gezeten), fors gebouwd, leeftijd van mijn vader, lacht breeduit!!!

Gelukkig. Een hele opluchting!

Eigenwijs mag hij zijn, maar het is hem toch  niet helemaal vierkant in de bol geslagen. Ik geef  hem de uitslag van de jury. “Een 9 voor grammatica, een 10 voor stilistische bekwaamheden op het platte vlak, want papier is geduldig en een 10  voor de originele thematiek! Zelfs geen paar kromme zinnen of  een fout in de interpunktie!

"Nou, nou, nou… het kan niet op!”, roept hij  gespeeld verontwaardigd uit, maar vooral bulderend van het lachen. Hij vergeeft het de jury dat ze een en ander over het hoofd hebben gezien en zegt:  “Ocharme, ze zijn nog zo verschrikkelijk jong en moeten nog zo ontzettend veel leren, die generatie van nix! Het zijntoch ook allemaal boys van marsepein die zichzelf niet kunnen verdedigen en zich op de foto laten zetten met butsen en builen als ze weer eens in elkaar geslagen zijn. Zo vader zo zoon, denk ik maar altijd als ik de vadsige Bokito aan de bar van kroeg 'De Mislukking' zie hangen met zijn de barkruk overboesemnde dikke billen.

Die jongeren? Ze zien vanzelf sprekend van  alles nog over het lege hoofdje! Wat weten ze als microcefaaltjes nou eigenlijk van het leven? Net als de collegaatjes. Ze herkennen een genie als Fred van der Wal nog niet ter plekke en een geboren genie wordt nu eenmaal veel vergeven! Dat wel! Ze missen sowie so de Aha erlebniss in hun simpele perceptie!

Hou toch op! De kollegaatjes! Daar wil ik het maar liever helemaal niet over hebben! Oogkleppen tot aan de horizon en maar door klepperen als molenpaarden in de tredmo len van het alledaagse bestaan! Is dat wat een kunstenaar moet doen?

En wat jou en je klasgenootjes van de rijksacademie betreft… Leven aan de peripherie van het gepredestineerde, onbenullige schoolmeesters bestaan, in het gunstigste geval als tekenleraar in de provincie als loonslaaf tot aan hun pensioen door sukkelend, verder komen jullie toch niet in je kolere. Mijn leermeesters aan de Da Costa kweekschool te Bloemendaal heetten niet voor niets niks, naks en notting en mijn Friese collegaatjes onbenul, onnozel en onvermogen!

Ik noem ze altijd de drie oot jes!” Hij proest het na deze bekentenis uit van het lachen en haalt wat op het eerste gezicht een zakdoek lijkt, stukje onbestemd textiel uit zijn binnenzak. Bij nadere be schouwing blijkt het een spannende jarretelgordel te zijn.

“O, pardon”, zegt hij quasi verbaasd,  “da’s ook toevallig, dat heb ik nou, alweer de verkeerde zak. Ik zocht een schone zakdoek. Ik moet natuurlijk die andere hebben!” en terwijl hij dat zegt trekt hij met een pokerface een doorkijkbustehouder, miniem tangaslip je en een paar zwarte naadnylons  tevoorschijn.

“Gekocht voor eigen gebruik, brandnieuw dus nog geen zaadnylons of  vol gespoten tangaslipje met bruine reetveter, maar dan wel  bij de Hema gejat, terwijl ik toch meestal Hunckemöller Lexis binnen stap voor de aanschaf van pikante lingerie of bij een exclusieve zaak in de Jacobsstraat te Leeuw-arden waar ik moeiteloos van de paskamer gebruik kan maken, daar hoef je je tegenwoordig helemaal niet meer voor te schamen als actieve manlijke lingerie liefhebber. Ik ken de dames van het bedienend personeel persoonlijk en de dames kennen mij en als de dames afwezig zijn richtten we ons op natuurlijke wijze op de heren!

Ik ken de meisjes als de eigen kontzak van hun te krappe jeans, die zo strak in het kruis zit dat hun perzik bijna gespleten wordt. Het zal best een lekker gevoel geven voor een vrouwtje met een laag hangende pruim, hoor, die constante druk op de genitaliën, zo weet je van achteren dat je van voren ook nog leeft, dat zal allemaal wel, daar kun jij als jongedame beter over oordelen, maar ‘t blijft geen gezicht!  

Waarom trek je eigenlijk geen jurk aan je lijer aan in plaats van die vreselijke mosgroene skibroek met de elastiekjes onder de halve zool door?  Als je dan in een natte honderdrol trapt blijft er gelijk een plak aan hangen. Je moet het zelf maar weten; een mensch zijn lust is een mensch zijn leven.

Soms wenst een verkoopster me zelfs veel plezier met het kledingstuk of vraagt mij bij haar langs te komen! Vroeger was ik uitsluitend een lingerie freak, maar de laatste tijd steeds meer een wild lak-, rubber-  en leerbeest, daarom bezoek ik ook regelmatig alleen gekleed in een zwart leren riemen tuigje aangelijnd aan een hondehalsband en ketting 'The Waste land Parties' in Amsterdam .

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.