Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 april 2016, om 08:25 uur
Bekeken:
264 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
171 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb eigenlijk nooit wat te zeggen gehad"


Ik heb eigenlijk nooit wat te zeggen gehad. Daar heb ik mij al vroeg bij neer gelegd. Mijn vrouwen waren zoals Els of Catharina meestal van huis uit hellevegen, doerakken en haaibaaien. Ik was er niet tegen opgewassen.
Zo eenvoudig en schuchter als ik ben is er bijna geen tweede. Om die reden schreef ik het volgende gedicht:

 

Toen Els aan de was was

zag zij twee vliegen vliegen

en er was één bij bij

 

 


Een zuiver naturalistisch poweem. Vader komt thuis en moeder aan de was in een gaar sopje. Onderdehand die prachtige Blues van Washboard Samdie met vingerhoeden aan zijn tien vingers de maat sloeg op een wasbord.

Zo toepasselijk voor de situatie.

Ik schuw daarom het openbare leven en schitter overal door afwezigheid. Ook op kunstenaarsfeesten, gang bangs, dark rooms of boekenballen in de hoofdstad waar ik opgroeide zult u mij nimmer treffen. Ik zit er dan ook comfortabel bij en kom niets te kort.

Er komt namelijk heel wat op mij af de laatste tijd. En U zult achteraf toch toe moeten geven dat ik uitermate vriendelijk tegen U ben geweest, maar aan alles komt een einde, want we gaan niet eeuwig door met klotsen, zoals de golven van de Atlantic. Want daar heeft U aan de andere kant ook weer gelijk in: ik kan soms vreselijk kribbig zijn tegen de naaste en voor een dubbeltje leg ik m’n ouwe moer nog vanmiddag om met een vleesspies op de barbecue, maar niet na haar te hebben uitgeschud over de railing van het balkon met de kop naar beneden en begint het me te vervelen dan laat ik gewoon los. Problemen lossen zichzelf op die manier meestal op in het leven. Gewoon met een maat zo'n uitgewoonde ouwe doos één twee drie in Gotsnaam over de railing jonassen.

Nog voor de echo van heur wanhoopsschreeuw is weer kaatst tegen de galerijflat van zeventien hoog van De Clomp, flat xxxx, te Z. heeft haar kop het beton al geraakt.

Een smurrie op de tegels!

En dat geborduurde rode roosje op die beha wil ik wèl graag tussen de cups en niet op de maagband of achtersluiting, anders ga ik gelijk stennis schoppen.

Als grijpgraag aandachts- èn oriëntatie punt, hè, zo’n versierend element.

Als we namelijk als doorgewinterde behakenner iets niet willen dan is het de weg kwijt raken in malkanders bloesje.

Daar schiet toch niemand iets mee op. Ik ben voor de pimpelpaarse concensus. Op elk gebied behlave het BeHa gebeuren, dan moet ik het zwart in zien. De meest milde man ter wereld verder, hè. Niks mis mee. Ik dus. Ingevoelig ook. U niet natuurlijk.

Over jalousie de metier gesproken van de Nederlandse collegaatjes…

Daar zegt U me toch wat! Ik heb net de VVKKK (Vereniging Voor Kristelijke Kulturele Klootzakken) opgericht, daar passen ze goed bij als lid. Ach, kijkt U eens: Het spreekt vanzelf dat een genie als Fred van der Wal, zoals drs. Hans Redeker, kunstkritikus al in 1976 in het NRC schreef, de koers van op drift geraakte Nederlandse kunst als één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen had moeten hebben. Maar dàt meneer, die visie, die breedheid van opvattingen, die perspectieven, maar ook dat diepe inzicht spreken toch vanzelf als Fred van der Wal u tussen neus en lippen door met de feiten confronteert en dan zeg ik toch wel je en jou tegen de ander die mij dient aan te spreken met u en met meneer! Om over mijn zonnebril maar te zwijgen, die zet ik gewoon niet af zodat u niet weet waar mijn blikken naar dwalen!

 
(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.