Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 april 2016, om 10:25 uur
Bekeken:
278 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
141 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Slauerhoff kwam uit een bekrompen gereformeerd gezin"


Nou ben ik ook zo’n zes jaar, van mijn drieëntwintigste tot mijn negenentwintigste ziek geweest, zwaar manisch depressief, zelfmoord poging na zelfmoordpoging tijdens depressieve periodes, maar als ik dan in een manie zat dan klom ik langs de buitenkant in de kerktoren van Meppel met een pot gluton en een pak kranten om in mijn paranowiede wanen de horizon aan de hemel vast te plakken en dan stond dominee Dingemanse uit Meppel en de kleine luyden van hele SOW kerkeraad onder leiding van de gezette Mevrouw Kneuterdom met haar dikke gereformeerde drank kop, als zangleidster van het jeugd kerkkoor “De kwelnootjes?” beneden te razen, te tieren en te vloeken dat ik onmiddellijk naar beneden moest komen, een half uur voor de eerste zondagochtenddienst vlogen de god verdommessen je al om de oren, maar ik verdomde het om af te dalen en dan kwam de brandweer me voor de zoveelste keer met een ladderwagen uit mijn benarde positie halen, dat kwam dan weer in het wijkblaadje als het zwarte schaap van de week.

Ik zat dan schrijlings op het haantje van de toren opgetogen een gezang uit de Hervormde bundel te zingen “Als ik Hem maar kenne, Hem de mijne weet” dat clublied van het COC en daar na bulkte ik er nog even achter aan "De dorre vlakte der woestijnen...". De kerkgangers vonden het aan de ene kant blasfemisch maar lachten zich aan de andere kant wel een bult.

Als het even mee zat en de onbezoldigde, zwaar brillende amateurorganist meneer Harry Vlug, zo’n bestoft tiepe in een blauwe overall, van beroep christelijk gereformeerd schoolmeester van een debielenschool met den Bijbel en toevallig moeizaam zat te oefenen achter ‘t orgel voor de komende dienst in de christelijk gereformeerde of de remonstrantse kerk, begeleidde hij mij heel kundig. Op de maat van de Brandenburger concerten zat ik me dan in gedachten lachend af te rukken, dat geeft zo’n geestelijke diepte aan die barokmuziek, dan zat ik tegen dat orgel op te schreeuwen, dat ging door merg en been. Tweestemmig. Bij Bach is het goed klaar komen. Nog beter dan bij de Vuurvogel van dat duo De

Deurdouwers of het Carnaval des animaux. Dat waren succesnummers, daar sprak de hele congregatie zondagen lang over na de uren lange kerkdienst bij de slappe koffie ochtenden met Oranjekoeken. De kerkeraad schreef mij dan steeds weer de zelfde dwingende brief  vanuit hun Diepe besef dat de gristen een fatsoenlijke cultuur drager behoort te zijn, en geen halve wilde, omdat hij door den Heere Heere zelf in den wijn gaard des Heren is geplant en geroepen tot waardig arbeider in zijn oogst met als slotzin:

Jong Holland! Pak aan! Zij schreven met nadruk dat de dichter Willem de Mérode ook homoseksjuweel was en daarom zijn baan verloor als school meester aan een gristelijke school en dat ik maar eens bij mijzelf te rade moest gaan, want het waren de zonen van Sodom, de heidenen en de papen die de gereformeerde gezindte besmeurden! De zoetgevooisde moralistische christelijke praatjes gleden van mij af als water van een vette eend.

Slauerhoff kwam uit een bekrompen gereformeerd gezin, Siebelink, Wol kers, Achterberg, Morriën, Slauerhoff, J.B. Charles, Maarten ‘t Hart en Biesheuvel. Er  bestaat in gereformeerde kring meer weer stand tegen beeldende kunst, toneel en film dan tegen het gedrukte woord. Boeken zijn niet per de finitie zondig, ze kunnen stichten, bekeren, waarschuwen, ze kunnen de onnozelen die in het duister dwalen om de weg naar het eeuwige licht te wijzen.

Ze noemen Bordewijk de man van de korte zinnetjes. Ik heb ontdekt dat ‘t helemaal niet waar is, daar heb ik toen een artikel over geschreven voor het literaire blad Somnabule, maar het is geweigerd.

 “Zin in Lange zinnen?” heette het.

Toen werd ik na die weigering weer depressief. Manische depressiviteit, dat is een de totale verwoesting van je persoonlijkheid en de ontwrichting van je geestelijke biotoop, een aardschok die door je ziel heen gaat, je hele bestaan davert op zijn grond vesten, het is kortsluiting in een hoog spanningsstation, alle zekerheden wankelen, de kantelen van je zelf opgetrokken vestingmuren kantelen, tienduizenden volts bliksemen door je kloten via de koude te gels heen de grond in. Het lijkt alsof je een trechter in je kop hebt waarin het hele universum zich uit stort. Kosmische catastrofe, dat is het.  Je kunt het niet bevatten. Je weet niet wat je over komt. Je voelt je een bliksemafleider. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.