Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 april 2016, om 12:28 uur
Bekeken:
275 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
163 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik liet als raggende man een scheur in mijn leven toe...' Jawel!"


Ik liet als raggende man een scheur in mijn leven toe...'

Jawel! Ik liet als raggende man een scheur  in mijn leven toe, waardoor er weer leven in mijn scheur kwam. Het is de Week van de psychobabblemotherfuckerssonofabitch stress. Ik ben de schaamte niet  langer voorbij want je moet wat in het voorbijgaan op de roltrappen van de rollercoaster van het bestaan.  Ik herkende namelijk die  glazige blik in mijn doffe ogen  als ik in de spiegel keek en wist dat ik ben wie ik ben, zonder enige levenslust . Ik herkende mensen met een grote scheur , omdat ik er zelf één had. Op mijn twintigste. Die scheur werd steeds groter totdat ik uit twee personen bestond. Ik noemde ze Scheur en Pleur.

Ik weet het nog zo goed. Ik stond in de lokale  Kristien Kaduuk Seks Sjop en had geen enkel besef meer van hoe ik tussen de schappen in het homo hoekje bij de mannenbladen en de zijden broekjes was terechtgekomen.  Nee, ik had mijzelf niet langer in de hand en stond me daar met een erectie als een recht vooruitstaande mini honkbalknuppel, die van de weeromstuit een driehoekige tent in mijn strecht jeans projecteerde, te bladeren in een uitgave van het befaamde homo blad Billy Buttocks Boy Toy. Op elke bladzijde toy boys om mee te toyen, met telefoonnummer en tarief. Wablief!  Makkelijker kunnen ze het niet maken...

Alleen een verkreukeld  boodschappenlijstje voor de groenteboer naast het komenijszaakje op de hoek  in mijn bevende hand herinnerde me aan mijn enige doel voor die dag. Ik weet nog hoe erg ik wenste dat er een lijstje voor mij zou zijn, een program van het concert des levens dat maar even duurde: een document waar, zwart op wit, op zou staan wie ik ...(lasterlijke vloek, gecensureerd door auteur dezes) was en hoe ik hier gekomen was van uit mijn eige en waar het allemaal naar toe moest met de wereldin het algemeen en mijzelve in het bijzonder.

Hoe was ik hier gekomen? Ter land, ter zee of door de lucht? Te voet of op een rijwiel?  En met hier doel ik niet op het gangpad in die seksjop, maar op het punt in mijn leven waarop ik het écht even niet meer wist wie ik was en wat ik anders moest doen dan in het homohoekje wat rond sneupen om te ontdekken waar mijn voorkeur lag.

Is dit het nou?

Ik ben altijd al nooit geen nadenker geweest: iemand bij wie de ‘is-dit-het-nou-vraag-in-kosmies-opzicht’ vaker de kop opsteekt dan bij een ander. Wanneer ik me volop onderdompelde in het warme bad van de levensvreugde, liet hij zijn gezicht altijd weer even zien om zich ervan te verzekeren dat ik hem niet vergeten was. Ik vond dat prima, omdat hij het leven in perspectief plaatste. Bovendien waren onze afspraakjes nooit van lange duur, tot dat ene moment zich aandiende waarin hij tijdens een visite besloot niet meer weg te gaan.

Mijn angst was dat dit allesoverheersende kutgevoel onomkeerbaar zou blijken te zijn. Zo heb ik nog een tijd gedacht dat mijn hersenen misschien kapot waren of simpelweg geen zin meer hadden in het aanmaken van zaligmakende stofjes. Achteraf gezien bleek het ‘maar’ een burn-out te zijn, die tijdelijk mijn leven overnam. Ik was pas twintig jaar. De boodschappen op dat verkreukelde lijstje in die supermarkt waren voor mijn huisgenootjes.

Sluipschutter

De burn-out was als een volleerd sluipschutter mijn leven ingeslopen. Hij achtervolgde me al maanden en kwam bij iedere stressvolle beslissing of gebeurtenis een stapje dichterbij. Mijn omgeving zag hem aankomen, ik niet. De jonge, gedreven jongvolwassene die ik was, dacht namelijk altijd tien stappen vooruit. Als ik de tijd had genomen om even stil te staan en een blik achterom te werpen, had ik hem misschien zien aankomen.

Maar ik was te laat - en dan kun je met geen mogelijkheid meer om hem heen. Ik sliep maandenlang amper en wanneer het wel lukte werd ik achtervolgd door nachtmerries. Ik rende weg van de schimmen uit mijn eigen hersenspinsels, maar nooit hard genoeg.

“De burn-out was als een volleerd sluipschutter mijn leven ingeslopen”

- Kimberley van Heiningen

Slaaptekort doet gekke dingen met een mens. Ik zag trams aan komen rijden die er niet waren en schrok van ieder geluid. Na het inslaan van de boodschappen was ik compleet gesloopt voor die dag. Ik luisterde naar de stemmen uit mijn omgeving, maar ik hoorde ze niet. Het voelde voor mij vooral als falen; hoe kun je op je twintigste volledig zijn opgebrand, nog voordat je werkende leven überhaupt begint? Ik weet nu dat het een illusie is dat een burn-out alleen de CEO treft (die gemiddeld twee keer zo oud is als ik destijds was).

Superwoman-complex

Een combinatie van factoren zorgde dat de sluipschutter mij in zijn greep kreeg. Ik had dat jaar mijn afstudeerstage gelopen bij een groot mannenblad, waar ik alle mogelijke kansen aangreep. Ik wilde de beste stagiaire zijn die de redactie ooit had gehad - en daar deed ik veel voor. Ik liet er nog meer voor. Mijn stage is niet de oorzaak van mijn burn-out geweest: ik spreek liever van de spreekwoordelijke druppel.

Ik ben namelijk altijd al een gedreven meisje geweest als man met een zekere vorm van geldingsdrang. Ik noem het ook wel het male superwoman-complex: het altijd en overal goed willen doen als Fientje het Androgientje – als mande ultieme droomvrouw in relaties en de beste vriendin van iedereen in mijn sociale netwerk.

Gelukkiger dan ooit

Ik heb zeker een half jaar nergens energie voor kunnen opbrengen en ben er met veel rust, gesprekken met een psycholoog  én een flinke dosis slaappillen weer bovenop gekomen. Ik durf zelfs te zeggen dat ik weer gelukkig ben, misschien wel gelukkiger dan ooit tevoren. Ik weet wat ik kan (schrijven), weet wat ik wil (wat ik nu doe) en probeer niet op ieder voorstel te antwoorden met een volmondige ja. De bezoekjes van de is-dit-het-nou-vraag zijn weer teruggeschroefd  naar sporadisch. De sky is misschien de limit, maar ik probeer tegenwoordig genoegen te nemen met de bovenste verdieping. Van een wolkenkrabber, dat wel.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.