Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 april 2016, om 14:47 uur
Bekeken:
275 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
144 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik had die drie kilo onder de bestuurdersplaats gelegd..."


 

Ik maakte op een winteravond tegen kerstmis een aardige deal op de openbare weg in een auto die ik geparkeerd had aan de Nieuwe Prins engracht, vlak voor het huis van een notaris die een paar jaar later na zijn pensionering een huisje in de Morvan zou kopen.

Die parkeerplek om de deal af te handelen was foute boel, dat is het stomste dat je kunt doen om daar te gaan staan, vlak bij je familie die je altijd al niet goed gezind was, want je kan geen kant op als je gespot wordt.

Ik had een voorgevoel dat het fout zou gaan, maar onderdrukte dat. Het ging om drie kilo coke, dus ook in die tijd geen kattepis. Ik zat niet voor de kat zijn kut in de handel, dus je ging tot het uiterste onder alle omstandigheden. Het ging om een paar ton aan cash. Ik had die drie kilo onder de bestuurdersplaats gelegd, iets dat ik anders nooit deed, maar zo was het nu eenmaal gelopen. Misschien was ik die dag in een wat over moedige bui, dat weet je nooit van jezelf,  tot het te laat is, dan kan je op de blaren zitten. Die drie kilo had ik van mijn vaste adres opgehaald, mijn klant zit rielekst naast me en we zijn net bezig met het geld uit te tellen op de voorbank.

Opeens zie ik in het licht van de straatlantaarn iemand met een gleuf hoed en een lange grijze regenjas staan die ons observeert, het proto tiepe van de undercover agent, zo uit een B-film weg gelopen, dus ik denk gelijk: linke boel, als de weerlicht weg wezen.

Ik word totaal paranoide en roep : “Doorrijden, want ik vertrouw die klootzak die daar staat niet helemaal. En we willen weg rijden, maar hij springt zo voor de auto en schreeuwt: “Halt! Politie! Handen op het dasboard of ik schiet!”

Ik zie dat hij zijn FN pistool trekt en door laadt en in een onderdeel van een seconde denk ik: Nou effe tof wezen en niet afhaken. Ik doe het portier aan de gracht kant open en lazer de drie kilo zo het water in. Ge woon voor de ogen van die kit de plomp in. Weg bewijs. Hij had geen getuigen want hij was in zijn eentje, die sukkel, die wou de James Bond uit hangen. Laat hij de coke maar na springen met zijn witte BVD sokken in dat smerige grachtenwater en het opvissen waar ik zelf bij sta met mijn klant, dan hadden we nog wat te lachen gehad ook. En laat hij maar aantonen dat ik de coke in bezit had en dat ik het spul ’t water in had gesmeten. Mijn klant hield vanzelf wel zijn bek, die wilde zich liever niet corrumperen. Bovendien had hij niets te verliezen want omdat ik niet aan mijn leveringsplicht kon voldoen hoefde hij ook niet te betalen, dat spreekt van zelf. Hij was de poen al weer in zijn attaché koffer aan het inpakken. Het ging toch om een kleine drie ton, toen nog een heel bedrag voor een kleine zelfstandige in de drugshandel. Mijn vingerafdrukken zouden door het water op die plestik zak coke sowie so onleesbaar geworden zijn, je had toen nog geen DNA onderzoek. Mazzel. Ik stond ijzersterk. Hij kon me niks maken, politiepenning of geen politiepenning.

Maar die rechercheur die werd helemaal stapelgek, die zag zijn case waar hij maanden aan had gewerkt letterlijk in het water vallen. Weg promotie. Weg schouderklopjes van de commissaris. Weg salarisverho ging. Géén nieuwe zitkuil van olifantenhuid in de nieuwbouwwoning en het vrouwtje geen nieuwe bontjas of een leuke sportwagen onder haar ontuchtige, glad geschoren bibsje, dus dat zou weer een jaar niet neuken worden, want zo zijn die wijven van de kit, die gaan voor resul taten. We hadden toen nog geen politiemensen plat, dus omkopen was er op dat moment ook niet bij.

Hij zet zijn pistool op mijn slaap en was echt helemaal uitzinnig van woede door de gemiste kans en schreeuwde hees van woede met over slaande stem: ”Als het godverdomme alleen aan mij lag schoot ik van jouw soort ze allemaal gelijk de kuttekop af dan was de wereld heel wat beter af!”

Ik bleef zo koel als een komkommer onder de bedreiging en zei alleen maar: “Daar kun je aardig last mee krijgen, vader!” Ik had wel eens vaker een vuurwapen in m’n nek gehad. Op een gegeven ogenblik ben je daar gewoon immuun voor. Het is meestal blufpoker.

 

(wordt vervolgd) 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.