Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 april 2016, om 08:40 uur
Bekeken:
284 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb niets met gedichten en dichters (deel 1)"


Ik heb niets met gedichten en dichters

 

EX-ONDERWIJZERES ELS S. TE MEPPEL DRAAGT GEDICHTEN & ANDER LEED VOOR VAN DE VERGETEN DICHTER/ OPPORTUNIST ED HOORNIK (DEEL 1)

 

juli 10, 2013

 

Gedichten van Ed Hoornik in Cultuursalon.

De volslanke mevrouw Snel-Deutekom gehuld in een ruw gebrejen a-modieuze schipperstrui met ingezette leren lappen om voortijdige sleet te voorkomen en te demonstreren dat het sterke schouders zijn die de lasten kunnen dragen.

 

Els S. Kunst- en CultuursalonMeppel MEPPEL

 

– Op vrijdagavond 3 mei, de vooravond van de herdenkingen van 4 mei, zal Els S. in de Kunst- en Cultuursalon vertellen over de schrijver en dichter Ed Hoornik. Ze gaat gedichten van hem voordragen, aangevuld met passende pianomuziek.

 

De avond begint om 20.00 uur.

 

Ed Hoornik heeft in 40/45 in concentratiekamp Dachau gezeten en over die periode indrukwekkende gedichten geschreven.

 

Wie is Ed Hoornik?

 

Wikipedia:

 

Ed. Hoornik

 

Eduard (Ed) Hoornik (Den Haag, 9 maart 1910 – Amsterdam, 1 maart 1970) was een Nederlandse dichter, behorend tot de Amsterdamse school. Aanvankelijk was zijn werk sociaal-kritisch. Zijn latere werk is sterk getekend door zijn ervaring als overlevende van concentratiekamp Dachau, en heeft daarom vooral de confrontatie met de dood als thema. (…)

 

In 1929 begon Hoornik zijn journalistieke carrière bij het dagblad De Tijd, vanaf 1933 was hij redacteur bij het Algemeen Handelsblad.(…) Vanaf 1929 publiceerde Hoornik gedichten en verhalen; in 1936 verscheen zijn eerste gedichtenbundel Het Keerpunt.

 

Reeds voor de oorlog waarschuwde Hoornik tegen het nazisme, onder meer met het gedicht Pogrom, met de slotregel “het is maar tien uur sporen naar Berlijn” (1939; Steenen). Hoornik weigerde als literatuur-recensent van het Algemeen Handelsblad in bezettingstijd rekening te houden met de censuur (hij werkte en schreef onder de directe leiding van de nationaalsocialistische letterkundige en journalist Chris de Graaff), maar had een gezin met kinderen, waardoor het hem moeilijk viel ontslag te nemen. (…) Op 19 augustus 1943 werd Hoornik samen met zijn vrouw, uitgever Bert Bakker en vrienden gearresteerd op een feest ter gelegenheid van de verschijning van de illegale dichtbundel Tweespalt.

 

Hoornik werd overgebracht naar Kamp Vught en vandaar op 26 mei 1944 naar het concentratiekamp Dachau, waar hij 29 april 1945 door de Ameri kanen bevrijd werd. Dachau heeft een blijvend stempel op hem gedrukt: Banger word ik voor mijn eigen wezen, Dachau schoof een raster voor mijn ziel (Ex Tenebris) en wie daarin opgenomen is geweest, zal de dood tot zijn dood met zich meedragen.

 

Historici.nl

Biografisch woordenboek van Nederland. “Deze kampperiode heeft op zijn werk na die tijd een diepgaande invloed gehad: de angst om het bestaan van de mens, individueel en collectief is erdoor versterkt. Meer dan vroeger komen motieven van schuld en dood, vragen naar het bestaan van God naar voren in zijn werk”. – See more at: http://www.historici.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn3/hoornik#sthash.8aX542Wc.dpuf

 

Na de oorlog was Hoornik redacteur kunst van Vrij Nederland. Vanaf 1954 was hij ook redacteur van het politiek-literaire blad De Gids.

 

Wie is Mevrouw Els S.?

 

Els S. groeide op in de Watergraafsmeer, Mariotteplein 17 en volgde de driejarige HBS te Amsterdam. Vervolgens bezocht zij twee jaar de gereformeerde kweekschool te Amsterdam en verhuisde na een conflict bij deze instelling naar de Ned. Hervormde Da Costa kweekschool te Bloemendaal. De hoofd akte maakte zij af aan de gereformeerde kweekschool te Amsterdam. Haar hang naar religiositeit drukte zij uit in het twee maal per zondag bezoeken van de gereformeerde kerk, leiden van een christelijk koor, bezoeke aan EO bijeenkomsten alsmede toogdagen en nam tot op hoge leeftijd deel aan christelijke organisa ties als World Servants om de zwartjes te bekeren.

 

Els D. met auteur dezes (Fred van der Wal) herfst 1963, Heemste de. Foto: Bob van der Wal

 

Ik herinner mij vaag de plat Amsterdams sprekende Els D. Haar stijl gereformeerde opvattingen stuitten mij als liberale denker tegen de borst. Mijn belangstelling voor de psycho analyse en analytische psychologie, moderne literatuur en kunst veroordeelde zij openlijk in de klas. Tussen de middag zong zij met drie andere kwezels gedurende de pauze psalmen en gezangen uit de Oude Berijming vaak begeleid door een blokfluit. De nieuwe devotie. In mijn omvangrijke archief bevindt zich een foto van haar uit 1963.

In 1996 tijdens een reunie vernam ik van een agressieve vriendin van haar (domineesvrouw Ina d. H.) dat ze nog steeds bezwaren tegen mij had.

Zij is niet de enige van de Da Costakweekschool dat terreur instituur van de middelmaat.

Ex- studiegenote Ank Borkent, tegenwoordig beeldhouwster mailde mij in 2013 (50 jaar na dato!) nog steeds kwalijk te nemen dat ik haar tekeningen semi-artistiek had genoemd in 1963.

Ik was het al lang vergeten omdat er ook in haar geval weinig te onthouden viel aan het in- en in saaie meisje.

 

Foto: Zorgelijk kijkende Els D. 1963, Heemstede, foto: Bob van der Wal. De latere mevrouw Els Snel.

 

In de tweede klas bezocht de dichter Ed Hoornik de Da Costakweekschool te Bloemendaal om zijn romantische, larmoyante poëzie vol zelfbeklag en politieke statements voor te dragen. Een onaan gename verschijning met een groot waterhoofd waarin een paar waterige ogen wezenloos de wereld aan schouwde en ten gevolge van de ruimhartige literaire subsidies in bezit van een alcoholisch opgeblazen gassige weldoorvoede pens om op tafel te leggen.

Ik vond zijn poëzie geleuter en van Klagenstein powezie. Als liefhebber van de Vijftigers vond ik Hoornik een gepasseerd station. Mijn favoriete dichter en prozaschrijver is altijd Remco Campert geweest.

Het weinig appetijtelijke uiterlijk van Hoornik stond mij tegen en ik verdacht hem van Wichtigmacherei betreffende zijn anti-nazi houding naar aanleiding van de op dramatische toon voorgedragen versjes over Dachau dood, dubbeldunk en aanverwante zaken.

Na de oorlog tot ver in de jaren zestig maakten moreel corrupte schrijvers en schilders zich populair bij de overheids subsidieverlener door het salon-communistje uit te hangen tot de CPN een stille dood stierf.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.