Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 april 2016, om 21:00 uur
Bekeken:
372 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
152 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wikitaxis"


Wikitaxis

Mijn Schuld 1965-2013

Amsterdam ken ik als mijn broekzak.

 

 

Vanaf 1962 De Haarlemmerbuurt, de verschrikkelijke armoe; Warmoesstraat, hoeren en dronken soldaten; Korte Nieuwedijk, de jood die mij naaktfoto's verkocht; Chasséstraat, Jacob van Lennepstraat, Stadshouderkade; Diemen en nog een stuk of tien straten van Amsterdam waar ik gewoond heb, -zonder telefoon aan het oor, een smartphone die stante pede afgaat, of een trillend, opgloeiend beeldscherm. De hele dag handvullend rondlopen zodat je er een kromme rug van krijgt. 

Mijn eerste gsm-telefoon was een Nokia 2110. Aan het oor gedrukt zakte mijn hoofd tussen mijn schouders weg. Je zag wel steeds meer mensen die een bochel opliepen en fluisterend antwoorden als er tegen hun oor een baksteen van plastic terugsprak. 

Vanaf 1962 had de stad nog allure. Langzaam werd het centrum verkocht, versjacherd aan drugshandelaren, pooierspoen en verdwenen de oude bewoners, de kleine middenstanders of ze verhuisden berooid naar de begraafplaatsen. De schoonheid van de ondergang. De stad werd verkocht, doorverkocht en stroomde vol gefrustreerde bevolkingsgroepen die zich verdrongen in de hoerenbuurt. Kunstenaars rookten hun eerste hasjsigaret, hash die je toen nog ongecontroleerd, koffers vol, uit Marokko kon halen. De stad had geen haast. Holland had geen haast. Is dat allemaal mijn Schuld dat de stad mij heeft verlaten.

Toen ik in 2014 nog een keer naar Amsterdam terugkeerde, wist ik nog maar net de ogen droog te houden. De meeste mensen sjokten met hun gsm-telefoons, zaten gebogen over hun tablets of kromgetrokken naar een verlicht schermpje van hun smartphone te kijken. 'Displayde' het leven zonder schuld en lichte vanachter het glasraampje alle uithoeken van de wereld op. In razende vaart. Een wereld in een wereld zonder verantwoordelijkheid. 

Wie er nu geboren wordt, zal geen vergelijk hebben en de stad misschien wel geweldig vinden. Alle Amerikanen vinden Amsterdam geweldig. Dat is wat ik hier steeds hoor. Sodom en Gomorra als het maar ver van hun bed is. Hypocriet? 

Ik wil de stad Amsterdam niet meer zien en er ook niets meer over lezen. Toch deed ik mijn best. Nog een keer liep ik over de Dam, waar ik in een slaapzak nachten heb doorgebracht, het Leidseplein, het schaakcafé, discussies tot vroeg in de ochtend en het café van ome Joop in een nauwe steeg vlak bij hotel Krasnapolsky. Tot ik een stikkend gevoel mij bekroop, hoe goed ik ook mijn best deed, ik kreeg de pest aan de stad, zijn kunstenaars en dichters. Dit is geen kritiek. Ik voel een onpasselijkheid die ik niet wil, verdring het en bij elke bekende hoek van een straat of plein, komt het weer terug: Ik stik in deze stad. Ik lach toch maar. Ik ben een vreemdeling geworden in de mooiste bocht van de stad de Chasséstraat. Ik kijk in de Warmoesstraat nog een keer naar boven, ja daar, daar gaf je je eerste tongzoen aan een dochter van een bekende hoer: ik stond tussen een kotsende, gewelddadige groep drinkers uit het Oostblok. Amsterdam huilt. 

De huidige generatie treurt niet om de stad. Ook in Osdorp heb ik jaren gewoond en bij VVA gevoetbald en al die andere huizen en straten waar ik de liefde heb bedreven. De Museumplein, de Overtoom waar mijn grootste liefde woonde. Vondelstraat. Kraken, rellen, gearresteerd omdat ik Johnson moordenaar kladde op gevels. Wij gooiden politieautos in de gracht en van de ene happening op de andere wilden wij alles veranderen. 

The city changed its neighbours and its external borders overnight.

1967 Provo Roel van Duyn: U wordt voorgelogen. U gaapt na. U bent reeds stereotiep. U bent zonder fantasie. U bent angst. U leeft in een harnas. U bent vermolmd. Hij gaat met verblind, verslaafd, verleerd, en de schuld is de radio, TV, auto de lieveling door, tot er alleen nihilisme overblijft.

Kinkerbuurt, rookbommen en krakersrellen en het Zomerstraattheater. 

Schuldigheid is pijnlijk, pijnlijker is om terug te gaan naar de stad, gebouwd in de holte van het noorden. Ik heb veel gezien en geproefd. Schuld roept al mijn trauma's op. Ik zag dit niet aankomen. Overstelpt door herinneringen sidder ik en vlucht ik uit de stad.

Ik heb genoeg van Nederland, Europa en neem de boot terug naar Amerika en vergeef mijn brein dat zij onvermoeibaar door blijft riedelen, soms vals maar meestal speelt het orkest beter dan ik horen kan. Zij, mijn brein, laat mij andere werelden zien, dan fried met mayonaise. 

@jwrobert rkuzdlo usa

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Robert Kruzdlo was nooit lid van Arti et Amicitiae volgens de administratie Arti

Geplaatst op: 2016-04-28 11:38:31 uur

Ik denk dat ik in Amsterdam meer dan 25 keer verhuisd ben. 8 verschillende steden in Nederland gewoond; 5 Europesche landen en nu Amerika. Wat een ervaring. Jazeker! Ik ben niet honk vast. Was ik ook niet in Arti of met welk vereniging dan ook. Is niet voor mij weggelegd. Ja voor andere naar erkenning hunkerde kunstenaartjes die aan herhalingsdwang lijden. De hele dag maar emeren over hetzelfde. Morgen ga ik weer verhuizen want de buren die ken ik nu wel.

Geplaatst op: 2016-04-22 21:06:43 uur