Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 april 2016, om 20:55 uur
Bekeken:
259 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
161 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nou, ik maak nooit afspraakjes met Friezen van de manlijke kunne"


Nou, ik maak nooit afspraakjes met Friezen van de manlijke kunne in de Groene Ster of bij het Pikmeer want voor je het weet heb je in je kontroeiboot geen pik meer en dobbe ren je ballen die zich los hebben gescheurd in opperste staat van vrijmaking uit de rulle balzak naast een brulboei en heeft je tante een lul als een misthoorn aangemeten gekregen in de gender kliniek volgens Catharina Anna Maria die van dichtbij dat soort familie problemen op dat vlak heel goed schijnt te kennen. Nee, daar kan ik nog heel wat van op steken als ik door Zwolle loop!

Fred gaat ook nu onvervaard verder met zijn monoloog exterieur en wij luisteren adem loos naar zijn exposé hoe het er aan toe gaat in die wereld van leugen en bedrog; de moderne kunst handel.
“Wat hebben kunsthandelaren in eigentijdse kunst en galeristen voor dringende werkzaamheden omhanden dat zij zo druk heen en weer menen te moeten dribbelen zodra een potentiële klant aan de horizon van de deur opening verschijnt?
Niets, totaal niets behalve op hun uitdijende vette krent te zitten de ganse dag om hun aambeien warm te houden anders gaan die lelijk op spelen en stulpen naar buiten gelijk de bloedende bloemen van het kwaad. Menigeen zit de hele dag op zijn zuignap die zich vast zuigt aan de plestikken kantoorstoel. Kom daar maar eens van los! Bijkans onmogelijk! Vacuüm gezogen! De Maagdenburger halve bollen.
En verder kan je kleine zusje, waar je eerst de beuk even bij hebt in gegooid, anders is dat mormel niet tot enige activiteit te bewegen en vooruit te branden als je geen voet zoeker of vuurpijl in d’r reet stampt, gelijk de afwas van de vorige vernissage doen en stof zuigen tot ze stof longen heeft, want de werkzaamheden bestaan voor galerie houders uit wachten, commanderen, afblaffen, schreeuwen en delegeren. Geef mij zo’n job, zeg! Het zijn toch stuk voor stuk spekkopers?”


WINKELBEL


Ondertussen zit de al of niet gesubsidieerde kunstartiest als onbezoldigde zakkenwasser die bij het UWV loopt op zijn kunstzolder te zwoegen en te zweten onder het warme dak voor eigen rekening, zonder enige garantie dat zijn ijdele inspanningen hem enige revenuën op zullen leveren want daar gaat het toch uiteindelijk om in de kunst.
Geld in het laatje doet de winkelbel vrolijk rinkelen.

Ring, ring goes the bell! Tophit van Chuck Berry, die wel weet waar Abraham bij Sara de financiën en de mosterd van onder haar rokken vandaan haalt en dat heeft niets met anti semitisme te maken, want als het zo door gaat meld ik mij morgen nog aan als reserve Lok Jood compleet met van die leuke pijpekrullen in plaats van bakkebaarden en zo’n slome hoed of een koket keppeltje, vastegespeld met een roze baby veiligheids speld.

Kurk van de fles wie er mee doet. Het ware kunstleven bevindt zich op de bodem van een fles roze Sjampie waarover in een latere weblogbijdrage meer want ook in Sjampan jeland heeft onze Fred van der Wal als kenner de nodige misvattingen bemerkt en neer gelegd in een aanklacht en van je hoppakee, daar slaan we er nog één achterover. One for the road!


GEVALLEN FRIESE KUNSTENAAR MET PROTESTBORD


De kunstenaar! Werk in uitvoering, dus ladderzat! En als hij al het genoegen mag smaken dat zijn kunstwerkjes worden tentoongesteld in de kroeg op de hoek of het leuke buurt gale rietje van de Buuf kan hij maanden lang op betaling wachten en maar zien of er wat over blijft. De verteringen worden toch wel op de lat geschreven.
Mesjoggenazen benne het allemaal, die gesubsideerde kunstartisten van de Rijks aka demie afdeling Vrij Schilderen van uit de jaren zestig, want hoe wilder, hoe schilder, allemaal psychiatrische gevallen en dronkelappen, stuk voor stuk zegt Fred van der Wal duidelijk en trekt met de wijsvinger het ooglid omlaag waardoor hij plotseling een zeld zaam lepe indruk maakt.
Ik ken heel wat Rijksakademie studenten die een glanzende carrière voor ogen hadden als schilder met hun klats klatsj gekwast maar al snel een stiel vonden in een parkeer garage met gratis uniform en zaklamp te Haarlem of als concierge van een gekken gesticht. Plaats zat.

Fred stelt ons vervolgens op argeloze toon een dringende vraag.
“Want wat zijn de kunstartiesten meer dan toeleveringsbedrijven op de korte baan die met zijn allen kapitalen investeren in de voorraad van de galerist die slapend rijk wordt aan die sukkels?
Wanneer ik zakenrelaties uit de drugshandel, de likwidatie sien- voor zeven roodjes laat je iemand omleggen- of het legioen aan uitgeslapen witwassers met gigantische huizen imperia, banden met de onderwereld èn zo’n de bloese uitbulkende tiet vol met poen dat verhaal vertel beginnen ze synchroon te huilen van het lachen om die stomme kunst artiesten en roepen om nog een fles roze Sjampie op tafel om de ergernis af te blussen”.
Het vermoeden dat die Fred van der Wal niet over zich heen laat lopen door min vermo gende agressieve gefrustreerde kunstartisten in t-shirts vol verfvlekken (anders kunnen de burgers niet zien dat ze met een artist te maken hebben) kan hij alleen maar bevestigen. Kunstenaars met een reutelende plofpijp toffeetabak die als vlag op de modderschuit uit hun lange befbaard steekt.
Ik hoor als artiest niet bij dat soort.
Mij hoeft U echt niet proberen te naaien, maar ik ben dan ook geen graadmeter voor de artistieke onderschoffelaars in het kunstenaarsplantsoen, dat zijn toch meer bladblazers en de tuinruimers. Verwaarloosbare factoren. Beroepswerkelozen die gekoeioneerd en belachelijk gemaakt worden door het UWV.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.