Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 april 2016, om 11:58 uur
Bekeken:
288 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
169 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Als Limburger naar wezenloos geklep luisteren van Ma..."


ALS LIMBURGER BEN IK EEN HALLUVVE MOF MET ROOMSE STREKEN ALS EX-KOORKNAAP

 

18 uur in de auto. Kilometers vreten. Naar het wezenloze gelul van Ma luisteren de hele weg. Ik duw een CD van Mannenkoor Karrespoor in de CD speler. Fijn nummer: 'Het is zo lekker om te trekken' en daarna de tweede take 'Bij ons in de Polder op de Houten Solder met Holderdebolder de kop in den Kolder'.

Kom thuis, komt goed, alles pluis in het achterhuis zei Anne Frank op de bank.

Grapje!

Auto gladde banden. Profiel afgesleten tot op de velg. Nou, auto kun je het niet noemen...het is een zesde handsie van de firma Loop & Sloop Altijd Weer Even Goedkoop. In Etterbeek.

Een truttenschudder die olie lekt en Ma met haar overgewicht nog net kan trekken. Ik heb mijn Ma weggebracht. Naar het bus station. Enkele reis Verweggistan. Opgeruimd staat netjes, die komt niet meer terug met d'r negotie.

Liever had ik haar gelijk door naar het crematorium door gestoten. Ik ben nog een goede medelander dat ik haar niet al lang geleden vergiftigd heb of het ravijn als maten naaier heb in gemieterd.

Kon ik er eindelijk met de poen vandoor om een ander wijf op te gaan krikken. Love for sale is ons deel.  Dan neem je afscheidt met een t. 

Wat is het verschil tussen Ma en een matroos? Een matroos neemt afscheid, Ma neemt geen schijt af maar mijn schijt op want ik scheld haar de hele dag verrot als de krat met pils leeg is.

Vandaar mijn buikie en hangtieten.

Hoort wel bij een miskende kunst artiest van de kouwe grond van de Rijks academie te Amsterdam van lik mijn schenen en daarna mijn kont.

Doet me denken aan die dagen van weleer tijdens het mini pop festival in de schuur van Bertus Boerschijt.

Lachen man! De shit was toen nog de shit en de pils ging er in als pils, weet je wel.

Ruigoord in miniatuur in die schuur. Lag ik op zo'n boerentrien als de bok op de haverkist. Lekker potje bokken!

Een jongen van de vlakte ben ik nog steeds in een los hoes bij de mergelgroeve.

Toch wel doen alsof bij het afschijt, met weerzin  kus je elkaar recht op de bek. Het is alsof ik bek met een oud paard. Wat een lucht slaat er van Ma af. Oud vlees gaat stinken. Het kwijl loopt haar de bek uit...en dan zegt ze onverwachts, dat ze zenuwachtig is In haar onderbuik en haar afgezakte kwark billen bij elkaar knijpt.

Met een kinderstem zegt ze: "Ik heb last va  onderbuiksels!"

Nou zeg ik, als het maar geen bovenbuiksels worden, dan zit je helemaal goed fout met je kinderfabriek gom elastiek en kan je weer aan de chemo met je handel.

Je had je ook veel eerder moeten laten leeg slopen door dokter Brekebeen. Zal ik eens een lineaal in je reet stampen? Deden we altijd op de academie in de eerste klas.

We raffelen elkaar effies af met zijn twee van je hoppakee goud op snee en de antwoorden zijn op ons voorhoofd geschreven leugens, net zo zwaar als 't weegt, de pitloze witheid van de bladzijden van mijn eerste boek "De Tusseninnetjes mens Bokito Simplicissimus"  of een omfloerste stoffer en blik naar buiten werpen op een voorbijgangster met naveltruitje, ring door haar navel en tattoos in d'r hals.

Een amateurhoer dus of in de kunst. Is eigenlijk hetzelfde.  

Ik ontman mijzelve door me in de ballen te knijpen, mijn stijfje gaat weer liggen en loop van haar weg op weg naar drogisterij van Pigge voor een flesje Valdispert tegen de zenuwen.

Terwijl zij van mij weg gaat voel ik opluchting.

Die taart is pleite! Verwijdering werd door de jaren heen steeds groter vooral toen ze een beugel moest hebben, die ik buitenboord motor noemde en mijn Paardekracht vermogen met de maand kleiner werd: Ik kon die afgeneukte ouwe doos nu niet meer troosten. 

Ik zie haar gebogen rug. De last der jaren, nee, die bochel spreekt niet. Haar snor ook niet. Teveel testosteron opgesnoven. 

Ik ben moederziel alleen en doe alweer huilie huilie onderbroek bevuilie. Misschien moet ik zeggen: De man loopt in zijne existentiële crisis moederziel alleen van zijn vrouw naar de Plusmarkt Minkukel parkeergarage waar mijn auto staat te ronken om  de airoco op volle toeren te laten draaien.  

Ik  heb al meer dan 150 jaar een rijbewijs daar komt het door. Onderbuiksels van Ma vol gevoelens komen als je je rijbewijs haalt.

Dan schrijf je: Zij heeft de rooms gele mayonaise uit haar tumtummetje gehaald met de klok en de klepel, de schoenlepel, in haar eentje met een specie kuip van een auto. Wat een zeperd! Een echte verschutting!

Zonder hulp voor de gulp met losse handen. Kijk Ma, ik kan los lopen. En zo heeft zij zijn stuurknuppel laten verplaatsen onder eigen gat. De BiBa Bolle buttplug diep geworteld klaar getorteld.

Slaat op de harde schijt schijf alles op. Leg dossier aan. Waarschuw de FBI en het Leger des Heils.

Eerst was ik van plan een tussen flop te maken en een YMCA te nemen want wij zijn lid van de YMCA. Lekker goedkoop met zijn allen op een slaapzaal.

Rochelen en reutelen, scheten en boeren, stoom afblazen, de ruiten uit de glazen, de netten en de mazen. 

Nu zit ik . Neem de post door. Das Magazin für Krigsverwundeten und Halbe Solen zit bij de post. Wij hebben twee euro gestort om te hellepen .  

Je zou ook kunnen schrijven: die lul betaalt euro om te hellepen en hie ho wat mot ik poepuh op de schellepen,  dus doei 't als je an je akkebah heb in de kashba met je minnaretten gestopte lust trompetten van vreemde smetten vrij, hei het was in de mei,..ZIN er in hebt.

Goed, alles kan het beter. Die schrijft "dui (spatie) zen d en" in plaats van suizenden want dan kun je niet lezen wat je wil lezen en wie niet ken lezen die is fout  en fout is 't ook weer nie.

Die spaties zijn er om uniek te wezen en fout  Nederlands te schrijven. Doe ik ook maar alleen omdat ik geen lagere sgool nog heb gehad, dat mocht niet van de Kindertemster, die zeezwemster.

Nu zit ik recht op en lees met mijn sokpop: Maar toen de literatuur toesloeg gevend donder slagen in zee aan rollende rubberklobber kon ik niet anders in de rollercoaster van het bestaan met mijn Aan Banaan uit Verweggistan hier ver vandaan, en ik doe nu eenmaal niets op kracht.

Maar besef steeds meer dat dit mijn beklemming is.  



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.