Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2016, om 10:27 uur
Bekeken:
241 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
145 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En die tuin die kwam uit op de Adriatische zee"


En die tuin die kwam uit op de Adriatische zee, dus ik begon de ochtend met pootje baaien tot ik een verdwaalde barracuda aan mijn teen had hangen, die later geamputeerd is door de gangreen die zich begon te ontwikkelen. Nog even en mijn hele voet was naar de kloten geweest. In

dezelfde tijd kwam Jef Geeraerts langs, de Belgiese auteur, die was toen nog autoverkoper en keek er zo eens naar en mompelde wat, zoiets van: Awel, zulle! Gangreen! Getverdukkels! Wat een goed idee, daar ga ik een boek over schrijven, zei hij, nou, dat is later die beroemde Gangreen serie van hem geworden, waarin ie wat afkankert over zijn eerste wijf en over hoe lekker het is om met negerinnen te neuken, viespeukerij, dus werd het een internationaal succes, want al die kerels herkenden zich daar in, die hadden het allemaal gezien met hun wijf na een paar jaar, die wilden ook op die hete zwarte wilde wijven klimmen. Boeken waarin op elke pa gina een negerin op neo-koloniale wijze werd genaaid in de missionaris positie, de auteur hield ze er letterlijk onder om ze de westerse cultuur bij te brengen en er in te pompen. Die negerinnen in het wild communiceer den in de Kongo hoofdzakelijk via d’r kut, vertelde Jef mij zelf.

Het blijven natuurmensen die voor een reep sjokola de broek uit gaan.

Neuken is voor hun het zelfde als een peertjesschilderij van Hank Du velsjas voor ons. Volkomen vrij blijvend.

Maar ja, het kan toch raar lopen in het leven. Na zes jaar wilde mijn vrouw

terug naar België, ze miste de petattekes, de vogeltjesmarkt, het Vloams Frituurhuys  en de kasseien van Antwerpen. Ze was Belgische van oor sprong. Een gezelligheidsmens. Opgevoed met de radioquizz “Alles of Niets”.

Wat mijzelf betreft was het eerst alles en werd het uiteindelijk niets. Toen ben ik pas echt manisch geworden, want ik zag het helemaal niet zitten. Alleen dat vreselijke klimaat al. Een benauwde flat in het centrum.

Dag en nacht autoverkeer voor de deur. De vogeltjesmarkt. Ik ken maar twee soorten vogels: schijtlijsters, die hangen in de lucht en doen het met opzet op je kop en drijfsijssies, die dobberen in de stinkende stadsgracht en. Die toestanden met Dutroux gingen toen spelen en dat vond ze echt heel interessant, dat wilde ze van dichtbij mee maken. Ze heeft een hele correspondentie met hem gevoerd. Toen ben ik pas echt door een diep dal gegaan, want daar kon ik niet achter gaan staan. Jonge meisjes tegen hun zin naaien, okee, dat is voor sommige gederailleerden misschien een

tijdeverdrijf voor het onderlijf, daar moeten ze dan op hun eigen manier

maar doorheen breken, dat is wellicht een leerproces, maar ze opsluiten en laten verhongeren is iets anders, dat is voor mijn gevoel heel erg in tegen spraak met elkaar. Het vlees gaat verleppen als je niet geregeld voedsel, fruit, vitamines en een slok water naar binnen krijgt. Zonlicht.

Had ze dan eventueel net als in de middeleeuwen vast ge ketend aan de muur, naakt aan een houten kruis gehangen, regelmatig afgezweept, aan hun duimen of grote tenen opgehangen en op water en brood gezet, daar had ik nog enig begrip voor kunnen op brengen. Echte vrouwen vinden het fijn om met de zweep te krijgen.

Je moet ze keihard aanpakken, pas dan leven ze. Op streng regime zet ten. Ik kon het niet meer aan. Gooide het roer om. Vrienden hadden al vaker gezegd dat ik het helemaal over een andere boeg moest gooien, dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb in drie maanden er vijfhonderdduizend gulden door heen gejaagd.

Ik wilde een groot rock ‘n roll festival organiseren en contracteerde de

Grootsten ter wereld zoals The Velvet Underground, Lou Reed, Bob Dylan, The Rolling Stones, allemaal sixties groepen en blues zangers die plotseling verschrikkelijk duur waren geworden, want ze roken geld. Ik zat dag en nacht te brassen in luxe hotels, overal ter wereld. In New York huurde ik een hele etage van het befaamde Chelseahotel af. Daar zaten al die popschilders. Ik ging regelmatig op bezoek bij Larry Rivers en leef de op coke anders had ik het niet vol gehouden. Als je daar te veel van neemt word je zo gek als een deur, volkomen paranowiede.

En het kostte niet niks want de hele crew was ook stevig aan de coke, er ging per dag met gemak zestien, zeventienduizend gulden alleen aan coke door heen, dat betaalde ik allemaal omdat ik dacht dat het in de pop sien zo hoorde. Ik sloeg soms hele suites van dure hotels in puin en dan lag daar de volgende dag de rekening. Nee, hoor, het management vond het echt geen bezwaar, zo lang ik maar betaalde. Ik bleef een welkome gast tot de geldzak leeg was. Ik haalde popgroepen op met luxe touring cars, com pleet met televisieschermen en een bar vol flessen van de duurste cham pagne, dan waren ze met zijn twintigen en zopen alles achter elkaar op. Daarna logeerden ze in het duurste hotel van Antwerp en, twee honderd gulden per persoon per nacht of in het Hilton, vijfhon derd per nacht, nou, dat telt voor een groep behoorlijk aan, dat is nogal begrotelijk. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.