Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 april 2016, om 14:45 uur
Bekeken:
296 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
162 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kijk eens meneer-het was een jaar of tien geleden..."


Kijk eens meneer-het was een jaar of tien geleden, zit ik op kosten van de

subsidieverlener met een tiet vol poen dankzij de belastingbetaler in mijn

eentje op hotelkamer ergens in Lower South Soho, New

York, de pop art buurt, te klappertanden ondanks mijn Noorse wollen sokken

tegen de centrale verwarming aan want het was min dertig graden en ik zie in

beide sokken me toch een paar immense knollen ter hoogte van de grote teen die

al lang donkerblauw begon te verkleuren naar zwart toe en een lucht dat er vanaf

sloeg, gangreen, op zijn minst, zo niet erger ,dat wil je niet weten en laat ik nou

op moment suprème constateren dat alle invalshoeken van het realisme door mij

uitbundig waren geëxploreerd.

Eigenlijk waren alle vormen van realisme door mij uittentreure in extenso en ad

ultimo beoefend en ik wist dat ik mij moeiteloos Meester kon noemen en waar

Meesters zijn daar zijn de slaven, anders hebben de Meesters niks omhanden. En

dat schiet niet op.

Met andere woorden: alles wat met pen en penseel bereikt kon worden had ik al jaren

geleden bereikt, het was mij spelenderwijze aan komen vliegen, dus wat deed ik in

dat morsige hotel waar in de duistere lobby donkere Lombroso tiepes met gleuf

hoeden en dikke bobbels ter hoogte van niet alleen het kruis, maar vooral de oksel,

die het foedraal van de punt 45 verborg, onderdehand veile vrouwen het hof leken te maken met minirokjes, zo'n slordige

tien centimeter onder d'r lui zullie d'r kudt waar ik altijd furieus op tegen

ben geweest omdat de negotie beter bedekt kan blijven. Dat kon niet gezond wezen

had ik op de zondagsschool in de Moreelsestraat geleerd.

En om een potje te gaan kutbikken van een rijke bejaarde weduwe voelde ik me net

iets te goed die periode.

Zegt Lucebert niet zo overtuigend: aan iedere pisbuis een pater? Nou dan! En heel even dacht ik toen: wat doe ik hier eigenlijk, temeer daar de openbare jacht op kutspek van ouds her niet zo aan mij is besteed?

Liever een goed boek, dan een conservenblik vreemde kut open trekken. Okee; ik weet dat in de meeste onderhavige gevallen de deksels van de pot worden gerukt, maar ik doe er niet aan mee in het kader van de aids bestrijding!

Ik genoot namelijk van jongs af aan met mijn homoseksjuwelen broer heel wat meer

van Body Builder Blaadjes en Homo Fiksie boekjes waarin mannen het openlijk met

mannen deden, maar wist dat mijn weg niet geheel de hunne was, want via

andermans poepertje kun je geen kinderen krijgen.

Dus toen dacht ik bij mijzelf: moeten we daar mee door gaan met die tegennatuurlijke smeerpijperij?

Het blijft per slot van rekening toch bruinwerken als darmtoerist en sjoko prins!

Een eigen wilsbeschikking om er mee te stoppen.

Fantasties, hè, dat mensen zoals Fred van der Wal zichzelf anno nu de dag nog zulke

vragen stellen en vervolgens bij zich zelf te rade gaan voor het eigen gerief.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.